Ο Τζόρνταν {LF}κι εμείς…

Στο ρολόι της συλλογικής μνήμης του ελληνικού μπάσκετ οι δείκτες μένουν σταματημένοι στις 20 και στις 21 Οκτωβρίου του 1983 όταν ανά δύο βρέθηκαν ενώπιος ενωπίω στους αγώνες ανάμεσα στην εθνική ομάδα και στους Ταρ Χιλς της Νορθ Καρολάινα, στο πλαίσιο του τουρνουά «Δημήτρια» στο Αλεξάνδρειο και το επόμενο βράδυ στα Πατήσια…

Eνάμιση χρόνο νωρίτερα η ταξιαρχία του συχωρεμένου Ντιν Σμιθ είχε κατακτήσει τον τίτλο του NCAA νικώντας στον τελικό του Final 4 την Τζορτζτάουν με 63-62, χάρη στο εφεξής καλούμενο «Τhe Shot» του Τζόρνταν που από μικρός φαινόταν ότι θα μεγαλώσει.

Το βράδυ της 20ής Οκτωβρίου του 1983 η Εθνική γνώρισε την ήττα με 100-83, η μάχη των δύο μεγάλων σκόρερς έληξε με 34-24 υπέρ του Τζόρνταν και να που ο Γκάλης ξαναχορεύει μαζί του!

«Δεν περίμενα ποτέ ότι θα συναντήσω έναν τόσο πλήρη παίκτη και ικανό σκόρερ στην Ευρώπη, ειδικά στην Ελλάδα» είχε αποφανθεί ο «Αir» και τριάντα επτά χρόνια αργότερα, με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ «The Last Dance» που προκαλεί πάταγο σε όλο τον μπασκετικό πλανήτη, ο έλληνας «γκάνγκστερ» κατεβάζει από το ράφι τις δικές του αναμνήσεις…

«Ωριμος στα 20»

«Ηταν απλά φοβερός. Απίστευτος» τόνισε προς «ΤΑ ΝΕΑ» ο Γκάλης. «Είχε τρομερά αθλητικά ποσόντα και μου έκανε εντύπωση διότι αν και ήταν μόλις είκοσι χρονών έπαιζε πολύ έξυπνα, σοβαρά και με μεγάλη ωριμότητα. Διέθετε υψηλό δείκτη νοημοσύνης, ήταν μπολιασμένος με τη νοοτροπία του νικητή και έγινε αυτός που έγινε»!

Φαινόταν άραγε από τότε ότι ο Τζόρνταν θα γινόταν αυτός που επέπρωτο να γίνει; «Αυτό δεν μπορούσε να το πει κανείς με σιγουριά. Φαινόταν χαρισματικός, αλλά το ταλέντο δεν φτάνει για να γίνει κάποιος πολύ σπουδαίος. Χρειάζεται να έχει και τύχη, να μην πάθει σοβαρούς τραυματισμούς, να βρεθεί στην κατάλληλη ομάδα και στο σωστό περιβάλλον» επισημαίνει ο ομόλογος του MJ, ως δεινός σκόρερ και μέλος του Hall Of Fame.

Αστείρευτη γκάμα»

«Πηδούσε ψηλά, δημιουργούσε και τελείωνε φάσεις, είχε μεγάλη γκάμα στο σκοράρισμα και επίσης ήταν σπουδαίος αμυντικός» θυμάται από εκείνο το αντάμωμά τους ο Γκάλης. «Εγώ όμως στέκομαι περισσότερο στην ταπεινότητα και στη σοβαρότητα που είχε δείξει σε εκείνο το ματς. Δεν παρασυρόταν από το show off, που λένε οι Αμερικανοί, εννοώ ότι δεν ήταν επιδειξιομανής και… καραγκιοζάκος»!

O Γκάλης δεν έχει αμφιβολίες ότι ο Τζόρνταν είναι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών. Ο λόγος; «Ηταν καθοριστικός στα μεγάλα ματς και έβαζε τα σουτ που έπρεπε όταν η μπάλα “έκαιγε”, ξέροντας πώς να κινηθεί είτε εκτελώντας από μακριά, είτε με μπασίματα, συνδυάζοντας τη δύναμη με την τεχνική».

Είχαν οι δυο τους κοινά στοιχεία; «Πιστεύω ότι μοιάζαμε σε δύο σημεία στον τρόπο με τον οποίο παίζαμε. Το ένα είναι ότι μπορούσαμε να βάλουμε καλάθι όπως θέλαμε κι όποιος κι αν βρισκόταν απέναντί μας. Το δεύτερο έχει να κάνει με το ένστικτο της στιγμής, διότι όταν παίρναμε την μπάλα δεν είχαμε σχεδιάσει πώς θα τελειώναμε τη φάση και λειτουργούσαμε με το ένστικτο, αποφασίζοντας τι θα κάνουμε στον αέρα! Αυτό δεν το μαθαίνεις, είτε το έχεις εκ γενετής, είτε όχι».

Την επόμενη ημέρα, στο γήπεδο του Σπόρτιγκ όπου διεξήχθη το δεύτερο φιλικό ματς (Νορθ Καρολάινα – Εθνική 79-71), απόντος του Γκάλη, ο Τζόρνταν βρήκε απέναντί του τον Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος δεν είχε αγωνισθεί στη Θεσσαλονίκη, μάλιστα οι δυο τους κόντεψαν να έρθουν στα χέρια!

«Συνέβη πάνω στη φάση και μέσα στην ένταση της στιγμής» θυμάται ο «Δράκος», ο οποίος ανατρέχει σε εκείνη τη συνάντησή τους. «Δεν είπαμε λόγια, αλλά τζαρτζαριστήκαμε για τα καλά. Στη γλώσσα των σπορ μιλάνε τα σώματα και αυτό ακριβώς συνέβη. Δεν θα τον κτυπούσα, εννοείται, απλώς ήθελα, όπως πάντοτε, να του δείξω ότι δεν δειλιάζω και δεν υποχωρώ».

«Εκανε τα πάντα»

Στο ίδιο ματς ο Νίκος Φιλίππου έριξε τάπα στον Τζόρνταν, ενώ ο Σωτήρης Σακελλαρίου, σε μια φάση στην οποία ο λεγάμενος πέρασε από πάνω του, γύρισε και είπε «παιδιά, φοράει 13 νούμερο παπούτσι»! Ο Γιαννάκης είναι κατηγορηματικός: «Ηταν σκέτος αίλουρος. Σπανίως ένας παίκτης συνδυάζει σε τέτοιο βαθμό την αθλητικότητα, το νεύρο, τη δύναμη και την τεχνική. Μπορούσε να κάνει τα πάντα και ο τρόπος με τον οποίο σταματούσε, ξεκίναγε, ξανασταματούσε, ξαναξεκίναγε και σούταρε ήταν μοναδικός. Συν τοις άλλοις δεν έπαιζε ατομικά, αλλά φρόντιζε να αναδεικνύει το ταλέντο και τα χαρίσματά του μέσα από την ομάδα, την αυτοπειθαρχία και το σύστημα του προπονητή, του Ντιν Σμιθ».