Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα{CR}

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κρύβει τα πολιτικά προβλήματα και τον αντίκτυπο στην κοινωνική ζωή μας και στην καθημερινότητα. Προσηλωμένος στο όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης, και μιας ευρωπαϊκής και ευημερούσας Ελλάδας, δεν έκρυψε την ανησυχία του για την ευρωπαϊκή συνοχή, μετά το τραύμα στις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών που φέρνει η πανδημία.

Πώς θα συγκρατηθούν οι κεντρόφυγες δυνάμεις (όπως ένα νέο ρεύμα ευρωσκεπτικισμού στην Ιταλία, που γιγαντώθηκε από τη διευρυμένη πεποίθηση ότι η Ευρώπη δεν βοήθησε στην αντιμετώπιση της πανδημίας), που είναι πιθανόν να βρουν ενισχυμένες πολιτικές εκφράσεις όταν περάσει η υγειονομική κρίση; Για τον έλληνα Πρωθυπουργό τα πράγματα είναι σαφή. Χρειάζεται η δημιουργία ενός καινούργιου αποτελεσματικού μέσου κοινού δανεισμού. «Τα κοινά προβλήματα απαιτούν κοινές λύσεις», λέει. Προφανώς, η λύση της ευρωπαϊκής συνοχής δεν σημαίνει αιώνια χαλάρωση δημοσιονομικών κανόνων. Απαιτούνται, όμως, ηγετικές πρωτοβουλίες που θα επιτρέψουν να αναδυθεί ένας νέος ευρωπαϊκός φεντεραλισμός. Απαιτείται μια νέα οραματική Ευρώπη: «με τον ανταγωνισμό που κινητοποιεί, με την αλληλεγγύη που ενώνει και με τη συνεργασία που ενδυναμώνει».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπενθύμισε την καταλυτική παρουσία στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα του Ζακ Ντελόρ. Υπενθυμίζω την πρόσφατη δήλωση του πιο πετυχημένου προέδρου της Κομισιόν: «Το κλίμα που φαίνεται να επικρατεί ανάμεσα στους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων και η έλλειψη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης κάνουν την Ευρωπαϊκή Ενωση να διατρέχει έναν θανάσιμο κίνδυνο».