Το όνειρο δεν σταματά

Αφησε το σημάδι της. Η Κυριακή της 19ης Ιουλίου. Η επίσημη επιστροφή του Ολυμπιακού στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η στιγμή της απονομής. Σε μια βραδιά αξέχαστη, όχι μόνο για λόγους ποδοσφαιρικούς. Σε μια εκδήλωση πολιτισμού ανάλογη του μεγέθους ενός αληθινού Θρύλου. Η νύχτα που ο κορυφαίος αθλητικός οργανισμός της χώρας «γκρέμισε τείχη» και άναψε «φώτα ελπίδας» στέλνοντας το δικό του μήνυμα να ταξιδέψει. Από το λιμάνι του Πειραιά σε όλες τις θάλασσες.

Μήνυμα αισιοδοξίας σε μια συγκυρία παράξενη. Τώρα που ο κόσμος όλος ψάχνει την έμπνευση και τον βηματισμό. Για την επιστροφή του στην κανονικότητα έπειτα από το σοκ της πανδημίας.  Μήνυμα ελπίδας και πολιτισμού που βρήκε αφορμή στο ποδόσφαιρο και αιτία αυτό το κάτι παραπάνω, το κάτι ιδιαίτερο της Ελλάδας: όταν η κουβέντα πηγαίνει σε έννοιες μεγάλες, όπως η έμπνευση. Η ενσυναίσθηση. Η παρέμβαση. Μήνυμα πως φτάνει να προσπαθήσουμε. Και στο τέλος θα ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια. Πως θα τα καταφέρουμε. Θα νικήσουμε.

Ολα αυτά μέσα από ένα αληθινό υπερθέαμα φωτός και μουσικής που όσοι το είδαν το κράτησαν ήδη στο άλμπουμ με τις αναμνήσεις τους. Μια δημιουργία που έφερε βαριές υπογραφές από διεθνούς φήμης καλλιτέχνες (Αστέρης Κούτουλας, Ross Ashton, Oliver Schulze, Daniel Brunne, Dj Αντώνης Δημητριάδης, Αλέξανδρος Καρόζας) που όχι μόνο έπιασαν τον παλμό, αλλά χάρισαν και μια δημιουργία που μέσω της δύναμης της εικόνας ταξίδεψε σε ολόκληρο την Ευρώπη. Δεν ήταν φιέστα ποδοσφαίρου. Ηταν μια καλλιτεχνική παρέμβαση, που ανέβασε τον πήχη ψηλά. Μια άρτια παράσταση με υψηλούς συμβολισμούς. Από το Φάληρο και το Καραϊσκάκη για την απονομή. Ως την καρδιά του Πειραιά. Και από εκεί σε ολόκληρη την Ελλάδα μέσα από την τηλεοπτική κάλυψη.

Κάτι ιδιαίτερο. Κάτι… μαγικό, όπως τραγουδά το ερυθρόλευκο κοινό. Από τον Ολυμπιακό που μια δεκαετία τώρα επιβεβαιώνει σε κάθε ευκαιρία, το motto του. Πως δεν σταματά να ονειρεύεται. Τον Ολυμπιακό που δεν σταματά να δημιουργεί. Που τοποθετεί πάντα τον πήχη ψηλότερα από ό,τι θα περίμενε κανείς. Τον Ολυμπιακό που έχει τον τρόπο του για να εκπλήσσει ευχάριστα με τις παρεμβάσεις του στα δρώμενα. Είτε πρόκειται για τη φιλανθρωπική του δράση, είτε για νύχτες σαν αυτή της Κυριακής, που το κόκκινο και το μπλε έκαναν ένα τον ουρανό και τη θάλασσα στον Πειραιά. Το κόκκινο του Ολυμπιακού. Το μπλε της Ελλάδας… Το μπλε του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι. Της Μελίνας. Του «Ζορμπά». Τα παιδιά του Πειραιά έγιναν πάλι λόγος για να γίνει το λιμάνι αφετηρία. Για ένα ταξίδι…

Και ποιος ξέρει τι σκαρώνουν οι Ερυθρόλευκοι. Για του… χρόνου.