Η καλοσύνη των ξένων

Τέτοιος ενθουσιασμός καιρό είχε να κατακλύσει τους ελληνικούς λογαριασμούς στα social media. «Η Ευρώπη οφείλει να προασπίσει την κυριαρχία της. Ας μην αφήσουμε την ασφάλειά μας στη Μεσόγειο στα χέρια άλλων παραγόντων. Για μια ακόμη φορά, θέλω να εκφράσω την πλήρη αλληλεγγύη της Γαλλίας προς την Κύπρο και την Ελλάδα απέναντι στις τουρκικές παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους».

Αυτά τα λόγια και το γεγονός ότι ήταν γραμμένα στα ελληνικά, αρκούσαν για να μετατραπεί ξαφνικά ο Εμανουέλ Μακρόν σε ένα μεγάλο εθνικό ευεργέτη, έναν θεματοφύλακα της ειρήνης στη Μεσόγειο, ένα μοντέρνο Καρλομάγνο που ήρθε να ενώσει επιτέλους τους λαούς της Ευρώπης. Κάτω από την ανάρτησή του χιλιάδες ευχαριστήρια σχόλια Ελλήνων, «ζήτω η Ευρώπη», «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία» και «allez les bleus» που, εντάξει, δεν κολλάει στην περίπτωση, αλλά το θυμόμαστε από το Μουντιάλ. Και βέβαια, το καλύτερο όλων, τσακωμοί με τούρκους σχολιαστές, όχι για την ουσία της ανάρτησης, αλλά για το ποιος λαός τον έχει μεγαλύτερο τον ανδρισμό του (για να το θέσουμε κομψά).

Τι είναι αυτό που μας κάνει κάθε φορά να αναζητούμε με τέτοια αγωνία την καλοσύνη των ξένων σαν πατρική αγκαλιά; Μια είναι το «ξανθό γένος», που λέγανε οι προφητείες ότι θα έπαιρνε πίσω την Πόλη και θα μας τη χάριζε. Το ίδιο ξανθό γένος που θα μας στήριζε αν βγαίναμε από την ευρωζώνη και θα μας έστελνε τα τελάρα με τα λεφτά της λεφτεριάς. Αλλοτε ήταν το ΝΑΤΟ που σχεδόν δεν το αναφέρουμε πια κι οι Αμερικανοί, που αυτή τη φορά φερόμαστε λες και μας απάτησαν. Και βέβαια, η Ευρωπαϊκή Ενωση, η δυσλειτουργική μας οικογένεια, που ποτέ δεν μας φαίνεται αρκετή, παρότι αγαπάμε πολύ το πορτοφόλι της.

Αυτό το ψάξιμο του πατερούλη, μπορεί βέβαια να μαρτυρά ακριβώς αυτό: μια έλλειψη εμπιστοσύνης στον τρόπο οργάνωσης της διεθνούς κοινότητας. Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, με τις παραδοσιακές συμμαχίες να δοκιμάζονται και τις νέες ισχυρές χώρες της διεθνούς οικονομίας να μην είναι οι φιλελεύθερες δημοκρατίες του παραδοσιακού καπιταλιστικού μοντέλου, είναι πολύ πιθανό να επιστρέψουμε σε μια εποχή αναζήτησης μεμονωμένων εθνικών δυνάμεων ή ηγετικών μορφών.

Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει ένα όριο μεταξύ της ικανοποίησης από τις διπλωματικές μας επιτυχίες και των ξεσπασμάτων ευγνωμοσύνης λες και μπήκαν στην πρωτεύουσα απελευθερωτές. Δεν θυμίζει τη στάση ενός λαού περήφανου και μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας με συμμαχίες και υπερεθνικούς οργανισμούς. Μοιάζει σαν να μας λείπει μια εθνική αυτοπεποίθηση κι αυτό είναι πρόβλημα. Γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα μικρή μεν, σε μια άκρη της Ευρώπης πολύ ταλαιπωρημένη, δεν παύει όμως να είναι μια δύναμη διπλωματικής σταθερότητας στην περιοχή της και μια χώρα που μπορεί στα ίσα να συνδιαλέγεται με τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης στα διεθνή φόρα. Κι αν αυτά μοιάζουν καμιά φορά ανεπαρκή, η ιστορία ως τώρα μας δείχνει ότι παραμένουν η καλύτερη λύση που έχουμε.