«Eίχαμε ιδιαίτερη σχέση αγάπης και αλληλοκατανόησης»

Το έλεγε και άλλαζε το χρώμα της φωνής του. Οχι τώρα, στα δύσκολα τελευταία χρόνια που εκείνη η καταραμένη αρρώστια πολιορκούσε τα καρέ του. Ούτε φυσικά στους τελευταίους μήνες που δυστυχώς όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους μέχρι τη χθεσινή θλιβερή επιβεβαίωση. Εκείνος ο παράξενος κόμπος δενόταν στον λαιμό του δεκαετίες ολόκληρες. Η ίδια συγκίνηση. Το ίδιο ρίγος. Την ίδια στιγμή. Οταν ξεστόμιζε πως «Είμαι ευγνώμων που έγινα Ολυμπιακός». Ποιος ξέρει, ίσως να ήταν εκεί από την πρώτη στιγμή. Από τα γεννοφάσκια του.

Το έλεγε και έβγαινε από την ψυχή του. Κάθε γράμμα, κάθε λέξη. Το έλεγε και νόμιζες καμιά φορά πως βλέπεις τα μάτια του να βουρκώνουν. Δεν το ήθελε. Δεν το επεδίωκε. Ετσι ένιωθε για τον Ολυμπιακό. Ευγνωμοσύνη. Οπως νιώθει ο στρατιώτης χαιρετώντας τη σημαία του. Ετσι τον υπηρέτησε για μια ζωή, με κάθε τρόπο και από κάθε πόστο: ανιδιοτελώς. Από παιδάκι 18 ετών, όταν ξεσήκωσε τον κόσμο για να φορέσει τα γάντια του, και όχι εκείνα του Παναθηναϊκού που έδωσε μάχη για να τον αποκτήσει από την Ενωση των Αμπελοκήπων. Μέχρι το τέλος φέροντας τον τίτλο του επίτιμου προέδρου. Και αν είχε άλλα τόσα χρόνια μπροστά του, το ίδιο θα έκανε. Είναι βέβαιο. Γιατί αυτός ήταν ο Σάββας Θεοδωρίδης. Ο πραγματικός Σάββας Θεοδωρίδης. «Ενας μεγάλος Ολυμπιακός» όπως τον ξεχώρισε ο Βαγγέλης Μαρινάκης εκείνη τη νύχτα της Κυριακής που το λιμάνι φωτίστηκε για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Στη φιέστα που όποιος τον είδε να πηγαίνει ως το βάθρο έβαλε μια εικόνα στο μυαλό του από εκείνες που δεν σβήνουν ποτέ. Ποιος ξέρει πού βρήκε όλη αυτή τη δύναμη να φτάσει ως εκεί…

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης τον αποχαιρέτησε με μια προσωπική ανάρτηση στα social media: «Εφυγε σήμερα ένας μεγάλος Ολυμπιακός. Με τον Σάββα είχα μία ιδιαίτερη σχέση αγάπης και αλληλοκατανόησης εντός και εκτός γηπέδων. Ενας άνθρωπος που επί δεκαετίες προσέφερε ανιδιοτελώς τα μέγιστα στην ομάδα μας. Θέλω να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του. Σάββα, έφυγες για άλλη μια φορά πρωταθλητής! Καλό ταξίδι στις αιώνιες θάλασσες…» έγραψε ο ισχυρός άνδρας των Ερυθρολεύκων.

Αντρας παλαιάς κοπής με αστική ευγένεια που η απώλειά του δεν στεναχωρεί μόνο όσους σχημάτισαν μαζί του αναμνήσεις, αλλά κάθε άνθρωπο που έχει αγαπήσει παράφορα. Που έχει αφιερώσει τη ζωή του σε μια αξία, σε ένα ιδανικό. Είχε μεγάλη οικονομική άνεση. Είχε σπουδές. Είχε από την αφετηρία του όλες τις προϋποθέσεις να πετύχει, όσα θέλει, όπου θέλει. Η επιλογή ήταν δική του. Συγκεκριμένη. Ενστικτώδης αν σκεφτείς το ταξίδι στον χρόνο. Τίποτε δεν λογάριαζε αν σχημάτιζε την εντύπωση πως κάποιος τα βάζει με την ομάδα που ήταν για εκείνον το σπίτι και η οικογένεια. Τίποτε δεν τον ευχαριστούσε περισσότερο από το να βλέπει τις ερυθρόλευκες φανέλες να μπαίνουν στο γήπεδο. Εκεί 365 ημέρες τον χρόνο, 24 ώρες την ημέρα. Αυθεντικά. Ειλικρινέστατα. Για τον κυρ Σάββα, όπως μάθαμε να τον λέμε με σεβασμό οι νεότεροι, αυτό το «κάτι» που σημάδεψε το ταξίδι της ζωής ήταν δύο χρώματα, ένα λιμάνι, μια φανέλα, μια ιδέα. Ηταν ο Ολυμπιακός. Τυχερός που έγινε σημάδι της ιστορίας του. Ευλογημένος όπως ένιωθε. «Ευγνώμων που έγινα Ολυμπιακός».

Αντίο, κυρ Σάββα, «καλό ταξίδι στις αιώνιες θάλασσες» όπως σε αποχαιρέτησε η αγάπη της ζωής σου…  Και όταν θα συναντήσεις τον Μπέμπη και τον Μουράτη, όταν θα δεις τους σεβάσμιους Χέλμηδες, τότε μόνο ένα είναι σίγουρο. Πως μια κουβέντα μονοθεματική και ατέρμονη θα ανάψει πάλι για τα καλά… Μόνο για τον Ολυμπιακό.