Η εκδίκηση του φτωχού

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε ταινία από την Αργεντινή σχετική με την τεράστια οικονομική ύφεση που υπέστη αυτή η χώρα στις αρχές του νέου μιλένιουμ. Οι «Εννέα βασίλισσες», για παράδειγμα, είναι μια ταινία που έγραψε Ιστορία μιλώντας μέσα από ένα πανέξυπνο σενάριο για την κατάρρευση της χώρας.

Ενδεχομένως δεν θα γίνει κάτι παρόμοιο με τους «Ηρωικά χαμένους» («La odesa de los giles», Αργεντινή / Ισπανία, 2019), σίγουρα όμως η ταινία του Σεμπαστιάν Μπορενστάιν προσφέρεται για ένα εξαιρετικά ευχάριστο δίωρο, κατά τη διάρκεια του οποίου παρακολουθούμε την προσπάθεια μιας ομάδας «ξεγραμμένων» αγροτών (εξαιτίας της κρίσης) να πάρουν πίσω τα λεφτά που έχασαν επενδύοντας στην τράπεζα ενώ προσπαθούσαν να φτιάξουν έναν συνεταιρισμό.

Ηγέτης της ομάδας ο Ρικάρντο Νταρίν, αυτός ο πολύτιμος αργεντίνος ηθοποιός, μαγνήτης σε όποια ταινία και αν παίζει (και συμπτωματικά πρωταγωνιστής και στις «Εννέα βασίλισσες»). Ο ήρωάς του είναι το πιο τραγικό πρόσωπο της ιστορίας και συγχρόνως εκείνος που πρώτος αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα για να μιλήσουν και κυρίως να πράξουν οι αδικημένοι. Το φιλμ καταφέρνει να συνδυάσει ισορροπημένα τη σοβαρότητα του θέματος που υπάρχει στα θεμέλιά του, το χιούμορ αλλά και το σασπένς. Επίσης, απαρατήρητη δεν μπορεί να περάσει η χημεία ανάμεσα στους ηθοποιούς που πλάθουν την πιο παράξενη συμμορία του κόσμου. Ειδικά τα δύο αγράμματα αδέλφια (Αλεχάντρο Τζιγκένα, Γκιγιέρμο Γιακούμποβιτς), που δεν καταλαβαίνουν απολύτως τίποτα από τα όσα γίνονται αλλά είναι πρόθυμα να βοηθήσουν, μου έκλεψαν την καρδιά!

Βαθμολογία: 8

Καλή προσέγγιση αλλά
αργεί να ξεκινήσει

Το καλό με το θρίλερ του Ντέιβ Φράνκο «Το Σαββατοκύριακο των μυστικών» («The rental», HΠΑ, 2020) είναι ότι δεν ακολουθεί τη γνωστή (και πλέον βαρετή) πεπατημένη των ανάλογων ταινιών με την παρέα των νεαρών που τρομοκρατείται από μια άγνωστη αιτία στη φύση όπου φυσικά τα μέλη της δολοφονούνται το ένα μετά το άλλο (συνήθως με τη συνοδεία των εκκωφαντικών ήχων που θυμίζουν περισσότερο θόρυβο και όχι μουσική). Αντιθέτως, τόσο η αισθητική της ταινίας όσο και το σενάριο που τη στηρίζει ξεφεύγουν αρκετά από αυτή τη «λογική», με τα «θύματα» (μια τετραμελή παρέα που έχει νοικιάσει ένα πανέμορφο, παραθαλάσσιο σπίτι στην εξοχή για μερικές ημέρες) να κρύβουν σκοτεινά μυστικά που εν τέλει θα τους φέρουν σε δύσκολη θέση. Κάτι συμβαίνει με τον νοικάρη, αλλά είναι όντως έτσι, ή μήπως όχι; Η ιστορία είναι ωραία κινηματογραφημένη, αλλά το πρόβλημα της ταινίας είναι ότι καθυστερεί αρκετά να πάρει μπροστά παρέχοντας πληροφορίες που δεν είναι πάντα και τόσο απαραίτητες. Οταν παίρνει μπροστά όμως δεν σε αφήνει (παίζουν: Νταν Στίβενς, Αλισον Μπρι, Τζέρεμι Αλεν Γουάιτ, Σίλα Βαντ, Τόμπι Χας).

