Με τη δύναμη του πάθους του…

Διαβάζω σε ένα σύντομο βιογραφικό του Σάββα Θεοδωρίδη που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο πως ήταν πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, παράγοντας της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, γενικός αρχηγός, αντιπρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος του Ολυμπιακού, στον οποίο βρέθηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1953 και με του οποίου τη σημαία θα ταφεί. Κι ενώ όλα αυτά είναι ολόσωστα, είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν τη ζωή και την αλήθεια του μεγάλου Σάββα που έφυγε χθες από τη ζωή. Γιατί πιο πολύ και από αναφορές σε τίτλους, κατορθώματα και θέσεις, για να περιγράψει κανείς τον εκλιπόντα χρειαζόταν να τον γνωρίζει ως άνθρωπο. Μεγάλους ποδοσφαιριστές θα δούμε κι άλλους. Πρωταγωνιστές παράγοντες είναι βέβαιο ότι στο ελληνικό ποδόσφαιρο πάντοτε θα έχουμε. Πρόεδροι και αντιπρόεδροι δεν θα μας λείψουν. Αλλά Σάββας άλλος δεν πρόκειται να υπάρξει κι όσοι είχαν την τιμή και την τύχη να τον γνωρίσουν είναι βέβαιοι.

Συμβόλαιο ζωής με τον Ολυμπιακό

Ο Σάββας Θεοδωρίδης υπήρξε μια μοναδική περίπτωση ανθρώπου: ο πιο παθιασμένα ερωτευμένος άνθρωπος με ποδοσφαιρική ομάδα που γνώρισε ποτέ η χώρα.

Ο γεννημένος τον Φεβρουάριο του 1935 Σάββας Θεοδωρίδης έφτασε το καλοκαίρι του 1953, σε ηλικία 18 χρονών, ένα βήμα από το να υπογράψει για τον Παναθηναϊκό. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Αθλητική Ενωση Αμπελοκήπων, αλλά ο Ολυμπιακός τον γοήτευε από παιδί τόσο ώστε έκοψε από τους παράγοντες της ομάδας κάθε συζήτηση: θα πήγαινε στον Ολυμπιακό και μόνο ή θα σταματούσε το ποδόσφαιρο. Οι γονείς του είχαν άλλα σχέδια για αυτόν, δεν ήθελαν να τον δουν ποδοσφαιριστή – η εύπορη και σοβαρή οικογένειά του δεν διέκρινε τίποτα το θετικό στην παθιασμένη σχέση του με το ποδόσφαιρο. Ο Σάββας πήγε στον Ολυμπιακό με το έτσι το θέλω, έγινε ποδοσφαιριστής κόντρα στους γονείς του, είδε το πρώτο πρωτάθλημα που κατέκτησε ως παίκτης του Ολυμπιακού καθισμένος στον πάγκο: βασικός έγινε τη σεζόν 1955-56. Φαίνεται ότι ο τρόπος που ξεκίνησε την καριέρα του στον Ολυμπιακό τον οδήγησε στο να υπογράψει με τον σύλλογο ένα είδος αιώνιου συμβολαίου: θέλησε να είναι εκεί κόντρα σε όλα και όλους και κέρδισε την καταξίωσή του στην ενδεκάδα με την αξία του στα είκοσι χρόνια του. Κανείς ποτέ δεν θα μπορούσε να τον υποχρεώσει να φύγει από τον Ολυμπιακό – ούτε καν οι ίδιοι οι παράγοντες του συλλόγου με τους οποίους δεν είχε κανένα πρόβλημα να συγκρουστεί, αν έκρινε ότι με τη στάση τους δεν βοηθούσαν τον σύλλογο να μεγαλώσει. Οι ιστορίες του Σάββα στον Ολυμπιακό δεν χωρούν σε εγκυκλοπαίδειες: υπάρχει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του στο σπίτι του με τους δίσκους του, ικανή να σε βοηθήσει να καταλάβεις ότι τη δεκαετία του ’50 υπήρξε σταρ. Ισως ένα λεύκωμα για τη ζωή του να ξεκινούσε με αυτή: είναι βέβαιο ότι θα περιλάμβανε εκατοντάδες. Ο Σάββας ήταν πανταχού παρών: δίπλα στον Γιούτσο, τον Σιδέρη, τον Δεληκάρη, τον Αναστόπουλο. Πρωταγωνιστής σε φοβερούς καυγάδες στην Ομοσπονδία, φίλος και συνομιλητής όλων των προέδρων από τη μέρα που ο Ολυμπιακός έγινε ΠΑΕ, καθοδηγητής του Βαλβέρδε, του Σίλβα, του Μίτσελ, του Μαρτίνς που έπρεπε από αυτόν να καταλάβουν τι σημαίνει Ολυμπιακός και φυσικά σταθερά δίπλα στον Βαγγέλη Μαρινάκη, έτοιμος να πέσει στη φωτιά σε κάθε ευκαιρία. Και συγχρόνως απλός οπαδός – ένας από όλους. Τρελός με τον Ολυμπιακό όσο ένας δεκαοκτάρης που πανηγυρίζει στη Θύρα 7. Ενας δεκαοκτάρης με οκτώ δεκαετίες έντονης ζωής.

