Μια θρυλική βραδιά

Βραδιά αξέχαστη. Ανάλογη του μεγέθους ενός αληθινού Θρύλου. Η νύχτα που ο Ολυμπιακός δεν γιόρτασε απλά την κατάκτηση του 45ου πρωταθλήματος της Ιστορίας του. Η ίδια νύχτα που ο κορυφαίος αθλητικός οργανισμός της χώρας «γκρέμισε τείχη» και άναψε «φώτα ελπίδας» στέλνοντας το δικό του μήνυμα να ταξιδέψει από τον Πειραιά σε όλες τις θάλασσες. Μήνυμα αισιοδοξίας σε τούτη την παράξενη συγκυρία που ο κόσμος όλος αναζητά ξανά τον βηματισμό προς την κανονικότητα. Μήνυμα πολιτισμού που είχε αφορμή το ποδόσφαιρο και αιτία αυτό το κάτι παραπάνω της Ελλάδας όταν η κουβέντα πηγαίνει σε έννοιες μεγάλες, όπως η έμπνευση. Μήνυμα πως στο τέλος θα τα καταφέρουμε. Πως θα ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια. Πως θα νικήσουμε.

Ενα πολύωρο υπερθέαμα φωτός και μουσικής, από διεθνούς φήμης καλλιτέχνες (Αστέρης Κούτουλας, Ross Ashton, Oliver Schulze, Daniel Brunne, DJ Αντώνης Δημητριάδης, Αλέξανδρος Καρόζας) που ανέβασε τον πήχη ψηλά. Μια άρτια παράσταση με υψηλούς συμβολισμούς που ξεκίνησε από το Γεώργιος Καραϊσκάκης με τη λήξη του πρωταθλήματος και έφτασε ως την καρδιά του Πειραιά στέλνοντας εικόνα σε κάθε άκρη της Ελλάδας. Κάτι… μαγικό. Από τον Ολυμπιακό που δεν σταματά να ονειρεύεται. Τον Ολυμπιακό που δεν σταματά να δημιουργεί. Τον Ολυμπιακό που τελικά πάντα έχει τον τρόπο του για να εκπλήσσει ευχάριστα.

Κάθε στιγμή της χθεσινής βραδιάς ήταν «σκηνοθετημένη» υποδειγματικά. Και ας έπρεπε η «φιέστα» για την απονομή του τίτλου να γίνει σε άδειο γήπεδο. Βρήκαν και εκεί οι Πειραιώτες τον τρόπο να… γκρεμίσουν – για λίγο – τα τείχη του κάστρου τους την κατάλληλη στιγμή. Να κάνουν ένα άλμα τεχνολογίας και να γίνουν ένα με το κοινό τους, εκείνη τη μεγάλη ώρα που η κούπα σηκώθηκε ψηλά στον ουρανό. Η όγδοη κατάκτηση του πρωταθλήματος την τελευταία δεκαετία. Η μια ακόμη πράξη επιβεβαίωσης του αυτονόητου. Μια αληθινή αυτοκρατορία. Που αντιστέκεται κόντρα στους καιρούς και σε κάθε λογής εμπόδιο. Που αντεπιτίθεται. «We are the champions my friends» όπως θυμίζουν οι διαχρονικοί στίχοι των Queen που πάντα σε κάτι τέτοιες στιγμές λες και τα λένε όλα.

Και όταν ο κύκλος στο Γ. Καραϊσκάκης έκλεισε; Εκεί ήρθαν τα καλύτερα. Ο Πέδρο Μαρτίνς και οι ποδοσφαιριστές του επιβιβάστηκαν σε ένα ανοιχτό λεωφορείο που μετέφερε και τους ίδιους, αλλά και τη γιορτή στο «ρολόι» απέναντι στην παλιά λέσχη του Ολυμπιακού, στο Πασαλιμάνι. Και εκεί   περίμενε η ίδια η πολιτιστική κληρονομιά μας. Ο Μάνος και ο Μίκης. Η Μελίνα και ο «Ζορμπάς». Τα «παιδιά του Πειραιά». Ναι, ήταν όλοι εκεί. Ηταν εκεί η ίδια η Ελλάδα. Στα καλύτερά της. Τι άλλο να ζητήσεις.