Ολοι μαζί μια παρέα, με 1,5 μέτρο απόσταση

«Τα δυνατά συναισθήματα έρχονται ξαφνικά. Ξαφνικά ερωτευόμαστε, ξαφνικά χάνουμε αγαπημένους ανθρώπους, ξαφνικά το “κρατάω αποστάσεις” σημαίνει “νοιάζομαι”. Μα πάντα η ζωή προχωράει μπροστά, σε μια νέα έκδοση, με ένα διαφορετικό πλαίσιο κι εμείς συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε». Αυτή η αποτίμηση του Δημήτρη Μυστακίδη αφορά την παράσταση που παρουσιάζει απόψε στην Τεχνόπολη υπό τον τίτλο «Τα ρεμπέτικα της κιθάρας 2.0».

Το «2.0» μπήκε για να διαχωριστεί η περίοδος που σηματοδοτήθηκε από τον άδικο χαμό του αγαπημένου συνεργάτη, φίλου και μαθητή του Γιώργου Τσαλαμπούνη. Αυτή η παράσταση έχει κάτι ακόμη ξεχωριστό. Για πρώτη φορά ο σπουδαίος κιθαρίστας αποφάσισε να μη βάλει καμία θεματική στο κέντρο της: «Εχουμε αποκλείσει τα σκοτεινά τραγούδια και επιλέξαμε εξωστρεφή για να μπορέσουμε να τα τραγουδήσουμε όλοι μαζί, να γίνουμε μια παρέα και να πάρουμε δύναμη. Κομμάτια που να θυμίζουν καλοκαίρι, εκείνα που αφηγούνται τις διαδρομές των ανθρώπινων σχέσεων κι εκείνα που να δίνουν την αίσθηση της απόδρασης». Η τελευταία λέξη ίσως είναι και ζητούμενο της περίεργης εποχής που ζούμε. «Απόδραση μπορεί να είναι μια εκδρομή αλλά και η προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από καταστάσεις όπως αυτή που βιώνουμε».

Την αίσθηση του ταξιδιού θα δώσουν τραγούδια όπως τα «Ελα μικρό να φύγουμε μακριά», «Σαλπάρει το καράβι» κ.ά., τα οποία θα μοιραστεί με τους αγαπημένους του συνεργάτες: την Ιφιγένεια Ιωάννου – τραγούδι, κανονάκι, τον Δημήτρη Παππά – κιθάρα, τραγούδι, τον Κωστή Κωστάκη – κιθάρα, τραγούδι, τον Σάκη Καρακώστα – βιολί και τον Δημήτρη Τσεκούρα – κοντραμπάσο. «Υπάρχει μια αμηχανία γιατί είναι μια καινούργια συνθήκη που αντιμετωπίζουμε. Πρέπει να πειθαρχήσουμε σε κανόνες αφού έχουμε μια έκτακτη κατάσταση. Πιστεύω ότι ο κόσμος θα καταφέρει με τη βοήθεια των τραγουδιών, ακόμη και με αυτή την τυπική απόσταση του 1,5 μέτρου που θα υπάρχει μεταξύ του, να γίνει μια παρέα. Τα τραγούδια μπορούν να ενώσουν». Αυτό το ψυχικό σμίξιμο είναι για τον Δημήτρη Μυστακίδη η απαίτηση της εποχής. «Ποιος θα το φανταζόταν πριν από λίγους μήνες ότι μια πράξη αγάπης που μπορούσαμε να κάνουμε για τους ανθρώπους που αγαπούμε ήταν να μείνουμε μακριά τους. Είναι ένα σημείο των καιρών. Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο και την περιρρέουσα αμηχανία υπάρχει υλικό για να γραφτούν καλά λαϊκά τραγούδια. Κομμάτια που συνδέονται με τα κοινωνικά ζητήματα της εποχής, όπως ακριβώς δηλαδή λειτούργησε το ρεμπέτικο».

«Απόψε θα είμαστε όλοι πλην ενός, που όμως πάντα θα μας συντροφεύει. Η Ιφιγένεια, ο Δημήτρης, ο Σάκης, ο έτερος Δημήτρης, ο Κωστής κι εγώ θα παίξουμε και θα τραγουδήσουμε αγαπημένα σε όλους μας ρεμπέτικα. Κι ελπίζουμε να τα τραγουδήσουμε μαζί σας. Να γίνουμε μια φωνή, ώστε όπως είπε ο ποιητής: να το φωνάξω τόσο δυνατά / που να µην ξανακοιµηθεί κανένα όνειρο στον κόσµο / καµιά ελπίδα πια να µην πεθάνει».