Ο Σάββας ήταν παλικάρι

Ατόφιος. Αυθεντικός. Πολεμιστής από τους λίγους. Το απέδειξε μέχρι την τελευταία ανάσα του. Ο Σάββας Θεοδωρίδης δεν ήταν πρώην παίκτης του Ολυμπιακού. Δεν ήταν οπαδός του Ολυμπιακού, ούτε επίτιμος πρόεδρός του. Ηταν ο ίδιος ο Ολυμπιακός. Η ιστορία του, η πνοή του, το όραμά του. Το μόνο που ζητούσε ήταν να του επιτρέπουν να αγαπάει τον Ολυμπιακό. Την ομάδα του. Ετσι έβλεπε τον Δαφνοστεφανωμένο.

Πιστός στρατιώτης, ποτέ δεν λιποτάκτησε, ποτέ δεν δείλιασε, ποτέ δεν γύρισε την πλάτη στον αντίπαλο. Πάντοτε τον αντιμετώπιζε με προτεταμένα τα στήθη. Οπως όταν υπερασπιζόταν πιτσιρικάς την εστία της ομάδας. Και αργότερα από τα διοικητικά πόστα.

Ούτε η αρρώστια δεν μπόρεσε να τον κρατήσει μακριά. Ο Ολυμπιακός ήταν το οξυγόνο του. Επαιρνε ζωή απ’ αυτόν. «Οποτε ξεκινάω να πάω στον Ολυμπιακό δεν πονάω. Τα ξεχνάω όλα» έλεγε. Αν δεν ήταν κοντά του θα είχε χάσει νωρίτερα τη μάχη. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης τού αφιέρωσε τον 45ο τίτλο. «Δεν το περίμενα» είπε. «Με συγκίνησε ο Βαγγέλης και με έκανε να νιώσω αιώνιος έφηβος». Ηταν αιώνιος έφηβος. Οπως ο Δαφνοστεφανωμένος στο μέρος της καρδιάς στην ερυθρόλευκη φανέλα.

Είχε εκφράσει την επιθυμία όταν θα φύγει από τη ζωή να τον σκεπάσουν με τη σημαία του Ολυμπιακού. Λάθος. Ο Ολυμπιακός θα έπρεπε να εκφράσει αυτή την επιθυμία. Για τον πιο πιστό οπαδό του. Τον πραγματικό θρύλο στην ομάδα Θρύλο.

Το κενό που αφήνει πίσω του ο Σάββας Θεοδωρίδης είναι δυσαναπλήρωτο. Θα γίνει γρήγορα αντιληπτό όταν οι αντίπαλοι θα ξεκινήσουν τις επιθέσεις και ο Διγενής της ομάδας θα απουσιάζει. Φτιάχτε μωρέ ένα σκιάχτρο με την εικόνα του. Ακόμα κι αυτό θα είναι αρκετό για να σπέρνει τον πανικό στις ορδές που θα απειλούν το ερυθρόλευκο κάστρο. Κρατήστε τα δάκρυά σας. Ο Σάββας ήταν παλικάρι.