Μεγαλειώδες τελευταίο κεφάλαιο

Ο Σάββας, που υπήρξε και χρηματοδότης της ομάδας σε εποχές δύσκολες, υπηρέτησε με όλο του το πάθος τον Ολυμπιακό και άντλησε από αυτόν δύναμη. Το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του όμως υπήρξε μεγαλειώδες. Πριν από πέντε χρόνια, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο, οι γιατροί τού έδωσαν έξι μήνες ζωής. «Εγώ κάθε Κυριακή θα είμαι στο γήπεδο» είπε. «Κι ας γίνει ό,τι θέλει ο Θεός να γίνει».

Τον καρκίνο δεν τον κέρδισε απλά, αλλά πραγματικά τον εξευτέλισε. Και πάντα είχε κάτι παραπάνω να δώσει. Υπερασπιστής της ομάδας σε στιγμές δύσκολες. Διοικητικός της παράγοντας ακόμα και σε εποχές που η έλλειψη ενός μεγάλου χρηματοδότη έκανε την καθημερινότητά της δύσκολη. «Πολεμιστής» στην πρώτη γραμμή κι έτοιμος να τα βάλει με Θεούς και δαίμονες. Εμψυχωτής παικτών και κόκκινο πανί για τους αντιπάλους. Μαχητής μέχρι το τέλος: μια δική του μηνυτήρια αναφορά προ μηνών έχει φτάσει μέχρι τη Βουλή. Ο Σάββας για τον Ολυμπιακό του δεν καταλάβαινε τίποτα!

Στα δυο του παιδιά, τον Θόδωρο και τον Δημήτρη, που τον παρακαλούσαν να μείνει σπίτι και να αποφύγει τις εντάσεις απαντούσε πως «κάθε μέρα χωρίς τον Ολυμπιακό είναι μια χαμένη μέρα». Οταν φέτος, μετά την πανδημία, άνοιξε το προπονητικό κέντρο στον Ρέντη για να επιστρέψουν οι παίκτες στις προπονήσεις, ο Σάββας τούς υποδέχτηκε όλους στην πόρτα σαν οικοδεσπότης. Πριν από δύο χρόνια έφυγε από το γήπεδο για να κάνει χημειοθεραπεία, μόνο όταν ο Ολυμπιακός έκανε το 3-0 και βεβαιώθηκε για τη νίκη κι ενώ οι δικοί του είχαν τρελαθεί και τον έψαχναν. Σε δεκάδες ματς τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε ξαφνικά, διαψεύδοντας φήμες που τον ήθελαν σε κρίσιμη κατάσταση. Η δύναμή του τον έκανε αξιοσέβαστο πρώτα από όλα στους ίδιους τους αντιπάλους του: ο Γιώργος Σαββίδης είναι δηλωμένος θαυμαστής του, ο Μάνος Μαυροκουκουλάκης τον θεωρεί σύμβολο του ελληνικού ποδοσφαίρου κι όποιος τον ήξερε προσωπικά ζήλευε το ολοκληρωτικό του δέσιμο με την ομάδα, ακόμα κι αν ο Σάββας με τις κατά καιρούς δηλώσεις του τον έβγαζε από τα ρούχα του! Στην τελευταία φιέστα του Ολυμπιακού, όταν ο Βαγγέλης Μαρινάκης τού αφιέρωσε το πρωτάθλημα κι αυτός προς γενική έκπληξη παρουσιάστηκε στο Γεώργιος Καραϊσκάκης υποβασταζόμενος από τον Κριστιάν Καρεμπέ, χιλιάδες άνθρωποι βούρκωσαν. Ολοι αυτοί δυσκολεύονται να δεχτούν σήμερα ότι έφυγε: ο Σάββας κατάφερε να τους πείσει πως όσο ο Ολυμπιακός τον χρειάζεται δεν θα φύγει ποτέ.

Ενας τυχερός άνθρωπος

Υπήρξε μπον βιβέρ και λάτρης της Μυκόνου, επιστήμονας, φαρμακοποιός και καταπληκτικός παππούς: καμάρωνε για τα εγγόνια του με τρόπο μοναδικό. Στη βιογραφία του θα γραφτεί ότι κέρδισε δεκάδες τρόπαια αρχικά ως ποδοσφαιριστής και μετά ως παράγοντας. Ο Σάββας θα διόρθωνε όποιον το έγραφε αυτό λέγοντάς του ότι «ο Ολυμπιακός τα κέρδισε κι ότι αυτός απλά είχε την τύχη να είναι εκεί τη στιγμή των θριάμβων». Θα είναι πάντα και στην ιστορία και στην καθημερινότητα του Ολυμπιακού, όπως ήθελε. Γιατί κάθε φορά θα υπάρχει εντός της ομάδας μια ωραία ευκαιρία για να μνημονεύει κανείς τον Σάββα, τα θρυλικά του κατορθώματα, το μοναδικό του πάθος και την απερίγραπτη μαχητικότητά του.

Ο Σάββας άφησε χθες την τελευταία του πνοή. Υπήρξε τυχερός γιατί αγάπησε και αγαπήθηκε. Και γιατί προτού φύγει από τη ζωή, είχε εξασφαλίσει μια θέση στην ατελείωτη ερυθρόλευκη ιστορία.