Ο κορωνοϊός στη σκηνή, ο Μεγάλος Περίπατος στα σύννεφα

Τα φώτα σβήνουν. Οι φωνές από τις κερκίδες χαμηλώνουν. Μέσα στο σκοτάδι, μια λιγνή φιγούρα εμφανίζεται στην ορχήστρα. Ντυμένη με μια καφέ ολόσωμη φόρμα, στροβιλίζεται μέσα στον χώρο, αφήνοντας τα φτερά στην πλάτη της να ακολουθήσουν τον ρυθμό του υπόλοιπου κορμιού της. Μόλις κάνει μια στροφή, χάνεται πάλι στις σκιές, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για τους δύο άνδρες που εισβάλλουν. Μέσα στα σύγχρονα αρχοντοχωριάτικα κοστούμια τους ανεβαίνουν την πλατφόρμα με μεγάλο φόντο τα σύννεφα κρατώντας στα χέρια τους πουλιά και μια γλάστρα βασιλικό. Με δυνατή φωνή αναρωτιούνται πού βρίσκονται και προς τα πού πρέπει τώρα να κινηθούν αφού «από αριστερά το δοκιμάσαμε, δεν πάει». Οσο εκείνοι μαλώνουν, στον εύριπο προχωρούν δύο ομοιώματα κορωνοϊού, τα οποία εγκαθίστανται τελικά στην άκρη της ορχήστρας.

Από την πρώτη κιόλας σκηνή δεν υπάρχουν περιθώρια λανθασμένης αντίληψης. Οι «Ορνιθες» του Αριστοφάνη, η καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος που παρουσιάστηκε το περασμένο τριήμερο στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, είναι μια σύγχρονη πρόσληψη στην κωμωδία του Αριστοφάνη. Ο Γιάννης Ρήγας, βασισμένος στη μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη, με νεολογισμούς και εκφράσεις στην αργκό επέλεξε να μεταφέρει στο σήμερα τις περιπέτειες του Πεισθέταιρου και του Ευελπίδη στην πολιτεία των πουλιών. Εκεί όπου βρέθηκαν απηυδισμένοι από τη διαφθορά της επίγειας πόλης τους. Με εργαλεία του τη σάτιρα και τη φαντασία, επιχείρησε να αναδείξει τη διαχρονικότητα της κωμωδίας του Αριστοφάνη, χτίζοντας πολλές γέφυρες με το τώρα αλλά γκρεμίζοντας κατά κάποιον τρόπο την κλασική υπόσταση του έργου.

ΟΙ ΘΕΑΤΕΣ. Περίπου 8.500 θεατές βρέθηκαν τις τρεις ημέρες στο αργολικό θέατρο (2.500 την Παρασκευή, 3.000 το Σάββατο και 3.000 την Κυριακή), αγνοώντας τη βροχή αλλά κυρίως τις δυσοίωνες πανδημικές προβλέψεις της εποχής. Ανάμεσά τους και η εικαστικός Λίζα Σωτίλη, η οποία χάρισε έργο της στην εικαστική έκθεση «Ορνιθο/Θεομαχία Νοημοσύνη σμήνους» που περιοδεύει μαζί με την παράσταση. Από την κορωνο-πληξία βέβαια δεν ξέφυγε καθόλου το έργο. Από τον Τηρέα που εμφανίστηκε ξεπουπουλιασμένος λόγω «πανδημίας» όπως φώναξε ο Πεισθέταιρος, τον χορό των πουλιών που τραγουδούσε «κόβιντ δεκαεννιά ναϊνανά», τον Ηρακλή που ψέκαζε με αντισηπτικό τριγύρω του, τα ομοιώματα του κορωνοϊού που δεν απομακρύνθηκαν ποτέ από τη σκηνή και τον ιερέα που έκανε δέηση «υπέρ των πουλιών που έρχονται από τα Βαλκάνια, με πλαστά ή αυθεντικά χαρτιά».

