Νέο σκηνικό μέσα {LF}από μία ψηφοφορία

«Καλείται στο βήμα ο Αλέξης Τσίπρας» είπε ο Πρόεδρος της Βουλής – και ξαφνικά η συζήτηση για τη διεύρυνση του κατηγορητηρίου του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου πήρε άλλο ενδιαφέρον. Η επιλογή του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης να τοποθετηθεί συζητήθηκε έντονα στα πολιτικά πηγαδάκια. Γρήγορα, πάντως, μόλις στα πρώτα λεπτά της ομιλίας του, ο Τσίπρας αποκάλυψε τι ακριβώς προσπαθούσε να πετύχει: «Είναι φανερό πως το πρόβλημα του κ. Μητσοτάκη δεν είναι ο Παπαγγελόπουλος, είναι προφανώς η στάση του ΣΥΡΙΖΑ και τότε και τώρα, το μέτωπο απέναντι στη διαφθορά, αλλά και εγώ προσωπικά». Με μία μόνο φράση, πρώην πρωθυπουργός και υπουργός Δικαιοσύνης έγιναν ένα. Για άλλη μια φορά, ο ΣΥΡΙΖΑ καλύπτει πλήρως τα πεπραγμένα των στελεχών της προηγούμενης κυβέρνησης, ακόμα κι όταν αυτά κατηγορούνται για παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη.

Στην πραγματικότητα, η παρουσία του Τσίπρα στη Βουλή δεν είναι μια στιγμή στην ιστορία, ούτε μια απόφαση εν βρασμώ ψυχής. Αντιθέτως, έρχεται να επισφραγίσει ένα δεδομένο του οποίου το τίμημα αρνούνται να δεχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ: με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το φάντασμα όσων συνέβησαν την περίοδο 2015-2019 θα τους κυνηγάει. Η «πρώτη φορά Αριστερά» πρέπει να δικαιωθεί, και γι’ αυτό θα ψάχνουν πάντα τρόπο να υπερασπίζονται τις επιλογές τους – από την πρώτη κιόλας στιγμή, όταν το κόμμα πιέστηκε να κάνει την αυτοκριτική του, την περιόρισε στη φράση «δεν επικοινωνήσαμε καλύτερα τα όσα πετύχαμε». Ειδικά, δε, στην υπόθεση Novartis, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στριμωγμένος γιατί, για λόγους που μπορεί να μην είναι εμφανείς με την πρώτη ματιά, δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο. Και είναι βέβαιο πως αυτό θα ήθελαν κάποιοι στο εσωτερικό, κρίνοντας από τη λύση της αποχής που επιλέχθηκε κατά τη διάρκεια της χθεσινής ψηφοφορίας.

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ. Αντιθέτως, τον Παπαγγελόπουλο επιλέγει να τον κουβαλά προσωπικά και ο Τσίπρας, που τον υπερασπίζεται από το βήμα της Βουλής για άλλη μια φορά. Προσπαθώντας να θυμίσει λίγο «βρώμικο ’89», στην πραγματικότητα, όμως, υπονομεύοντας το μέλλον του και τη διεύρυνση του κόμματός του: πώς πλασάρεται κανείς ως προοδευτικός ηγέτης με μπόλικο αριστερό ηθικό πλεονέκτημα, όταν αυτό ακριβώς το ηθικό πλεονέκτημα αμφισβητείται μέρα παρά μέρα, είτε λόγω ανάμειξης στο παραδικαστικό είτε ακόμα και λόγω Παπαδημούλη; Πώς ζητάει συνεργασία με τις ευρύτερες κεντροαριστερές δυνάμεις όταν τα δικά τους στελέχη είναι αυτά που φωνάζουν από την πρώτη στιγμή πως στοχοποιήθηκαν; Η υπόθεση Novartis δεν μπορεί να ξεπεραστεί σαν να μη συνέβη ποτέ. Δεν είναι τυχαίο πως η Φώφη Γεννηματά επέλεξε να ανακοινώσει η ίδια τη θετική ψήφο του Κινήματος Αλλαγής. Ακόμα και το πρόσωπο του Παπαγγελόπουλου, οι προηγούμενες σχέσεις του με τον Κώστα Καραμανλή, λειτουργεί ως υπενθύμιση για εκείνους μέσα στον κεντροαριστερό φορέα που δεν θα είχαν αντίρρηση στον διάλογο ανάμεσα στα δύο κόμματα: το πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ με το οποίο θα συζητούσαν είναι μόνο ένα από τα πολλά. Και μάλιστα όχι το κυρίαρχο.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ. Κανείς δεν μπορεί να προκαταβάλει την εξέλιξη της υπόθεσης που επί της ουσίας μόλις ξεκινάει. Η στάση Τσίπρα, όμως, δημιουργεί ένα ακόμα «αγκάθι» που πρέπει να ξεπεράσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται – ο Μητσοτάκης δεν δείχνει διατεθειμένος να ξεκινήσει μια πολιτική βεντέτα, στέλνοντας τον μεγαλύτερο αντίπαλό του σε Ειδικό Δικαστήριο. Αν, όμως, η εμπλοκή στελεχών της κυβέρνησης στο σκάνδαλο αποδειχθεί εντός της διαδικασίας, τότε η αυτοκριτική είναι μονόδρομος. Πολιτική μανούβρα, μετά την τόση δημόσια στήριξη, δεν μπορεί να υπάρξει. Ασε που μπορεί εκείνοι που σήμερα δεν μιλούν «για το καλό του κόμματος» να μη θέλουν να μείνουν πια σιωπηλοί.