Είσαι Σα(ν) τον Λιβάγια!

Μια αμερικανική παροιμία λέει «It ain’t over till the fat lady sings» και το νόημά της έχει μεγάλη πέραση και στα ελληνικά, αλλά και στα κροατικά!

Απλώς στην προκειμένη περίπτωση η ποδοσφαιρική συναυλία (του επαναληπτικού ημιτελικού) στη Θεσσαλονίκη δεν περίμενε να βγει στο παλκοσένικο η χοντρή κυρία: της έφτανε και της περίσσευε αυτό το… μανιασμένο (για να σώσει την ομάδα του) αγόρι από το Σπλιτ.

Ο Μάρκο Λιβάγια με τ’ όνομα!

Εκτός από το όνομα, ο κροάτης λυτρωτής της ΑΕΚ έχει και τον τίτλο: μπορεί να ξένισε πολλούς η αναγόρευσή του σε MVP της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος, αλλά τουλάχιστον στο τρομακτικό θρίλερ που εκτυλίχθηκε στο «Κλεάνθης Βικελίδης» ήταν αυτό και κάτι παραπάνω…

Εμοιαζε με έναν… μεσσιανικό χαρακτήρα, απεσταλμένο ενός Θεού ή έστω κάποιας νεράιδας που χάιδεψε την ΑΕΚ και την έστειλε σούμπιτη στον πέμπτο απανωτό τελικό της!

Πέντε τελικοί στη σειρά δεν είναι και λίγοι, λίγο είναι το ποσοστό της ευστοχίας της σε αυτούς, με ένα τρόπαιο στις προηγούμενες τέσσερις απόπειρές της…

Δεν ξέρω εάν ο Λιβάγια είναι καλλικέλαδος, όπως οι χοντρές κυρίες που κλείνουν τις αμερικανικές συναυλίες: είναι όμως ο μπαγάσας καλλίφωνος στο γήπεδο και μάλιστα την Τετάρτη τα ρεφρέν και τα κουπλέ του εφθέγγοντο τελειότητα!

Ξεπέρασε σε μουσικές συνθέσεις και τον Μαντσίνι (όχι τον τετράκις βραβευμένο με Οσκαρ, Χένρι, αλλά τον Ντάνιελ) και τον Ντιγκινί: εάν οι δύο σκόρερ του Αρη αποδείχθηκαν οι «χρυσές αλλαγές» του Μίκαελ Ενινγκ, τότε ο Λιβάγια έβγαλε πλατινένιο δίσκο!

Η ΑΕΚ πέρασε διά πυρός και σιδήρου με ένα επικό come back από το 2-0 και με οκτώ παίκτες στο φινάλε! O Αρης που λαχτάραγε να ξαναγυρίσει σε έναν τελικό μετά από μία δεκαετία, έδειχνε να κρατάει στη χούφτα του το εισιτήριο, αλλά τζίφος: ενόσω οι φίλαθλοί του αλάλαζαν στις ταράτσες γύρω από το γήπεδο, ιδού ο νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός που από θεοσκότεινη την έκανε κιόλας έναστρη για την ΑΕΚ.

Απλώς έναστρη: Φωτεινή μέρα την έκανε ο Λιβάγια και τούτου δοθέντος νομιμοποιείται να την απεικονίσει με κάποιον τρόπο στο επόμενο τατουάζ που θα κτυπήσει στο κορμί του!

Την ιστορία ούτως ή άλλως τη γράφουν οι ήρωες…

Φύλακας άγγελος

Στο καπάκι λοιπόν, μετά τη δική του ραψωδία ο Λιβάγια παρέδωσε τη σκυτάλη όχι τόσο στον Γιώργο Μασούρα και στον Μαντί Καμαρά, που έκαναν σκάντζα βάρδια στο… ρεπό του Ελ Αραμπί και γέννησαν την πρόκριση του Ολυμπιακού, όσο στον Ζοζέ Σα ο οποίος τη… νανούρισε στην αγκαλιά του! Δεν σκόραρε κανένα από τα δύο γκολ του Ολυμπιακού ο πορτογάλος τερματοφύλακας (όπως το είχε πράξει πριν από έντεκα χρόνια ο Αντώνης Νικοπολίδης), αλλά ύψωσε το ανάστημά του, έστω και… πεσμένος στον χλοοτάπητα για να μη σηκώσει κεφάλι ο ΠΑΟΚ και μάλιστα δύο φορές: πρώτα στο 1-0 όταν είπε «όχι» στον Βαρέλα και μετά από επτά λεπτά (με το σκορ στο 2-0) αναχαιτίζοντας τον Σφιντέρσκι.

Αυτό είναι που λένε φύλακας άγγελος!

Επίτηδες υπέμνησα τον Νικοπολίδη, διότι ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ θα αναμετρηθούν στον (αγνώστου ημερομηνίας) τελικό για όγδοη φορά στα χρονικά, αλλά προφανώς οι δείκτες του ρολογιού μένουν σταματημένοι σε εκείνο το βράδυ…

Εκείνο το βράδυ υπήρξε ατέρμον και λίγα λέω!

Στις 2 Μαΐου του 2009, στο ΟΑΚΑ έμειναν άλαλα τα χείλη των ασεβών, καθότι στον πιο long play τελικό της ιστορίας, σημειώθηκαν έξι γκολ στην κανονική διάρκεια, άλλα δύο στην παράταση και 29 στα πέναλτι!

Ναι μα τον Θεό, για τους ξεχασιάρηδες: στη ρώσικη ρουλέτα από την άσπρη βούλα οι θαλάμες γέμισαν με σφαίρες μέχρι τη στιγμή που ο Νικοπολίδης έγινε ο double face ήρωας του Ολυμπιακού…

Στο ένα κλικ απέκρουσε το πέναλτι του Πελετιέρι και ύστερα στάθηκε απέναντι στον Σαχά και έγραψε τον επίλογο του δράματος.

Αυτός ήταν τελικός κάτσε καλά! Οι Πειραιώτες επέστρεψαν από το 0-2 του όγδοου λεπτού και προηγήθηκαν με 3-2, προτού ισοφαρισθούν σε 3-3, σε έναν τελικό που εκτός από την ανατροπή σημαδεύθηκε επίσης από δύο αποβολές, από 34 εκτελεσμένα πέναλτι (15/17 για τον Ολυμπιακό και 14/17 για την ΑΕΚ) και από δύο ήρωες της τελευταίας στιγμής, έναν προφανή και έναν αφανή…

Ο προφανής ήταν ο Νικοπολίδης που κατέβασε την αυλαία, όσο για τον αφανή ελόγου του έδωσε (σκακιστικό) νόημα στο όνομά του: ο Ματ Νταρμπισάιρ μπήκε αλλαγή στο 46ο λεπτό σκόραρε με το πρώτο άγγιγμα στην μπάλα, κράτησε ζωντανό τον Ολυμπιακό στο έκτο λεπτό των καθυστερήσεων και στο καπάκι βγήκε για να μπει ο Οσκαρ!

Βγήκε κρατώντας το δικό του Οσκαρ, έστω δεύτερου ανδρικού ρόλου, γιατί του πρώτου το γράπωσε ο Νικοπολίδης…