Κωμωδία

Θα μπορούσε κάποιος να γελά. Ή να κλαίει. Με όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Και ίσως χρειάζεται να τα ξαναδούμε προκειμένου να αντιληφθούμε τι ακριβώς συμβαίνει και πώς φτάσαμε στην αναβολή του τελικού του Κυπέλλου, δηλαδή ενός κατά τεκμήριο ιδιαίτερα σημαντικού αγώνα.

Αρχικά να ειπωθεί ξανά ότι υπήρχε από ορισμένους σκέψη να διεξαχθεί το παιχνίδι με το «καλημέρα» της νέας σεζόν. Αυτό δεν… περπάτησε στην αρχή, αλλά στην πορεία αποδείχθηκε πως το έδαφος ήταν εύφορο για να προχωρήσει η συγκεκριμένη ιδέα. Η επιλογή της Ριζούπολης ήταν τουλάχιστον ατυχής. Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι το γήπεδο έχει άριστο χορτοτάπητα, το να διεξαχθεί παιχνίδι τόσο κοντά στην έδρα της μιας ομάδας και σε εγκατάσταση παρατημένη για καιρό, δεν είναι αυτό που λέμε δίκαιο για τους φιναλίστ. Εκτός αν ορισμένοι έχουν διαφορετική άποψη.

Στη συνέχεια, προέκυψε το ζήτημα με το γκαζόν του ΟΑΚΑ. Αν δεν με απατά η μνήμη, τέτοιον καιρό πέρυσι ξαναβρεθήκαμε μπροστά στο αντίστοιχο πρόβλημα με το χορτάρι του Ολυμπιακού Σταδίου να θέλει φτιάξιμο και τον Παναθηναϊκό με την ΑΕΚ να ξεσπιτώνονται. Εδώ, προκύπτει το εξής: τι ακριβώς συμβαίνει και κάθε 12 μήνες θέλει νέο χλοοτάπητα το καλύτερο γήπεδο της χώρας; Οι αρμόδιοι το παραμελούν; Κλείνουν το μαγαζί και πάνε άπαντες διακοπές; Δεν έχουν να πληρώσουν τους κηπουρούς; Κάνουν συμφωνίες με εταιρείες που τους δίνουν σκάρτο προϊόν; Ή μήπως δεν γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής επικράτειας με τις ζεστές συνθήκες και άρα με την ανάγκη για γρασίδι ειδικών συνθηκών; Γιατί συναυλίες και εκδηλώσεις που να προκαλούν φθορά δεν είχαμε στο Μαρούσι. Παράλληλα, ουδείς γνωρίζει τι έκανε όλο αυτό το διάστημα η ΕΠΟ. Κόντρα στη λογική και στις συμβουλές των ευρωπαϊκών Αρχών αποφάσισε τελικό στις 30 Αυγούστου. Ηλεγξε το γήπεδο; Τον αγωνιστικό χώρο; Το αν υπάρχουν οι συνθήκες ώστε να οργανωθεί ένα ματς-γιορτή; Ή όλα μπήκαν στον αυτόματο πιλότο; Διότι εδώ μιλάμε για πλήρη ανικανότητα.

Και φτάνουμε στο κρούσμα κορωνοϊού στον Λοβέρα. Οταν όλοι μετράμε με έκδηλο ενδιαφέρον τον αριθμό των καθημερινών κρουσμάτων και θέλουμε να περιοριστεί το νούμερο,  όταν βλέπουμε ότι σε καθημερινή βάση προκύπτουν φορείς του ιού και στον αθλητισμό, δεν γίνεται να αντιμετωπίζουμε το τρίτο κρούσμα σε παίκτη του Ολυμπιακού με τη λογική της δυσπιστίας. Με ελαφρότητα.  Γιατί αυτό φανερώνει όχι μόνο άγνοια, αλλά και επιπολαιότητα. Καθόλου σοβαρότητα και γνώση της κατάστασης. Είναι θέμα υγείας. Και όχι για να κάνεις συζήτηση σε επίπεδο φαιδρών επιχειρημάτων.

Κάπως έτσι, ένα παιχνίδι που θα ήταν το κερασάκι στην τούρτα, εξελίχθηκε σε παρωδία. Θέλαμε και φθασμένο γερμανό ρέφερι τρομάρα μας…