Αν και οι ερμηνείες των Ταξιάρχη Χάνου, Γιάννη Σαμψαλάκη και Χρήστου Στέργιογλου ήταν καλές σε όλη την παράσταση, το δεύτερο μέρος του έργου έφερνε στο μυαλό επιθεώρηση. Εκεί, για τις διαπραγματεύσεις με τα πουλιά πέρασε από τη σκηνή όλο το παλιό κατεστημένο των θεών. Δηλαδή, η Χρησμολόγος, το μέντιουμ της εποχής, με το λαμέ μίνι φόρεμα και τις φιστικί μπότες α λα ταινία Δαλιανίδη, και τα τατουάζ. Στις ικεσίες της να μη γίνει η θυσία του αμνού για τη θεμελίωση της νέας πόλης, ο Πεισθέταιρος απαντάει με έναν «δελφικό χρησμό» που διαφωνεί και είναι κλεισμένος στο παντελόνι του. Ενα μεγάλο πλαστικό πέος που το αποκαλύπτει κουνώντας το και χτυπώντας το στο τραπέζι.

ΟΙ ΠΟΛΕΟΔΟΜΟΙ ΚΑΙ Η ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ. Στη συνέχεια, στη Νεφελοκοκκυγία έρχονται οι δύο πολεοδόμοι με τα μοιρογνωμόνια και τα τρίγωνα στο κεφάλι και τα τακούνια, ως υπεύθυνοι για το μετρό Θεσσαλονίκης και τις έρευνες Βωβού. Αυτοί πλασάρουν έναν Μεγάλο Περίπατο στα σύννεφα κι απλώνουν ένα χαλί στην ορχήστρα με δρόμους και κόκκινα και κίτρινα περιθώρια αριστερά και δεξιά. Φεύγουν εκδιωγμένοι, πριν τύχουν της ίδιας αντιμετώπισης και ο συνταγματολόγος με τον επιθεωρητή, παχύσαρκοι αμφότεροι κυλιούνται στο χώμα. Εκεί, συναντούν τους ψευδομάρτυρες, που ως άλλα σκουλήκια με μεταλλικά ελάσματα στα μαύρα σώματά τους καραδοκούν. Πιο αλέγρος ήταν ο Κινησίας, με σαφή γκέι στοιχεία, έτοιμος να κάνει μια ομάδα χορού στα σύννεφα για να πάρει επιχορήγηση από το πρόγραμμα «Ολη η Νεφελοκοκκυγία, ένας πολιτισμός». Ο Ηρακλής με τον Ποσειδώνα λιμπίζονται τις κοτομπουκιές που ψήνει ο Πεισθέταιρος από πουλιά αντάρτες αλλά αντιδρά ο συνοδός τους Τριβαλός με εμφάνιση σαν του ξάδερφου Ιτ από την «Οικογένεια Ανταμς». Στην παρέα προστίθεται και ο Προμηθέας με τους λευκούς κοθόρνους, το πέτσινο σακάκι με τα καρφιά και την ομπρέλα θαλάσσης που κουβαλάει για να κρυφτεί από τον Δία.

Το πολιτικό σχόλιο για τον τρόπο λειτουργίας των θεσμών ήρθε στο τέλος με τον Πεισθέταιρο να παρελαύνει με τον κεραυνό του Δία στο χέρι και αγκαζέ με τη σύζυγό του Βασιλεία, η οποία φοράει ροζ ταγέρ, πλατύγυρο καπέλο και τσάντα τύπου Μπίρκιν. Μια καρικατούρα προφανώς του ζεύγους Τραμπ. Το σμήνος των πολύχρωμων πουλιών που υμνεί την ένωσή τους (ξεχωρίζει η Μαριάννα Κιμούλη) ξαφνικά αφαιρεί το προσωπείο του όπως και οι υπόλοιποι καλεσμένοι που βρέθηκαν νωρίτερα στη σκηνή και με ένα τραγούδι αφήνεται στον χτύπο παλμογράφων που ακούγεται δυνατά. Οταν ο χτύπος σιγεί, στρέφονται και υποκλίνονται όλοι στο πουλί της έναρξης που ξεπετάγεται μπροστά τους και χάνονται στο σκοτάδι.