Οι λεπτές κλωστές των τραγουδιών

«Είχα τη χαρά και τιμή να συνεργαστώ μαζί του. Ηταν φίλος μου. Οσο ζω και τραγουδάω θα λέω τραγούδια του». Η συνέχεια στον μικρό πρόλογο του Δημήτρη Μπάση δόθηκε με το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού πριν ερμηνεύσει «Τα λαδάδικα», το «Σ’ αναζητώ», τη «Ρόζα» με συγκίνηση και συναίσθημα που ερχόταν από τη βιωμένη εμπειρία του και τις ώρες που έχει μοιραστεί με τον αξέχαστο Δημήτρη Μητροπάνο. Σαν επιβεβαίωση για την παραδοχή ότι θα υπάρχουν πάντα τραγούδια που θα στεγάζουν το κοινό αίσθημα. Τους πόθους, τις ανησυχίες, τους έρωτες, τις ήττες και τις παραιτήσεις μας. Αυτά άλλωστε είναι τα βασικά στοιχεία που διεμβόλιζαν το πρόγραμμα που παρακολουθήσαμε το περασμένο Σάββατο στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο με αδιαμφισβήτητη βασίλισσα την Ελένη Βιτάλη. Αυτή έδωσε τον τόνο της βραδιάς, αλλά με γενναιοδωρία άφησε χώρο να φανούν και ν’ αναπνεύσουν οι εξαίρετοι συνεργάτες της. Ολα ήταν μοιρασμένα με τρόπο που αποκάλυπταν την αξία αυτής της καλλιτεχνικής συνάντησης, η οποία έδειχνε να βασίζεται στην αγάπη και στο μοίρασμα.

Η τρυφερή παρουσία της Νάνας Μπινοπούλου με τη βαθιά φωνή και τη σεμνή ερμηνεία της φώτισε λίγο ακόμη τη βραδιά. Σήκωσε το βάρος της έναρξης τραγουδώντας με τη διακριτική παρουσία της ωραίας ορχήστρας των ΤΖΟΥΜ (θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε πολλές σελίδες στον σολίστα Μάνο Αχαλινωτόπουλο) την «Αρχή των τραγουδιών».

Η εμφάνιση των δύο βασικών καλλιτεχνών αυτής της παράστασης έγινε με τη φωνή της Ελένης Βιτάλη να τραγουδάει α καπέλα – και εναλλάξ με τον Δημήτρη Μπάση – από τα παρασκήνια το σπουδαίο τραγούδι του Δήμου Μούτση «Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό», για να συνεχίσουν με τα κομμάτια «Η ζωή», «Αυτά παθαίνει μάτια μου», «Παράπονο», «Ξενιτιά» «Αϊ γαρούφαλλό μου» και «Ράβε – ξήλωνε». Ηταν ο πρώτος κύκλος των ιστοριών που ενορχήστρωσαν οι ΤΖΟΥΜ, τους οποίους συντονίζει ο Νίκος Ξύδης (Ρήγας Βοργιάς: ηλεκτρικό μπάσο, τρομπέτα, Νίκος Ξύδης: ηλεκτρική / ακουστική κιθάρα, λαούτο, Νίκος Σαμαράς: μπουζούκι, σάζι, τζουράς, τρομπέτα, Δημήτρης Σίντος: πιάνο, λαούτο, Θάνος Τσελεμπής: τύμπανα, σαντούρι, Νατάσσα Παυλάτου: κρουστά). Στην ευρηματική μπάντα υπάρχουν ακόμη οι Γιάννης Παπαζαχαριάκης και Γιάννης Σινάνης και ο Τάσος Αθανασιάς (χρόνια σταθεροί συνεργάτες του Δημήτρη Μητροπάνου). Δεξιοτέχνες που έδωσαν το δικό τους αποτύπωμα σε κομμάτια του πρώτου μέρους, τα οποία αναλογούσαν στη Νάνα Μπινοπούλου, όπως το «Ερωτικό», το «Να μ’ αγαπάς», το «Απάνω στην τριανταφυλλιά».

Τη σκυτάλη πήρε ο Δημήτρης Μπάσης για να δώσει στους θαμώνες της πλατείας την ευκαιρία να σιγοτραγουδήσουν τους στίχους από το «Σπασμένο καράβι», το «Ανθρωποι μονάχοι», την «Πριγκιπέσα». Η αυτοσχέδια χορωδία της πλατείας ανταποκρίθηκε θερμά και στο κάλεσμα της Ελένης Βιτάλη όταν ερμήνευσε τον «Μπαλαμό» – στέλνοντας φιλιά στο τραπέζι όπου καθόταν ο δημιουργός του, ο Διονύσης Τσακνής -, την «Αρκούδα» που, όπως εξήγησε, «το έγραψα για να πάω κόντρα στη μαμά μου». Αλλά και το «Περπατούσα αφηρημένη» (στίχοι – μουσική Ελένη Βιτάλη) που υπενθυμίζει «όλους τους διαβάτες, μια λεπτή κλωστή μάς δένει…».

ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ! Σ’ ένα πρόγραμμα που κράτησε περισσότερες από πέντε ώρες χώρεσαν κομμάτια που κυρίως αφηγούνται τους δρόμους που περπάτησαν οι καλλιτέχνες. Σκέψη που έβγαινε αβίαστα όταν η σπουδαία ερμηνεύτρια προλόγισε το «Για πού το ‘βαλες καρδιά μου» του Ορφέα Περίδη, «του άγιου Περίδη», όπως τον αποκάλεσε. Αλλά μερικά λεπτά αργότερα ακούγοντας τη συμπαντική φωνή της να δονείται στα «Σκυλάδικα» γίνεται αντιληπτό γιατί η Ελένη Βιτάλη έχει κερδίσει τον καθολικό θαυμασμό και αποδοχή. Οχι ότι την έκαιγαν ιδιαίτερα ποτέ. Φρόντισε να κλείσει όσα τη δονούσαν στις λέξεις και στις νότες που έγραφε και σε εκείνο το «α» της ερμηνείας της που αγκαλιάζει το σύμπαν.