«Εγώ όμως ζω στον κόσμο τον δικό μου»

Δεν οδηγώ κι έτσι οι διαδρομές με ταξί είναι ένα μέρος της καθημερινότητάς μου. Κατά κάποιον τρόπο δε, απολαμβάνω τις συνομιλίες με τους οδηγούς (τις εκλαμβάνω ως «εισιτήριο» για έξοδο από τον μικρόκοσμό μας). Από τους οποίους έχω, κατά καιρούς, ακούσει υπέροχα πράγματα. Οπως, για παράδειγμα, πως αν κάνεις ηλιοθεραπεία… το βράδυ, μαυρίζεις καλύτερα διότι «η ακτινοβολία που έχει απορροφηθεί κατά τη διάρκεια της ημέρας εκπέμπεται, μετά τη δύση του ηλίου, από το έδαφος που είναι πιο κοντά στο σώμα για βαθύ, τροπικό μαύρισμα». Να πω βεβαίως ότι αυτή η χαριτωμένη γραφικότητα αφορά ένα ποσοστό των συμπαθών ταξιτζήδων. Με πάρα πολλούς έχω κάνει συζητήσεις σαφώς πιο ουσιαστικές απ’ όσο με επίσημους δημοσιολογούντες.

Κατά τη διάρκεια της καραντίνας δεν έκανα περισσότερες από δυο τρεις διαδρομές με ταξί. Σε μία από αυτές έμαθα ότι το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού υπάρχει αλλά μας το κρύβουν σε μια αποθήκη στα Οινόφυτα (ή στου Ρέντη – δεν θυμάμαι). Μετά όμως την άρση των μέτρων για τους περιορισμούς της κυκλοφορίας βρίσκομαι πιο συχνά με τους «εντιμότατους φίλους μου». Ετσι προχθές, μπαίνοντας σε ταξί μεσημέρι, με θερμοκρασία ένα ξεγυρισμένο 35άρι, το «Τι ζέστη κι αυτή!» ήταν επικοινωνιακός μονόδρομος. «Η υψηλότερη θερμοκρασία γι’ αυτήν την εποχή τα τελευταία 50 χρόνια. Δηλαδή έτσι μας λένε. Η αλήθεια είναι τα τελευταία 300» με προσγείωσε από τη Νεφελοκοκκυγία μου ο οδηγός. Τόλμησα να αρθρώσω ότι πριν από 300 χρόνια δεν υπήρχαν μετεωρολογικές μετρήσεις, για να εισπράξω το αποστομωτικό «Ε, καλά τώρα».

Customized reality

Αυτές οι «ιδιωτικές πραγματικότητες», όταν εκπονούνται από ανθρώπους που περνούν 14ωρα κλεισμένοι σε ένα αυτοκίνητο (και με τις εισπράξεις στο ένα τέταρτο, όπως μου λένε), υπάγονται στη χαριτωμένη πλευρά της γραφικότητας. Οταν όμως υιοθετούνται από κάποιους που, ανεξαρτήτως επίσημου επαγγέλματος, αυτοπροσδιορίζονται ως influencers είναι κάτι σαν παρακμιακή επιθεώρηση αφού χρησιμοποιούν την ίδια ακριβώς τεχνική. Αναπαράγουν, για παράδειγμα, μια ανακοίνωση σε ένα ιδιότυπο, δικό τους, ακατάληπτο λανγκάζ με πολλά «ας πούμε» και «ωρέ» και «είπαμε – ξείπαμε» και «ό,τι γουστάρουμε κάνουμε» και άλλους τέτοιους λεκτικούς ακροβατισμούς.

Ναι, όλο αυτό είναι, υποτίθεται, χιούμορ. Μόνο που το χιούμορ είναι τόσο δυνατό που, τελικά, παίρνει αμπάριζα την πρόθεση χάριν της οποίας επιστρατεύεται. Μοιάζει με δούρειο ίππο, μόνο που όσοι προσπαθούν να κρυφτούν στην κοιλιά του ξεχνούν ότι αυτός ο δούρειος ίππος είναι, συχνά, διάφανος. Αρα, απολύτως εκθετικός.

Θερινή στολή

Στο «10», το τελευταίο μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση, ο παπα-Δημήτρης, ενώ λειτουργεί εν μέσω καύσωνα, αναρωτιέται γιατί δεν καθιερώνεται και για τους ιερείς η θερινή στολή. Το θυμήθηκα όταν άκουσα ότι, τώρα που «άνοιξαν» οι παραλίες, ενδέχεται να περιπολούν αστυνομικοί στις ακτές για να ελέγχουν αν τηρούνται οι αποστάσεις ασφαλείας. Με ποδήλατα όμως και τις ανάλογες στολές, ήτοι βερμούδες και στενές μπλούζες όπως ήδη γίνεται, περίπου, στους αρχαιολογικούς χώρους. Εγω λέω να το πάμε μέχρι τέλους. Και οι γυναίκες αστυνομικοί να κυκλοφορούν ντυμένες τουρίστριες τύπου Αν Λόμπεργκ στο «Κορίτσια στον ήλιο».