Μάχη επιβίωσης

Η συζήτηση στάθηκε στους «αρμούς της εξουσίας». Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Κατανοώντας τι είπε, ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις στη χθεσινή συζήτηση του isyriza, λέγοντας πως το δόγμα της κυβέρνησής του είναι «κανόνες – διαφάνεια – αξιοπιστία». Οσο όμως κι αν επιχείρησαν εκείνος και διάφορα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να υποβαθμίσουν την επίμαχη φράση, ο τρόπος που αντιλαμβάνονταν την εξουσία που είχαν στα χέρια τους φάνηκε στα σχόλια για το Μάτι. Δεν χρειαζόταν παρά μόνο μια έμμεση αναφορά για τις προθέσεις εκείνου που χειρίστηκε το επιχειρησιακό κομμάτι της εκκένωσης για να γίνει σαφές πως στον ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να πιστεύουν ότι υπήρχαν θύλακοι που, με κάθε κόστος, τους αντιμάχονταν όσο βρίσκονταν στην κυβέρνηση. Και αυτοί οι θύλακοι εξαλείφονται μόνο όταν οι κρίσιμοι αρμοί της εξουσίας ανήκουν σε αυτούς που εδρεύουν στο Μέγαρο Μαξίμου.

«Ανατριχιαστική δήλωση». Ο πολιτικός σάλος για τους «αρμούς» του Τσίπρα ήταν αναμενόμενος. Λόγο για «ανατριχιαστική δήλωση» έκανε (στο Mega) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας, προσθέτοντας ότι «είναι πολύ προβληματικό ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να έχει τέτοια αντίληψη και να θέλει να ελέγξει τη Δικαιοσύνη, τα μέσα ενημέρωσης, τη δημόσια διοίκηση». Και αυτή η κουβέντα όμως αποπροσανατόλισε από το ουσιαστικό πρόβλημα που φάνηκε να υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρόκειται απλώς για τσακωμούς στελεχών με αντίθετη οπτική, αλλά για διαφορές πολύ πραγματικές. Είναι πολύ εύκολο, όταν ένας εσωκομματικός μηχανισμός βλέπει τα σκούρα, να αποδίδει τα όποια προβλήματα στην επικοινωνία, στα «συστημικά ΜΜΕ» και συναφείς δυνάμεις του σκότους. Τα ζητήματα όμως που παρουσιάστηκαν στη διήμερη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος δεν ανήκουν στη σφαίρα καμίας δημοσιογραφικής φαντασίας.

Στην αξιωματική αντιπολίτευση υπάρχει σύγκρουση νοοτροπίας, φάνηκε καθαρά στον τσακωμό του Παύλου Πολάκη με τον Νίκο Βούτση, αλλά και με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Ξεκινάει από την κριτική για τα όσα συνέβησαν το 2015 και έχει προέκταση στο μέλλον, στο ύφος του ΣΥΡΙΖΑ από εδώ και πέρα. Παραδόξως, οι πιο μετριοπαθείς είναι και αυτοί που κατηγορούνται για «ιδεολογική καθαρότητα», ενώ η προεδρική ομάδα συντάχθηκε πίσω από τη φράση του Αλέξη Τσίπρα για τον «έλεγχο των αρμών της εξουσίας».

Η πρόταση της ηγεσίας για το δικαίωμα ψήφου στις προσυνεδριακές διαδικασίες των μελών που γράφτηκαν μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας εγκρίθηκε. Ηταν όμως η πρώτη φορά που μια απόφαση του Τσίπρα αμφισβητήθηκε τόσο έντονα στο εσωτερικό του κόμματος. Οι 53+ ζητούσαν στην πραγματικότητα μια στοιχειώδη ταυτοποίηση των νέων μελών, με τη συμμετοχή τους τουλάχιστον σε μία συνεδρίαση τοπικής οργάνωσης. Και αυτή η επιλογή, που δίνει μεγαλύτερη υπόσταση στον ήδη υπάρχοντα κομματικό μηχανισμό, δείχνει κι αυτή ότι η μάχη αφορά την «ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ». Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές.

Τελικά, όσο θα προχωρούν οι προσυνεδριακές διαδικασίες, θα γίνεται ακόμα πιο εμφανές ότι η διεύρυνση, έτσι όπως επιχειρείται από την πλευρά της ηγεσίας, δεν έχει πολιτικό περιεχόμενο. Τουλάχιστον, σε αυτή τη φάση – από τη στιγμή που στο εσωτερικό του κόμματος οι πασοκογενείς χρησιμοποιούνται είτε ως μπαμπούλας είτε ως από μηχανής θεός (μέσω της Επιτροπής Ανασυγκρότησης), καμία πραγματική στροφή δεν υπάρχει. Από την αρχή μέχρι το τέλος, η ιστορία της Προοδευτικής Συμμαχίας αφορά την επιβίωση του κόμματος την επόμενη μέρα, καθώς – έγινε σαφές και σε αυτή την τελευταία συνεδρίαση – ψάχνει αγωνιωδώς για νέο αφήγημα.

Και όλη αυτή η προσέγγιση της μετεξέλιξης δημιουργεί προβλήματα ακόμα και σε αυτούς τους λίγους που πραγματικά θα ήθελαν να «ανοίξουν» το κόμμα, έστω και με τους δικούς τους όρους.