Ο καθρέπτης και το μέλλον

Η πανδημία ανέδειξε αρετές και συγκάλυψε αδυναμίες. Η απειλή του κορωνοϊού συσπείρωσε την κοινωνία κατά του κοινού εχθρού. Με συναίσθηση ευθύνης, κάναμε πράξη το μήνυμα των ειδικών καθιστώντας την Ελλάδα θετικό πρότυπο διεθνώς. Θα ήταν ευχής έργο αν δέκα χρόνια πριν δείχναμε ανάλογη σύμπνοια έναντι του επίσης κοινού εχθρού, της χρεοκοπίας. Υιοθετήθηκε εν πολλοίς το πολιτικό ψεύδος σαν επαγγελθείσα εναλλακτική επιλογή παρατείνοντας ως ενδημική την οικονομική κρίση.

Στη νέα φάση, η χώρα χρειάζεται το κεφάλαιο κοινωνικής εμπιστοσύνης που δημιουργήσαμε. Ερχονται στο προσκήνιο τα οικονομικά και κοινωνικά θέματα που μάλιστα η πανδημία πολλαπλασίασε και όξυνε. Η επιστημονική αυθεντία, και η μονομερής στοίχιση πίσω απ’ αυτήν, δίνει τη θέση της στην πολυφωνία, την αντιπαράθεση και τις διεκδικήσεις.

Το δείγμα γραφής της κυβέρνησης στο πεδίο πέραν της υγειονομικής πολιτικής δεν είναι θετικό. Επιβεβαιώνει πως διατηρεί τα χαρακτηριστικά της παράταξης που ευθύνεται για την οικονομική κατάρρευση. Χαριστικές ρυθμίσεις, καθεστώς αδιαφάνειας και δη σε αναθέσεις «κατά παρέκκλιση όλων των κειμένων εθνικών διατάξεων περί δημοσίων συμβάσεων» συνυπάρχουν με την αμηχανία, την έλλειψη σχεδιασμού και την εν γένει βραδύτητα στη διαχείριση μιας καλπάζουσας κρίσης. Η επικοινωνιακή ηγεμονία στην οποία επενδύει η κυβέρνηση δεν είναι ικανή να συγκαλύψει την εξαιρετικά προβληματική καθημερινότητα του πολίτη όπως αυτή διαγράφεται.

Το Κίνημα Αλλαγής διατύπωσε τεκμηριωμένη πρόταση. Αποδεικνύει και πάλι πως η προστιθέμενη αξία της παρουσίας του ξεπερνά κατά πολύ το μέγεθος της εκλογικής του καταγραφής. Το ίδιο αναγκαίο είναι, καθώς θα εκδηλώνονται οι κυβερνητικές ανεπάρκειες, να αναδειχθεί σε πρωταγωνιστή διαμόρφωσης μιας εναλλακτικής στρατηγικής με πλειοψηφική προοπτική. Αυτή η σαφής διάκριση αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για αυτή την ίδια την πορεία μας αλλά και παράγοντα σταθερότητας και ευρυθμίας στη δημόσια ζωή. Σε κάθε προηγμένη κοινοβουλευτικά χώρα η διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς είναι ενεργή στην εκάστοτε επικαιροποιημένη και εθνική εκδοχή της. Το Κίνημά μας οφείλει να επιβεβαιώνει την ταυτότητά του αλλά και τον πλειοψηφικό χαρακτήρα του. Αυτή είναι η ιστορική παρακαταθήκη μας. Δεν μας αφορά η κυριαρχία στα δεξιά της ΝΔ αλλά η πλειοψηφία στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και βεβαίως η «αριστερή πλειοψηφία» στη χώρα. Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμαστε να αναλύσουμε τις παρακάτω διαπιστώσεις:

• Μετά τις τελευταίες εκλογές, αν και προηγήθηκε η αρνητική κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ με τη συνεπαγόμενη φθορά, ο συσχετισμός δύναμης παραμένει δυσμενής για εμάς.
• Η παρουσία των ομογάλακτών μας παρατάξεων στους κοινωνικούς και αυτοδιοικητικούς χώρους παραμένει από σημαντική έως πλειοψηφική. Είναι αξιοσημείωτη, λοιπόν, η αναντιστοιχία με το ποσοστό της κομματικής μας επιρροής.
• ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, αναβιώνοντας με ραφιναρισμένο τρόπο το 1989, επικεντρώθηκαν στην ενοχοποίηση του ΠΑΣΟΚ ώστε η ΝΔ να καλύψει τις ευθύνες της για τη χρεοκοπία, ο δε ΣΥΡΙΖΑ να καρπωθεί εκλογικά κέρδη. Συχνά ενοχικοί, αποσυρθήκαμε από την υπεράσπιση του έργου μας, εγκαταλείποντας ένα προνομιακό πεδίο σύγκρισης μαζί τους. Το ΕΣΥ, όμως, μίλησε.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τη στήριξη «πασοκογενών» δυνάμεων αν και η ρητορική και οι επιλογές του στράφηκαν κατά του πυρήνα των πολιτικών βιωμάτων τους (μετωπική επίθεση στο ΠΑΣΟΚ, συνεργασία με ΑΝΕΛ, προπηλακισμοί, βιαιοπραγίες έως και μεθοδευμένη δικαστική δίωξη κατά στελεχών μας).
• Οι μετακινήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ αντιμετωπίζονται με διαφορετικό πρίσμα, απότοκο ίσως της καλλιεργούμενης πεποίθησης πως το Κίνημά μας ανήκει στον ίδιο ευρύτερο χώρο με τη ΝΔ. Αφήσαμε έτσι ελεύθερο πεδίο στον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται ως εκφραστής της άλλης πλευράς. Αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου θα το ονόμαζε ιστορική αλλοίωση.
• Αυτονομία του Κινήματος σημαίνει ιδεολογική και οργανωτική οριοθέτηση και όχι αμυντική περιχαράκωση. Η συνύπαρξη π.χ. στις διαδικασίες του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος δεν θίγει την αυτονομία, βρίσκεται όμως στον αντίποδα του λαϊκού κόμματος.
• Το ΠΑΣΟΚ μάς δίδαξε διάλογο, διαβούλευση, συνεννόηση και συγκλίσεις με κριτήριο πρώτα τη χώρα, μετά το κόμμα και ύστερα τα πρόσωπα.

Η ιστορική μνήμη της παράταξης φορτίζεται από την πολύχρονη, συχνά οδυνηρή, σχέση με τη Δεξιά, ενώ η πρόσφατη μνήμη από την εχθροπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ. Τα συμπεράσματα είναι διδακτικά. Δεν φθάνεις, όμως, στον προορισμό σου αν οδηγείς κοιτώντας μονίμως στον καθρέπτη. Ιδίως, αν θέλεις να οδηγήσεις τη χώρα στο μέλλον.

Ο Δημήτρης Ρέππας είναι πρώην υπουργός