Ο εσωτερικός ανταγωνισμός τον κάνει καλύτερο{CR}

Αν ο Παναθηναϊκός είχε κάνει διαφορετική εκκίνηση στο πρωτάθλημα, τότε θα μιλούσε σε διαφορετική βάση μπαίνοντας στα πλέι οφ. Εκείνη η πρώτη τετράδα αγώνων, μια τετράδα με δύο ισοπαλίες και δύο ήττες, τον έβαλε γρήγορα σε κλίμα εσωστρέφειας και προβληματισμού και του πήρε καιρό για να ορθοποδήσει και να πατήσει το πόδι στο γκάζι. Στην πραγματικότητα, του πήρε καιρό να καταλάβει πόσο καλή ομάδα μπορεί να είναι, όπως ακριβώς μας έδειξε και στην προετοιμασία του καλοκαιριού.

Στον Παναθηναϊκό έκανε καλό ο εσωτερικός ανταγωνισμός για να γυρίσει την κατάσταση και να παρουσιάσει ένα άλλο πρόσωπο από τον Νοέμβριο και μετά. Και συνεχίζει να του κάνει ακόμα και σήμερα. Υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα που το αποδεικνύουν. Ο Κολοβός, που ήρθε μετά βαΐων και κλάδων το καλοκαίρι, βρέθηκε γρήγορα στην εξέδρα. Ο Μπουζούκης όσο δεν έπαιζε καλά τόσο έβλεπε τη θέση του να χάνεται. Ο Ζαχίντ έμεινε στον πάγκο για να συνέλθει, ο Μακέντα αμφισβητήθηκε για την ικανότητά του στο σκοράρισμα, αλλά όταν είδε να έρχεται ένα φορ (Καρλίτος) με προοπτική να παίξει βασικός το καλοκαίρι, έγινε διαφορετικός.

Αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός κάνει καλύτερο τον κάθε παίκτη ξεχωριστά και κατ’ επέκταση και ολόκληρη την ομάδα. Ο Δώνης έστειλε μήνυμα σε όλους πως κανένας δεν είναι πάνω απ’ το καλό της ομάδας και αυτή η λογική λειτούργησε ευεργετικά. Ολοι διαπίστωσαν πως το καλό του συνόλου θα βοηθήσει και τους ίδιους ξεχωριστά. Για να βρουν ένα καλύτερο συμβόλαιο στο μέλλον, είτε από τον Παναθηναϊκό είτε από κάποιον άλλο σύλλογο.

Ο Παναθηναϊκός μπαίνει στα πλέι οφ όχι απλώς ως ρυθμιστής, αλλά με στόχο να πρωταγωνιστήσει σε αυτά, όπως έκανε στα περισσότερα ντέρμπι που έδωσε έως τώρα. Κι ένα καλό «finish» το έχει ανάγκη όχι μόνο για τους προφανείς λόγους, αλλά και για τον προπονητή του, που έχει φτάσει σε αυτό το επίπεδο την ομάδα, ωστόσο ακόμη υπάρχει η κουβέντα για το αν θα είναι στον πάγκο και την επόμενη σεζόν.