Βαθμολογία: 6

Η φωνή της σαραντάρας

Ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής, η ιταλική κωμωδία «Πες το δυνατά» («Cambio tutto», 2020), ριμέικ της χιλιανής «Una mujer sin filtro», παρακολουθεί την περίπτωση μιας σαραντάρας Ιταλίδας (Βαλεντίνι Λουντοβίνι) που προσπαθεί να βάλει σε τάξη τη διαλυμένη ζωή της (επαγγελματικά, οικογενειακά και λοιπά). Πώς; Μα, κάνοντας αυτό που λέει ο τίτλος. Μετά την επίσκεψή της σε έναν ειδικό θεραπευτή, αρχίζει να φωνάζει για να την ακούσουν (επιτέλους) και για πρώτη φορά αρχίζει να διεκδικεί χωρίς να πρέπει να φιλτράρει τα λόγια της. Οι χαριτωμένες στιγμές είναι αρκετές, ιδίως με την ανταγωνίστριά της στη δουλειά, ένα φαντασμένο κοριτσάκι (Κιάρα Σπολετίνι) που νομίζει ότι τα ξέρει όλα γιατί χειρίζεται καλά τα κοινωνικά δίκτυα. Αλλά τελικά η ταινία δεν ξεφεύγει από αυτό το επίπεδο, απλώς χαριτωμένη. Η Λοντοβίνι πάντως είναι καλή στον κεντρικό ρόλο που δεν δείχνει να διαφέρει και τόσο από εκείνον στην περυσινή, ανάλογου ύφους ιταλική κωμωδία, «Οταν λείπει η μαμά».

Βαθμολογία: 5

Προβάλλονται επίσης τα κινούμενα σχέδια «Η μουσική της ζούγκλας» («Jungle beat», HΠΑ, 2020) του Μπρεντ Νταζ, στα οποία μια παρέα ζώων της ζούγκλας αποκτά φιλίες με έναν εξωγήινο τον οποίο θέτει υπό την προστασία της.

Επανεκδόσεις

«Στον καθρέφτη είδα τον δολοφόνο» («Τhe mirror crack’d», Αγγλία, 1980). Θρίλερ του Γκάι Χάμιλτον. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας κινηματογραφικής ταινίας στην αγγλική επαρχία, μια κοπέλα, λάτρις της σταρ που πρωταγωνιστεί, δολοφονείται. Τη διαλεύκανση της υπόθεσης αναλαμβάνει ένας αστυνομικός επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιάρντ, ο οποίος θεωρείται αυθεντία στη δουλειά του. Οχι περισσότερο αυθεντία όμως από τη… θεία του, μις Τζέιν Μαρπλ, η οποία είναι αστυνομικό δαιμόνιο.

Aν και δεν θεωρείται από τις καλές κινηματογραφικές διασκευές βιβλίων της συγγραφέως μυστηρίου Αγκαθα Κρίστι, είναι μια αρκετά ελκυστική ταινία χάρη στην πλοκή, χαρακτηριστικό βέβαια όλων των έργων της Κρίστι. Κινηματογραφικά πάντως, μια ακαδημαϊκής δομής ταινία, που χωρίς κάτι το ξεχωριστό, βλέπεται πολύ ευχάριστα. Σε αυτό συμβάλλει το πλούσιο επιτελείο ηθοποιών σε μοιρασμένους ρόλους: Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Ροκ Χάντσον, Τόνι Κέρτις, Κιμ Νόβακ, Εντουαρντ Φοξ, Τζέραλντιν Τσάπλιν και η Αντζελα Λάνσμπουρι στον ρόλο της μις Μαρπλ.

Βαθμολογία: 5

«Οι εραστές της γέφυρας» («Les amants du Pont-Nef», Γαλλία, 1991). Δράμα του Λεός Καράξ. Ποτέ δεν τα πήγα καλά με αυτή την ταινία του (όπως και με καμία του Λεός Καράξ, εδώ που τα λέμε) αλλά έχω περιέργεια να δω αν θα μπορούσε να δουλέψει ως επανέκδοση, κάτι για το οποίο αμφιβάλλω. Πρόκειται για μια θρυλική δημιουργία του γαλλικού σινεμά διότι στην εποχή της (1991) ήταν η ακριβότερη γαλλική παραγωγή που είχε γυριστεί ποτέ με θέμα τη ζωή των των αστέγων που κοιμούνται πάνω στην πιο επιβλητική γέφυρα του Παρισιού, την Ποντ Νεφ. Να σπαταλήσει κανείς τόσα χρήματα για να δείξει τη διαφορά ανάμεσα στο λούσο και τη φτώχεια, ειλικρινά δεν το κατάλαβα ποτέ, χώρια από το γεγονός ότι η ταινία, όπου πρωταγωνιστεί η Ζιλιέτ Μπινός σε ρόλο άστεγης που χάνει την όρασή της και ο Ντενί Λαβάν ως αλκοολικός άστεγος, έχει σοβαρά προβλήματα με το σενάριο. Από την αρχή είναι εμφανές ότι η ιστορία αρχίζει από το πουθενά και εκεί καταλήγει.

Βαθμολογία: 4