Πορτογάλοι, Ερυθρόλευκοι και πρωταθλητές

Το ξεκάθαρο δεδικασμένο του Μάρκο Σίλβα (2016), που σημειωτέον χθες είχε τη τιμητική του στην Ισπανία με τα ρεπορτάζ να τον εμφανίζουν υποψήφιο για τον πάγκο της Βαλένθια. Ο Βίτορ Περέιρα που προηγήθηκε (2015), αλλά που είχε παρελθόν ως πρωταθλητής έχοντας κατακτήσει δύο τρόπαια στη σειρά με την Πόρτο (2012, 2013). Και φυσικά ο Λεονάρντο Ζαρντίμ (2013) με τον Πάουλο Μπέντο (2017). Δύο προπονητές που επί της ουσίας κατέκτησαν τον τίτλο με τον Ολυμπιακό, έχουν τα σχετικά μετάλλια στο ράφι με τα τρόπαια της καριέρας τους, αλλά δεν ήταν εδώ τη νύχτα των πανηγυρισμών.

Μια επίλεκτη παρέα που – και τυπικά από το βράδυ της Τετάρτης – έχει νέο μέλος στο μεγάλο λιμάνι. Τον Πέδρο Μαρτίνς. Τον πέμπτο πορτογάλο προπονητή που στέφεται – άμεσα ή έμμεσα – πρωταθλητής με τον Ολυμπιακό από το 2013 και πέρα. Τον 50χρονο που βεβαίως έχοντας πια δύο συμπληρωμένες σεζόν στον Πειραιά, και ένα συμβόλαιο για άλλο τόσο, βάζει πλώρη για άλλες λίστες ακόμη πιο σημαντικές στην ερυθρόλευκη ιστορία. Οπως και να έχει όμως η συγκεκριμένη υπόθεση είναι σημείο αναφοράς. Δεν εμπιστεύθηκε ποτέ κανείς στην Ελλάδα τόσο μια «σχολή» προπονητών όπως ο Ολυμπιακός του Βαγγέλη Μαρινάκη με την αγορά της Ιβηρικής. Με αυτό το πινγκ-πονγκ ανάμεσα σε Ισπανούς (Βαλβέρδε, Μίτσελ, Βίκτορ, Γκαρθία) και πορτογάλους τεχνικούς που έδωσαν στους Ερυθρόλευκους μια συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα και ένα ποδοσφαιρικό στιλ το οποίο τους κάνει να ξεχωρίζουν συνολικά όλα αυτά τα χρόνια από τον εγχώριο ανταγωνισμό. Μια διαδικασία που δεν προέκυψε τυχαία. Που εμπεριέχει ένα σοβαρό ποδοσφαιρικό υπόβαθρο. Που περνά από την εν γένει φιλοσοφία των Πειραιωτών. Και που εξελίσσεται σε μια αδιαμφισβήτητη συνταγή επιτυχίας. Γιατί από την Πορτογαλία προπονητές έχουν πάρει αυτά τα χρόνια και ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός. Αλλά τα δικά τους πεπραγμένα είναι εντελώς διαφορετικά.

Το 93,2%

Μένουμε στο λιμάνι όμως. Εκεί όπου οι Πορτογάλοι μέσω του «σόλο» Μαρτίνς, αποδεικνύονται νικητές σε αυτή τη μάχη της… Ιβηρικής με τους ισπανούς συναδέλφους τους. Επικρατούν και μάλιστα πανηγυρικά όσο τα χρόνια περνούν. Και αν κάποιος μπει στον πειρασμό να «διαβάσει» με προσοχή τους αριθμούς του σίγουρα θα συμφωνήσει με το δίκαιο της επικράτησής τους. Είναι απολύτως χαρακτηριστικό το Σούπερ Λιγκ δείγμα της συγκεκριμένης πεντάδας. Ακριβώς 149 ματς σε αυτή την 7-8ετία. Με τον Ολυμπιακό να έχει επικρατήσει στα 120 (!) και να μετρά μόλις 10 ήττες. Για να το θέσουμε ακόμη πιο σωστά: Το ποσοστό νικών των Πειραιωτών στο πρωτάθλημα σε αυτό το διάστημα με πορτογάλο προπονητή στον πάγκο είναι της τάξης του 80,5% και το αήττητο του σε επίπεδο 93,2%! Ο – για όγδοη φορά στη δεκαετία – πρωταθλητής συνολικά κέρδισε το 84,7 των βαθμών έχοντας κατά μέσο όρο 2,54 ανά ματς!

Και οι Ισπανοί του 88,4%

Σε ολόκληρο αυτό το διάστημα οι Ερυθρόλευκοι με Πορτογάλο στον πάγκο έχασαν μόλις δύο φορές στο Καραϊσκάκη σε αγώνες πρωταθλήματος. Πέρσι ο Πέδρο Μαρτίνς από τον ΠΑΟΚ και το 2017 ο Πάουλο Μπέντο από τον Πανιώνιο από το γκολ του Γιώργου Μασούρα στο πρώτο λεπτό: Με το ίδιο σκορ (0-1) σε αναμετρήσεις που συνολικά οι τελικές προσπάθειες ήταν 44-7 για τον Ολυμπιακό! Εχει μεγάλη σημασία να το δει κάποιος ενιαία όλο αυτό το εγχείρημα. Διότι ξαναλέμε πως αποτελεί μια στρατηγική επιλογή των Ερυθρόλευκων. Μια επιλογή που σταθερά δικαιώνεται. Και οι Ισπανοί που προφανώς και γράφουν τη δική τους ιστορία σε αυτά τα δέκα χρόνια; Μέσω Βαλβέρδε (2010-12), Μίτσελ (2013-15) και Οσκαρ (2018) κάθισαν στον ερυθρόλευκο πάγκο σε 130 αναμετρήσεις Σούπερ Λιγκ σε αυτή τη νέα εποχή του Ολυμπιακού. Ο απολογισμός τους; 99 νίκες (76,1%) – 16 ισοπαλίες και 15 ήττες. Το δικό τους αήττητο είναι της τάξης του 88,4% και ο μέσος όρος βαθμών ανά ματς φτάνει στο 2,4. Συνολικά δηλαδή σε αυτή τη 10ετία ο Ολυμπιακός είτε με πορτογάλο προπονητή είτε με Ισπανό στον πάγκο του μετρά 219 νίκες και 35 ισοπαλίες σε 279 ματς. Αυτό που λέμε… τα λόγια είναι περιττά.