Μια τυχαία συνάντηση με τον Τσάπλιν

Ο Τσάρλι Τσάπλιν στις 17 Ιουλίου του 1961 συναντιέται τυχαία με τον Γ.Κ. Πηλιχό στο αεροδρόμιο του Ορλί στο Παρίσι. Ο Σαρλό εκτός από το να υπογράψει αυτόγραφο για «ΤΑ ΝΕΑ», μοιράζεται με τον δημοσιογράφο κάποιες σκέψεις συνεργασίας και εμφάνισής του στην Ελλάδα. Ο απεσταλμένος της εφημερίδας περιγράφει την απρόσμενη συνάντησή τους:

Στο εκσυγχρονισμένο αεροδρόμιο του Ορλύ που είναι το κεντρικότερο σταυροδρόμι του πλανήτη βρέθηκα χθες το πρωί γύρω στις εντεκάμισυ να περιμένω το αεροπλάνο με το οποίο θα ερχόντουσαν από το Λονδίνο για να κατευθυνθούν μετά στην Αθήνα ο Ζυλ Ντασέν, η Μελίνα Μερκούρη και ο Τόνυ Πέρκινς. Καθισμένος σε μία γωνιά στην αίθουσα αναμονής όπου βρισκόμουν ήλθαν και κάθησαν σχεδόν πλάι μου τρία άτομα: ένας κοντός ηλικιωμένος κύριος, μία συμπαθέστατη κυρία κατά 35 χρόνια τουλάχιστον νεώτερή του κι ένα αγόρι ίσα με 15 ετών. Ηταν ο Τσάρλυ Τσάπλιν, η γυναίκα του Οουνα, κόρη του μεγάλου Αμερικανού δραματουργού Ευγενίου Ο’Νηλ κι ένα από τα παιδιά τους, ο Μάικλ, γνωστός από τη συμμετοχή του στην τελευταία ταινία του πατέρα του «Ενας βασιλιάς στη Νέα Υόρκη». Ποιος δημοσιογράφος στη θέσι μου θα μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό για μία συνέντευξη με τον μεγαλύτερο καλλιτέχνη του κινηματογράφου;

Στην αρχή ο μεγάλος Τσάπλιν κάθε άλλο παρά φάνηκε πρόθυμος να μου δώσει αυτήν τη συνέντευξι.

– Ούτε η στιγμή ούτε ο τόπος είναι κατάλληλος για συνέντευξι, μου είπε, σχεδόν ψυχρά, μόλις τον πλησίασα και του δήλωσα την ιδιότητά μου.

Τότε του θύμησα κάτι: την πρώτη συνάντησή μας, τυχαία και πάλι, ένα βράδυ πριν τρία χρόνια στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, από όπου περνούσε πηγαίνοντας για την Κένυα, μαζί με τη γυναίκα του, την κόρη τους Ζεραλντίν και τον γυιο τους Μάικλ. Βιαστικός τότε, μόλις και απάντησε σε δυο – τρία ερωτήματα, αλλά πριν μπει στο αεροπλάνο μού είχε υποσχεθεί: Μια άλλη φορά θα τα πούμε καλύτερα. Να λοιπόν που αυτή η άλλη φορά μετά από τρία χρόνια γινόταν πραγματικότης. Ο Τσάρλυ Τσάπλιν ύστερα από αυτήν την υπόμνηση, αντικατέστησε την ψυχρή του έκφραση με ένα χαμόγελο, ολόιδιο σαν κι εκείνα που έχουν κάνει εκατομμύρια ανθρώπους να γελάσουν ή να κλάψουν και με την παράξενη τρεμουλιαστή φωνή του μου είπε:

– Α, ώστε είσαι Ελληνας! Ξέρεις, τις ημέρες αυτές η κόρη μου Ζοζεφίν βρίσκεται στην πατρίδα σου. Τώρα ίσως είναι στην Αθήνα, ίσως στα νησιά σας στο Αιγαίο. Είναι προσκαλεσμένη εκεί από έναν φίλο μας, γνωστό συμπατριώτη σας εφοπλιστή.

– Εσείς κ. Τσάπλιν πότε θα έλθετε να επισκεφθήτε την Αθήνα, τα νησιά, την χώρα μας γενικά, τον ρωτάω καθώς τελειώνει την φράσι του.

Ο Τσάρλυ Τσάπλιν έχει έτοιμη την απάντηση:

– Δεν αποκλείεται, αν προφθάσουμε να ‘ρθουμε στο τέλος αυτού του καλοκαιριού. Πάντα έχω στο νου μου ένα ταξίδι στην Ελλάδα. Τώρα πάντως εγώ, η γυναίκα μου και ο γυιος μου ετιμαζόμαστε να πετάξουμε πάνω από το Βόρειο Πόλο και μετά να καταλήξουμε στην Ιαπωνία. Θα πάμε στο Τόκιο, στην Οζάκα, στη Ναγκόγια, στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα. Τις δύο τελευταίες αυτές πόλεις τις σκέφτομαι κάθε μέρα σχεδόν από τότε, πριν 16 χρόνια, που δέχτηκαν τις πρώτες ατομικές βόμβες…

– Τώρα τι ετοιμάζετε να παρουσιάσετε κ. Τσάπλιν; τον ρωτώ.

– Μην περιμένετε να σας δώσω συγκεκριμένη απάντηση, γιατί δεν ανακοινώνω σε κανένα τα καλλιτεχνικά μου σχέδια πριν τα βάλω στον δρόμο της πραγματοποιήσεως. Εκείνο που μπορώ να σας πω αυτήν τη στιγμή είναι ότι η προσεχής μου ταινία θα είναι μία σάτιρα της εποχής μας.

– Σκοπεύετε να ξαναδώσετε σε ένα καινούργιο σας φιλμ τον παλιό τύπο του Σαρλώ;

– Ισως. Οχι όμως ακριβώς τον ίδιο. Δεν είναι δυνατόν άλλωστε. Χρειάζεται τάχα να εξηγήσω το γιατί; Κάθε μια από ταινίες μου είναι ένα κομμάτι από τον εαυτό μου. Είναι τα πνευματικά μου παιδιά που τα αγαπώ όλα το ίδιο…