Εργο τέχνης… έργο Πέδρο{CR}

Ο Μαντί Καμαρά και η ρητή εντολή να μη γυρίζει ποτέ με πρόσωπο είτε ο Μίσιτς, είτε ο Μαουρίσιο στην πρώτη «μπάλα» του ΠΑΟΚ. Ο πυραυλοκίνητος Κώστας Τσιμίκας που όσο ο καιρός περνά τόσο και σου δίνει την εντύπωση πως είναι πλασμένος για το υψηλότερο ποδοσφαιρικό επίπεδο. Ο Ουσεϊνού Μπα που από πέμπτο στόπερ του rotation έχει γίνει παράγοντας μιας καταπληκτικής ανασταλτικής λειτουργίας. Και η έκτη αίσθηση του Λαζάρ Ραντζέλοβιτς που σα να μαγνητίζει την τύχη με το βλέμμα του, και να την αναγκάζει να του δώσει τα κλειδιά της.

Ο Ολυμπιακός ανάγκασε τον ΠΑΟΚ σε υπόκλιση μέσα στην Τούμπα, στην πρώτη του εντός έδρας ήττα έπειτα από 33 μήνες, με πρωταγωνιστές όσα αουτσάιντερ δεν θα μπορούσε να φανταστεί άλλος νους, πλην του Πέδρο Μαρτίνς. Ενα προσωπικό έργο τέχνης που φέρει την υπογραφή ενός πραγματικά σπουδαίου προπονητή. Κάποιου που εδώ και κοντά δύο χρόνια βλέπει τις καθαρές ποδοσφαιρικές ιδέες του και τη δουλειά του, να γίνονται βορά σε ένα πρωτάθλημα με πίνακα παραμορφωτικό. Δεν είχε νικήσει μέχρι χθες ούτε τον ΠΑΟΚ, ούτε τον Αμπέλ. Το έκανε με τον τρόπο που του άξιζε. Εμφατικά. Δίχως να επιτρέψει σε κανέναν έστω να σκεφτεί ότι υπήρχε άλλο αποτέλεσμα χθες βράδυ στην Τούμπα, από εκείνο που σχημάτισε τα νέα δεδομένα στον βαθμολογικό πίνακα.

Μια νίκη που του άξιζε. Μια νίκη που αξίζει σε αυτόν τον Ολυμπιακό που δύο χρόνια τώρα κόντρα σε όλους, δεν σταματά να κάνει βήματα προόδου. Να απαντά με ποδόσφαιρο σε αυτή τη συγκεντρωμένη παράνοια που υπάρχει γύρω από το παιχνίδι.

Φυσικά τίποτε δεν τελείωσε. Υπάρχουν ακόμη 11 αγώνες ως το φινάλε της διαδρομής. Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές που αξίζει να σταματάς, για να κοιτάξεις πίσω. Να δεις τι έκανες. Μια τέτοια στιγμή έζησε χθες ο Πορτογάλος όταν ο Στίλερ σφύριξε για τελευταία φορά.

ΥΓ. Η βαθμολογία δεν λέει ούτε τώρα την αλήθεια. Με βάση όσα έχουν συμβεί ως εδώ στο χορτάρι ο Ολυμπιακός θα έπρεπε χθες βράδυ να είχε πάρει αγκαλιά τον τίτλο. Οχι το πρώτο του «αληθινό» προβάδισμα.