Από τις Κάννες στο λάπτοπ

Θα μπορούσε να είναι το ελληνικό Netflix. Ωστόσο είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στον κινηματογράφο. Από αυτόν πήρε άλλωστε και το όνομά του: Cinobo – Cinema no borders, δηλαδή σινεμά χωρίς όρια. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό της νέας streaming πλατφόρμας που δημιούργησε η Δάφνη Μπεχτσή και βρίσκεται εδώ και λίγες ημέρες στον αέρα του Διαδικτύου υπηρετώντας τον ανεξάρτητο και arthouse κινηματογράφο. «Μας παρομοιάζουν με το Netflix, αλλά δεν θα έλεγα ότι εμείς αποκαλούμε έτσι τους εαυτούς μας. Το μόνο μας κοινό είναι ο τρόπος συνδρομής. Σε μας οι ταινίες είναι διαλεγμένες μία προς μία και δεν υπάρχει ένας αλγόριθμος να κάνει προτάσεις αλλά μια ομάδα ανθρώπων που αγαπούν πολύ τον κινηματογράφο και προτείνουν τι αξίζει κάποιος ν’ ανακαλύψει, τι να δουν τα μάτια του κι εμείς του το φέραμε και ποια κινηματογραφικά διαμάντια πρέπει να δει. Η Ελλάδα ξέρει να βλέπει καλό σινεμά, γι’ αυτό και η ταινιοθήκη μας είναι πιο προσιτή στο ελληνικό κοινό. Τους φέρνει αυτό που τους λείπει», λέει η ίδια στο «Νσυν».

Κόντρα στις αντίστοιχες διεθνείς υπηρεσίες με την αχανή ταινιοθήκη, το Cinobo συγκεντρώνει περιεχόμενο από την Ελλάδα κι όλο τον κόσμο, που συχνά είναι διάσπαρτο ή δυσεύρετο και μπορεί κανείς να το δει μέσα από τις οθόνες του κινητού ή υπολογιστή του και φυσικά της τηλεόρασης ή της ταμπλέτας του. H μηνιαία συνδρομή στην υπηρεσία κοστίζει 7,99 ευρώ, ενώ προηγείται δωρεάν δοκιμή 14 ημερών για όσους θέλουν να πάρουν μια γεύση από την πλατφόρμα. Ακόμα, προσφέρεται δυνατότητα ακύρωσης ανά πάσα στιγμή. Η πλατφόρμα δεν προέκυψε καν λόγω συγκυρίας. Η Μπεχτσή είχε αρχίσει να τη σχεδιάζει πριν από δύο χρόνια, ενώ βρισκόταν στη Γλασκώβη, όπου εργάζεται επί μία δεκαετία ως βιολόγος σε ερευνητικά εργαστήρια. Κατά τύχη, βγήκε στο Διαδίκτυο την ημέρα που η κυβέρνηση ανακοίνωσε το κλείσιμο των κινηματογράφων.

Στον κατάλογο του Cinobo μπορεί να βρει κανείς ταινίες που είναι βραβευμένες στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ και διοργανώσεις: από τις Κάννες και το Βερολίνο ως τα Οσκαρ. Κωμωδίες, θρίλερ, ερωτικές ιστορίες, οικογενειακά δράματα, ντοκιμαντέρ και άλλα είναι χωρισμένα κατά κατηγορίες και παρέχονται σε μια προσεγμένη παρουσίαση, συχνά μαζί με θεματικά αφιερώματα και προτάσεις συλλογών από επαγγελματίες του χώρου. Από τον Τσάρλι Τσάπλιν και τον Μπάστερ Κίτον έως τον Φρανσουά Τριφό και τον Κριστόφ Κισλόφσκι και τους πιο πρόσφατους Πάολο Σορεντίνο και Λιν Ράμσεϊ, δημιουργοί που άφησαν το αποτύπωμά τους στον κινηματογράφο συγκεντρώνονται τώρα στο Cinobo. Η ταινιοθήκη εμπλουτίζεται κάθε εβδομάδα με νέα φιλμ, μεταξύ των οποίων και μία ταινία που δεν έχει κυκλοφορήσει ξανά στην Ελλάδα ή διαμαντάκια που παίχτηκαν για μικρό χρονικό διάστημα στις αίθουσες.

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ. Κάνοντας μια περιήγηση στον κατάλογο περιεχομένων της υπηρεσίας, μπορεί να δει κανείς συλλογές ταινιών που προέρχονται από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Ο φορέας λόγω των έκτακτων μέτρων για τον κορωνοϊό θα ανακοινώσει διαδικτυακά στις 14 Απριλίου τα φετινά βραβεία Ιρις. Το Cinobo τιμώντας τη συγκεκριμένη περίσταση παρουσιάζει δύο συλλογές από τον ελληνικό κινηματογράφο. Η πρώτη αφορά τις ταινίες που έχουν κερδίσει Ιρις Καλύτερης Ταινίας Μυθοπλασίας από το 2010 έως το 2019. Ανάμεσά τους, εξαιρετικές παραγωγές που επηρέασαν την εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή όπως ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου (2010), η «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη (2014), το «Xenia» του Πάνου Κούτρα (2015) και το «Suntan» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου (2017). Περιλαμβάνονται επίσης τα «Αδικος κόσμος» του Φίλιππου Τσίτου (2012), «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού» του Εκτορα Λυγίζου (2013), «Τετάρτη 04:45» του Αλέξη Αλεξίου (2016) και «Ο  γιος της Σοφίας» της Ελίνας Ψύκου (2018).

Η δεύτερη κατηγορία αφορά τις ταινίες που έχουν βραβευτεί με Ιρις Καλύτερης Ταινίας Τεκμηρίωσης το ίδιο διάστημα και μολονότι είναι ντοκιμαντέρ έχουν μια καλλιτεχνική προσέγγιση στην αλήθεια που διηγούνται. Η συλλογή ανοίγει με το «Αλλος δρόμος δεν υπήρχε» του Σταύρου Ψυλλάκη (2010) και συνεχίζεται με «Τα παιδία δεν παίζει» των Αγγελης Ανδρικοπούλου και Αργύρη Τσεπελίκα (2011), «Πρώτη ύλη» του Χρήστου Καρακέπελη (2012), «Ημερολόγια αμνησίας» της Στέλλας Θεοδωράκη (2013) και «Λάμπουν στο σκοτάδι» του Παναγιώτη Ευαγγελίδη (2014). Περιλαμβάνονται επίσης οι ταινίες «Μια οικογενειακή υπόθεση» της Αγγελικής Αριστομενοπούλου (2015), «Erotica, exotica, etc.» της Ευαγγελίας Κρανιώτη (2016), «Η τελευταία παραλία» του Θάνου Αναστόπουλου (2017) και «Dolphin man» του Λευτέρη Χαρίτου (2018). Ο κατάλογος ολοκληρώνεται με το «Obscuro Barroco» της Ευαγγελίας Κρανιώτη (2019).