Οριακές καταστάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ

Μπορεί το ξενοδοχείο Κάραβελ να έχει ταυτιστεί το τελευταίο διάστημα με επιδοκιμαστικό κλίμα για τον Αλέξη Τσίπρα, αφού εδώ έχουν γίνει οι συγκεντρώσεις των νέων συμμάχων του, κατά το διήμερο όμως που πέρασε και αφορά τη συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε πως η μετάβαση στον νέο φορέα και στον μετασχηματισμό – από ένα κόμμα που είναι εν κινήσει – θα έχει εμπόδια. Και δεν θα είναι στρωμένη με ροδοπέταλα για το στενό προεδρικό περιβάλλον.

Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος έχει το προβάδισμα και το συγκριτικό πλεονέκτημα στους χειρισμούς. Μια γνώμη θέλει μάλιστα να του αποδίδεται εξ ολοκλήρου η πρωτοβουλία να προκαλέσει ο ίδιος δημόσια τους εσωκομματικούς του αντιπάλους με την τοποθέτησή του στην εισήγηση της ΚΕ, έτσι ώστε να καταγραφούν οι όποιες διαφωνίες και να οριοθετηθεί στο πεδίο του η αντιπαράθεση.

Η νέα αντιπολιτευτική συσπείρωση προσώπων όμως που αποκρυσταλλώθηκε και στο διήμερο (και δεν οριοθετείται μόνο στους 53+) αλλά έχει ως κοινή γραμμή μια πιο ταυτοτική υπεράσπιση των συμβόλων εκτιμά, σύμφωνα με πληροφορίες, πως ούτε η μάχη που δόθηκε ήταν ελεγχόμενη από τους προεδρικούς ούτε ακριβώς κερδισμένη σε όλα. Και παρότι οι δύο πλευρές εντός του κόμματος διακινούν ένα δημιουργικό εσωτερικό κλίμα, οι ρήξεις και οι μάχες στα σημεία ήταν προφανείς (μια ηχηρή ήταν αυτή του Βούτση με τον Πολάκη). Αν και η ανάλυση για τα εσωκομματικά ενός κόμματος της Αριστεράς πάντα έχει και άλλες παραμέτρους. Κόντρα υπήρξε; Αναμφισβήτητα ναι, αλλά τμηματικά. Και μπορεί ο Πάνος Σκουρλέτης να επιχείρησε χθες (Στο Κόκκινο) να εντάξει το όποιο κλίμα σε μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα, μακριά από τα «βιλαέτια των άλλων κομμάτων», κάποια πράγματα όμως δεν αμβλύνονται από έναν κακώς εννοούμενο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό που θέλει να δείχνει πως υπάρχει ομοφωνία σε όλα, ακόμη κι αν έχει προηγηθεί σύγκρουση.

Ποια είναι η πραγματικότητα όπως αναλύεται από τις διεργασίες της ΚΕ; Πως όντως ομοφωνία σημειώθηκε στο κομμάτι του κειμένου της κυβερνητικής αποτίμησης, πράγμα ίσως όχι αυτονόητο για κόμμα εξουσίας. Μια ομοφωνία βέβαια που προδιέγραφε η σύνθεση των τριών «σοφών» που ανέλαβαν να συντάξουν την έκθεση. Οι Μπαλτάς, Δρίτσας, Σταθάκης κάλυπταν όλες τις όχθες του συριζαϊκού οικοσυστήματος και άρα το (τολμηρό και αυτοκριτικό σε πολλά σημεία του) συνταίριασμα των συμπερασμάτων έγινε περισσότερο εύκολα δεκτό από όλους.

Μάχη σε τρία σημεία. Η μάχη όμως δόθηκε πιο κάτω. Και ειδικότερα σε τρία επίμαχα σημεία: στην ύπαρξη αριστίνδην συνέδρων (που πέρασε). Στη νέα σύνθεση της ΚΕ μετά το συνέδριο, όπου θα είναι 50 τα μέλη της Προοδευτικής Συμμαχίας (που πέρασε). Και στο δικαίωμα των νέων μελών (από την ηλεκτρονική πλατφόρμα) στις προσυνεδριακές διαδικασίες και άρα στην εν γένει ισοτιμία τους.

Εδώ το τελευταίο σημείο ήταν που συνόψισε την κόντρα. Και υπήρξαν τοποθετήσεις αιχμηρές και πολιτικές συνάμα που είδαν τη νέα ισοτιμία ως πρώτο βήμα για κόμμα των μηχανισμών. Απαίτησαν λοιπόν αυτοπρόσωπη παρουσία όλων των μελών. Ποιες τοποθετήσεις έκαναν αίσθηση – στην αντιπροεδρική κατεύθυνση πάντα; Του Δημήτρη Βίτσα (νέου συμμάχου των 53+). Του άτυπου αρχηγού των 53+ Ευκλείδη Τσακαλώτου. Του Πάνου Λάμπρου (της βαθιάς τάσης των 53+). Του πολύπειρου καθηγητή Αλκη Ρήγου. Και της καθηγήτριας Ιφιγένειας Καμτσίδου, επίσης συνομιλήτριας των 53+ και προσφάτως εκ των 51 στελεχών και μελών της Θεσσαλονίκης που υπέγραψαν κείμενο κατά του τρόπου που οργανώνεται το συνέδριο. Οι αντιπροεδρικοί θεωρούν πως η νέα συσπείρωση που πέτυχαν στο τρίτο σημείο (το αποτέλεσμα πέρασε, αλλά με πύρρειο τρόπο για τον Τσίπρα, 55-50 και 5 λευκά) υπερβαίνει την τάση τους και δείχνει πως ό,τι ακουμπάει τα ταυτοτικά αριστερά ζητήματα έχει απήχηση και πέραν των 53+. Οι προεδρικοί πάλι βλέπουν μία ακόμη επικράτηση και έναν ακόμη βηματισμό στη διεύρυνση και στον μετασχηματισμό.