Η ζύμωση {LF}του «δεύτερου ρόστερ»

Ο πρωταθλητής με την Μπόκα Τζούνιορς Φράνκο Σολδάνο. Ο διεθνής πλέον με την Εθνική Ανδρών Μάριος Βρουσάι που ολοκληρώνει τη δεύτερη σεζόν του στη Βίλεμ. Ο άτυχος Λεονάρντο Κούτρης (Μαγιόρκα) και ο Μιγκέλ Ανχελ Γκερέρο (Λεγκανές) που στο τέλος του Ιανουαρίου βρέθηκαν από τον Ρέντη στη La Liga. Ο Γιασίν Μεριά που την ίδια εποχή μετακόμισε στη γειτονική Τουρκία για την Κασίμπασα. Ο Νίκολα Τσούμιτς που σαρώνει στη Σερβία με τη Ραντνίσκι Νις όντας ένας από τους κορυφαίους του πρωταθλήματος. Και βέβαια και άλλοι πολλοί. Μέλη του «δεύτερου ρόστερ» που διαθέτει ο Ολυμπιακός. Εκείνοι που βρίσκονται στην ειδική κατηγορία με την ένδειξη «δανεικοί» και που η εξέλιξή τους έχει τη σημασία της για τους Ερυθρόλευκους. Είτε σε ό,τι αφορά τα οικονομικά (αυτή την εποχή, για παράδειγμα, η χρηματιστηριακή αξία του Σολδάνο ξεπερνά τα 5 εκατ. ευρώ), είτε κυρίως σε ό,τι έχει σχέση με το επόμενο… κεφάλαιο στον Ρέντη. Τη δημιουργία της επόμενης αγωνιστικής version, που τα τελευταία χρόνια πριμοδοτήθηκε πολύ περισσότερο από όσα είχαμε συνηθίσει, ακριβώς από αυτή τη δεξαμενή.

Τα παραδείγματα

Ο Κώστας Τσιμίκας που έπειτα από μιάμιση σεζόν σε Δανία (Εσμπιεργκ) και Ολλανδία (Βίλεμ) γύρισε… άλλος. Η εξέλιξη του Ανδρέα Μπουχαλάκη (Φόρεστ). Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι ο Ολυμπιακός μέσα από τη διαδικασία των δανεισμών εξελίσσει ένα κανονικό ποδοσφαιρικό σχέδιο, που συνδέει τα προηγούμενα με τα επόμενα στον Ρέντη. Παίκτες που για να εξελιχθούν και να φτάσουν σε επίπεδο Ολυμπιακού έχουν ανάγκη χρόνο συμμετοχής και ρόλους. Παίκτες που το να βρίσκονται μακριά από την Ελλάδα, και να συμμετέχουν σε πρωταθλήματα ανταγωνιστικά, τους βάζει αυτομάτως σε τροχιά δεύτερης ευκαιρίας. Και όχι απαραίτητα εκείνους που λίγο-πολύ περιμένεις.

Κωδικός «Κάιπερς»

Φέτος, για παράδειγμα, στην Κορσική τρέχει μια… ιστορία που μπορεί κάλλιστα του χρόνου τέτοια εποχή να θεωρείται «ευεργετική» για ένα αληθινό αουτσάιντερ. Τον Ούγκο Κάιπερς, που ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν τον έχει ξεχάσει, αλλά που δεν θα πρέπει να αποτελέσει έκπληξη αν τον συμπεριλάβει στο επόμενο ρόστερ του. Με ρόλο και υποχρεώσεις που θα τον τοποθετήσουν στην ιεραρχία της επιθετικής γραμμής πίσω από τον Γιουσέφ Ελ Αραμπί και τον Αχμέντ Χασάν.

Τον 23χρονο Βέλγο κάποιοι λίγοι τον θυμούνται τη σεζόν στον Εργοτέλη (22 γκολ, 3 ασίστ, 30 συμμετοχές) στη δεύτερη κατηγορία. Και οι περισσότεροι από το γεγονός πως έγινε επαναστάτης με αιτία αρνούμενος την… με το ζόρι μεταγραφή του στην – τότε πρωταθλήτρια – ΑΕΚ, σε μια ανταρσία από εκείνες που αφήνουν το σημάδι τους στον χρόνο. Εχασε όλη τη σεζόν 2018-19 από εκείνο το «όχι» του. Βρέθηκε στο μεγάλο λιμάνι το καλοκαίρι του ’19 αλλά το πρώτο του πέρασμα κράτησε μόλις μερικές εβδομάδες. Οσο διήρκεσε το βασικό στάδιο της προετοιμασίας. Η επιλογή να μετακομίσει στην Αζαξιό και στο απαιτητικό πρωτάθλημα της Ligue 2 δεν ήταν… ανάγκη για να δοθεί απλώς σε μια ομάδα κάποιος που περισσεύει. Ηταν στοίχημα για την εξέλιξή του. Να βρει τον αγωνιστικό ρυθμό που δεν είχε. Να επιστρέψει ως πρωταγωνιστής. Και κυρίως να μπορέσει να καλλιεργήσει την ικανότητα που έκανε τον Ολυμπιακό να τον ξεχωρίσει. Το πλεονέκτημα να μπορεί να παίξει το ίδιο καλά σε όλες τις θέσεις της επίθεσης. Σαν φορ, σαν περιφερειακός, ακόμη και σαν πλάγιος. Μια γκάμα τύπου… Σουντανί. Με γκολ, ταχύτητα, εξαιρετική τεχνική κατάρτιση.

Και όντως το πράγμα κύλησε καλά. Ο Κάιπερς είχε 5 γκολ και 5 ασίστ σε 22 συμμετοχές ωσότου το πρωτάθλημα της Β’ Γαλλίας διακοπεί. Τα πήγε τόσο καλά που ήδη κάποιοι επιμένουν πως ο Ολυμπιακός στα χώματα της Κορσικής βρήκε για τέταρτη συνεχόμενη σεζόν έναν ποδοσφαιριστή ικανό να ενσαρκώσει τις φιλοδοξίες του. Μετά τον Παπ Αμπού Σισέ που φόρεσε τα ερυθρόλευκα το καλοκαίρι του ’17. Τον Μαντί Καμαρά που ακολούθησε το ’18. Τον Ουσεϊνού Μπα το ’19. Ο Κάιπερς θα είναι στην προετοιμασία. Και αυτή τη φορά οι απαιτήσεις αναμένονται αυξημένες. Τόσο… όσο κοστίζει μια θέση στην επόμενη αγωνιστική version των Ερυθρολεύκων. Στο χέρι του είναι αυτή την ευκαιρία να την αρπάξει. Σε μια ιστορία που τώρα φαντάζει πρώιμη, αλλά που στο σωστό timing μπορεί να αναδείξει ένα ακόμη «εύρημα» της συνολικής ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας των Ερυθρολεύκων.