«Η μέρα που την πήραμε σπίτι ήταν σαν τοκετός»

Σαν τοκετό στον οποίο όμως έχει συμμετοχή και ο άνδρας περιγράφει ο 44χρονος πατέρας Βασίλειος Περδικάκης – που ιερουργεί στον καθεδρικό ναό Αγίας Παρασκευής Λαυρίου και στους Αγίους Αναργύρους Πλάκας Κερατέας – τη διαδικασία που μεσολαβεί μέχρις ότου ένα ζευγάρι κρατήσει στην αγκαλιά του ένα ανάδοχο παιδί. Μαζί με τη σύζυγό του, πριν από σχεδόν δύο χρόνια, έλαβαν τη μεγάλη απόφαση και μεγάλωσαν κατά ένα μέλος την έτσι κι αλλιώς μεγάλη οικογένεια που έχουν δημιουργήσει, χαρίζοντας στα πέντε παιδιά τους (από 5 έως 22 ετών) ένα νέο αδελφάκι, αυτή τη φορά μη βιολογικό.

«Οταν αποκτήσαμε το πέμπτο παιδί μας και έπειτα από προσπάθειες ετών, αποφασίσαμε να διεκδικήσουμε πιο αποφασιστικά την αναδοχή ενός παιδιού και η αλλαγή του νομικού πλαισίου το 2018 βοήθησε σε αυτό, όπως και το γεγονός ότι δεν θέσαμε τους όρους που θέτουν άλλοι υποψήφιοι γονείς, οι οποίοι ζητούν το παιδί να είναι κοντά στα χρώματα και τα χαρακτηριστικά τους ή να είναι υγιές. Δεν μας ενδιέφερε το χρώμα ή η καταγωγή του, ενώ αντιθέτως επιδιώξαμε να είναι ένα παιδί που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας», περιγράφει στα «ΝΕΑ» και συμπληρώνει:

«Θέλαμε να κάνουμε αυτή την υπέρβαση αγάπης. Η διαδικασία μέχρι να πάρουμε το παιδί διήρκεσε δύο με τρεις μήνες. Στην αρχή επισκεπτόμασταν το ίδρυμα για να το γνωρίσουμε. Αφότου η αίτησή μας εγκρίθηκε, οι επισκέψεις έγιναν καθημερινές. Τότε το κοριτσάκι μας ήταν ενάμισι έτους. Από το πρωί πηγαίναμε στο ίδρυμα και καθόμασταν εκεί μέχρι το μεσημέρι. Παίζαμε, πηγαίναμε βόλτες, τρώγαμε μαζί και γενικώς δώσαμε χρόνο στη μέλλουσα θυγατέρα μας να μας συνηθίσει. Πολύ γρήγορα δεθήκαμε μαζί της και αναπτύχθηκε μια οικογενειακή σχέση. Μάλιστα, το προσωπικό ύστερα από λίγο καιρό τής έλεγε πως “ήρθαν να σε δουν ο μπαμπάς με τη μαμά”. Σταδιακά στις επισκέψεις αυτές αρχίσαμε να έχουμε μαζί μας και τα άλλα παιδιά μας ώστε να γνωριστούν. Και αυτό πήγε πολύ καλά. Είχαμε προετοιμάσει το οικογενειακό περιβάλλον. Ολη αυτή η διαδικασία ήταν κάτι σαν τοκετός. Την ημέρα που την πήραμε και τη βάλαμε στο αυτοκίνητο με προορισμό το σπίτι μας ήταν η γέννηση και νιώθω πολύ χαρούμενος που το βίωσα, αφού ο κανονικός τοκετός και η γέννα αφήνουν τον άνδρα έξω από τη διαδικασία αυτή καθαυτήν. Ηταν κάτι πολύ συγκινητικό. Η αγκαλιά που δίνει αυτό το παιδί είναι ξεχωριστή».

Σύμφωνα με τον ίδιο, η δημιουργία μιας μεγάλης οικογένειας δεν απαιτεί χρήματα, αλλά υπομονή και ανιδιοτελή αγάπη, και αυτό είναι που συμβουλεύει τα νεαρότερα ζευγάρια, τα οποία διστάζουν λόγω των δυσχερειών της εποχής. Εχοντας πια την εμπειρία μιας μεγάλης οικογένειας (παρότι στην αρχή ήταν αρνητικός σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, λόγω και του νεαρού της ηλικίας στην οποία απέκτησε τον πρωτότοκο γιο του), θεωρεί ότι η στήριξη που θα μπορούσε να παράσχει το κράτος στους πολύτεκνους δεν περιορίζεται απαραίτητα στα στενά οικονομικά πλαίσια, αλλά θα μπορούσε να λάβει και άλλες μορφές, όπως διευκολύνσεις στην καθημερινότητα ή συνδρομή σε είδος.

Οσον αφορά τα παιδιά που περιλαμβάνονται στις απρόσωπες λίστες των αναδοχών, εξηγεί ότι πρόκειται για παιδιά που κουβαλούν τον δικό τους σταυρό. «Τα παιδιά που μένουν στα ιδρύματα είναι από οικογένειες που είτε δεν μπορούν είτε δεν θέλουν να τα μεγαλώσουν και πολύ συχνά αυτό οφείλεται σε προβλήματα υγείας. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνούν οι γονείς που ζητούν ένα “υγιές παιδί” είναι ότι κάθε παιδί στην πορεία της ζωής του μπορεί να αντιμετωπίσει σοβαρότερα ή λιγότερο σοβαρά προβλήματα. Τι θα κάνουν τότε; Θα πουν “μας δώσατε ελαττωματικό προϊόν”; Οχι, το “σέρβις” το κάνουμε εμείς οι άνθρωποι και κυρίως αφορά τους εαυτούς μας και τις ψυχές μας», καταλήγει.