Ο φόβος και {LF}τα δάκρυα {LF}του Γιάννη

Ηταν σχεδόν δεδομένο μετά το 1-1 και με βάση την εικόνα των δύο ομάδων ότι το Μιλγουόκι δεν θα έδινε (άλλα) δικαιώματα στο Ορλάντο και θα έπαιρνε άνετα τη σειρά, όπου θα αντιμετωπίσει το Μαϊάμι που πήρε «σκούπα» και σάρωσε τους Πέισερς της Ιντιάνα. Τελικά το μόνο που τάραξε τα νερά αυτού του ζευγαριού – όπως και όλου του ΝΒΑ φυσικά – ήταν το διάβημα των Μπακς πριν από το Game 5. Είναι άλλωστε κάτι που συζητείται ακόμα μέσα και έξω από τη Φούσκα και αποτελεί πλέον στοίχημα για όλους το πόσο θα «πειράξει» τα μυαλά όσων συνεχίζουν. Τα δάκρυα του Γιάννη στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ πριν από το τζάμπολ του αναβληθέντος πέμπτου ματς με τη Μάτζικ αποδεικνύουν τη συναισθηματική φόρτιση αλλά και τη θέληση όλης της ομάδας να αγωνίζεται όχι μόνο για την πόλη του Μιλγουόκι αλλά και για όλα τα μέλη της αφροαμερικανικής κοινότητας που καταπιέζονται και νιώθουν την αστυνομική βία να σφίγγει τον κλοιό γύρω τους.

Ηταν φυσικά και η συγκίνηση για τον θάνατο του Λουτ Ολσον (Hall of Famer προπονητής που έγραψε ιστορία με το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα), του σπουδαίου Κλιφ Ρόμπινσον που ήταν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της ομάδας των Μπλέιζερς τη δεκαετία του ’90, ο οποίος έφυγε σε ηλικία μόλις 54 ετών, και του Τσάντγουικ Μπόζμαν, του κινηματογραφικού Black Panther της Marvel, που άφησε την τελευταία του πνοή στα 43 χτυπημένος από την επάρατη νόσο.

Είναι γεγονός ότι για τον Γιάννη και την παρέα του η ξαφνική και απροειδοποίητη κίνηση να μην αγωνιστούν το βράδυ της περασμένης Τετάρτης έχει σίγουρα τη δική της επίδραση στον ψυχισμό τους, αλλά το πρόβλημα δεν θα λυθεί, ακόμα και αν πάρουν δέκα πρωταθλήματα. Γνωρίζουν ότι μόνο η διαρκής διαμαρτυρία και η πίεση μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα και την πολυπόθητη αλλαγή. Και εκεί ακριβώς στάθηκε και ο Γιάννης μιλώντας στους δημοσιογράφους μετά την τέταρτη νίκη επί του Ορλάντο και την πρόκριση στα ημιτελικά της Ανατολής: «Ενα πράγμα που με ωθεί στη ζωή μου ως άνθρωπο είναι πως όταν θέλεις να πετύχεις κάτι μπορείς να τα καταφέρεις. Καταφέραμε να βρούμε το τηλέφωνο της οικογένειάς του (του Τζέικομπ Μπλέικ) μέσα σε περίπου τριάντα λεπτά.

Ενωθήκαμε ως ομάδα, καθίσαμε γύρω γύρω σε έναν κύκλο και μιλήσαμε με τον πατέρα του, ο οποίος έκλαιγε όταν μας έλεγε πόσο σημαντικό ήταν για εκείνον και την οικογένειά του αυτό που κάναμε εκείνη τη μέρα, κι αυτό για μένα είναι σημαντικότερο από το μπάσκετ. Προφανώς υπάρχουν αγώνες που πετυχαίνεις 30, 35, 50 πόντους ή οτιδήποτε, αλλά αυτό είναι (το τηλεφώνημα) το γεγονός που θυμάσαι. Το πώς νιώσαμε θα το θυμόμαστε για το υπόλοιπο της ζωής μας».

«Είναι τρομακτικό»

Ο Γιάννης συνέχισε τονίζοντας ότι «περνώντας επτά χρόνια της ζωής μου εδώ και μεγαλώνοντας πλέον μαζί με τον αδελφό μου κάνω συζητήσεις μαζί του. Κάνω συζητήσεις με τους συμπαίκτες μου. Είναι δύσκολα. Ο κόσμος φοβάται να περπατήσει στους δρόμους εξαιτίας του χρώματος του δέρματός του. Φοβάσαι για τη ζωή σου, πιστεύω πως αυτό πρέπει να αλλάξει. Πριν από μερικούς μήνες έγινα πατέρας και είχα μια συζήτηση με τη γυναίκα μου, που ήταν τρομακτική.

Κι αυτό γιατί είναι τρομακτικό να μεγαλώνεις το παιδί σου και να έχεις οικογένεια εδώ. Είναι τρομακτικό! Δεν νιώθω ότι θα έπρεπε να φοβάμαι ανά πάσα στιγμή επειδή ο γιος μου και η οικογένειά μου περπατούν στον δρόμο. Δεν θα έπρεπε να φοβάμαι κάτι τέτοιο. Προσπαθώ να ενημερωθώ όσο περισσότερο γίνεται για όλα αυτά».

Και τώρα, λοιπόν, ημιτελικοί. Η πρόκληση για το Μιλγουόκι είναι μεγάλη αφού το Μαϊάμι δείχνει να είναι μια ομάδα με υψηλή αυτοσυγκέντρωση και με ελάχιστα νεκρά διαστήματα. Η σειρά αρχίζει τα ξημερώματα στη 1.30.