Σαν τη μέρα της μαρμότας

Μία μέρα πριν από την 92η απονομή του θεσμού των βραβείων Οσκαρ (αύριο Κυριακή 9 Φεβρουαρίου στο Kodak Theatre του Λος Αντζελες) και, όπως ξέρουμε, αρκετές ταινίες που ανήκουν στις πλέον πολυσυζητημένες της περασμένης χρονιάς δίνουν το στίγμα τους σε πολλές κατηγορίες. Οπως εξάλλου είχε συμβεί πριν από καιρό με τα βραβεία των Χρυσών Σφαιρών και όπως έγινε την περασμένη Κυριακή με τα βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Τα τελευταία χρόνια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα κινηματογραφικά βραβεία είναι λίγο σαν να βρίσκεσαι στο σύμπαν τής «Μέρας της μαρμότας» όπου αποκορύφωση είναι η βραδιά των Οσκαρ όπου σπανίως προκύπτουν εκπλήξεις – ορισμένες φορές μέσα από γκάφες, όπως συνέβη πριν από τρία χρόνια με το λάθος ανάμεσα στο «La La Land» και το «Moonlight»…

Γιατί, κακά τα ψέματα, νιώθει κανείς ότι τα γεγονότα της σημαντικότερης βραδιάς κινηματογραφικών βραβεύσεων στον πλανήτη είναι ήδη προδιαγεγραμμένα, με το αριστουργηματικό πολεμικό δράμα «1917» του Σαμ Μέντες, φρέσκο μετά τη νίκη του στις Χρυσές Σφαίρες και στα BAFTA (όπου κέρδισε διπλά – καλύτερη ταινία της χρονιάς και καλύτερη… βρετανική ταινία της χρονιάς), να έχει σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει το Οσκαρ καλύτερης ταινίας.

Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι ειδικά η κατηγορία της καλύτερης ταινίας στα Οσκαρ είναι εφέτος η πιο δύσκολη σε προβλέψεις. Πολλοί μιλούν για τη μεγάλη έκπληξη με τα κορεάτικα «Παράσιτα» που δεν διεκδικούν μόνον το Οσκαρ καλύτερης διεθνούς παραγωγής (μη αγγλόφωνης ταινίας) αλλά και εκείνο της καλύτερης ταινίας. Στην περίπτωση αυτής της ταινίας το εντυπωσιακό δεν είναι τόσο το γεγονός ότι βρίσκεται στα Οσκαρ, όσο ο αριθμός των υποψηφιοτήτων που η ταινία του Μπονγκ Τζουν Χο συγκέντρωσε: έξι! Είναι υποψήφια για το Οσκαρ σκηνοθεσίας, σεναρίου (και εδώ o Μπονγκ Τζουν Χο), μοντάζ και σκηνογραφίας. Και δεν είναι αμερικανική! Αυτό έχει συμβεί πολύ σπάνια στα Οσκαρ όπου είθισται οι μη αγγλόφωνες ταινίες να περιορίζονται στην υποψηφιότητα του Οσκαρ καλύτερης μη αγγλόφωνης ταινίας.

Αν πάντως η ταινία του Μπονγκ Τζουν Χο κερδίσει το Οσκαρ καλύτερης ταινίας, γράφει αυτομάτως ιστορία, διότι στα 92 χρόνια του θεσμού των Οσκαρ καμία μη αγγλόφωνη ταινία δεν έχει κερδίσει σε αυτή την κατηγορία. Ενώ έχουν υπάρξει διπλές υποψηφιότητες για καλύτερη ταινία και καλύτερη μη αγγλόφωνη ταινία («Ζ» του Κώστα Γαβρά, «Αγάπη» του Μίχαελ Χάνεκε και πέρυσι η «Ρόμα» του Αλφόνσο Κουαρόν), όλες κέρδισαν το μη αγγλόφωνης ταινίας. Ακόμα και το «The Artist», που παρότι γαλλική παραγωγή, κέρδισε το Οσκαρ καλύτερης ταινίας το 2012, δεν ήταν σε καμία… γλώσσα, καθότι μη ομιλούσα.

Το «1917» διεκδικεί 10 Οσκαρ, όσα και το παιχνιδιάρικο «Κάποτε στο… Χόλιγουντ» του Κουέντιν Ταραντίνο που αφορά την κοινότητα του ιδίου του Χόλιγουντ – πράγμα που μπορεί να θεωρηθεί αβαντάζ του. Ωστόσο, αυτό είναι και το μοναδικό του πλεονέκτημα, γιατί πολύ δύσκολα αυτή η ταινία μπορεί να κερδίσει κάποιο βραβείο μεγάλης κατηγορίας, πέραν ίσως εκείνης του β’ ανδρικού ρόλου, στην οποία ο Μπραντ Πιτ είναι το φαβορί (με μια Χρυσή Σφαίρα και ένα BAFTA στην κατοχή του). Οσο ο καιρός περνά, τόσο σφίγγουν τα πράγματα και για τον λατρεμένο σε όλον τον κόσμο «Joker» του Τοντ Φίλιπς, για τον οποίον ο Χοακίν Φίνιξ, όπως όλα δείχνουν, θα πάρει τελικά το αγαλματίδιο που έχασε όταν ήταν υποψήφιος για το «Walk the line» και το «The Master». Η ταινία όμως που έχει συγκεντρώσει 11 υποψηφιότητες (τις περισσότερες), δεν αναμένεται να ακουστεί περισσότερο, πέραν της καταπληκτικής μουσικής της Χίλντουρ Γκουοναντοτίρ, που είναι και το φαβορί (και που κέρδισε τόσο τη Χρυσή Σφαίρα όσο και το BAFTA). Από την πλευρά του, ο «Ιρλανδός» του Μάρτιν Σκορσέζε, που μάλιστα έχει δύο υποψηφίους σε μία κατηγορία, του β’ ανδρικού ρόλου – Αλ Πατσίνο και Τζο Πέσι -, θα είναι μάλλον στις ταινίες που θα λάμψουν διά της απουσίας τους.

Ολες οι προαναφερθείσες διεκδικούν το Οσκαρ καλύτερης ταινίας 2019 και μαζί τους οι παρακάτω: η «Ιστορία γάμου» του Νόα Μπάουμπαχ (ΗΠΑ), οι «Μικρές κυρίες» της Γκρέτα Γκέργουιγκ (ΗΠΑ), το «Τζότζο» του Τάικα Γουαϊτίτι (συμπαραγωγή Αμερικής / Νέας Ζηλανδίας και Δημοκρατίας της Τσεχίας) και το «Κόντρα σε όλα» του Τζέιμς Μάνγκολντ (ΗΠΑ). Να σημειωθεί επίσης η ισχυρή παρουσία του Netflix, καθώς τόσο η «Ιστορία γάμου» όσο ο «Ιρλανδός» και οι «Δύο πάπες» (που έχει τρεις υποψηφιότητες) είναι παραγωγές της ψηφιακής πλατφόρμας που έχει αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το σινεμά. Η αρχή είχε γίνει με τη «Ρόμα» του Αλφόνσο Κουαρόν που θριάμβευσε στα Οσκαρ.

Η Σκάρλετ Τζοχάνσον είναι ένα πρόσωπο που σίγουρα ξεχωρίζει στα εφετινά βραβεία, καθότι η καλή (και όχι πια και τόσο νέα) αυτή ηθοποιός ποτέ στο παρελθόν δεν είχε φτάσει τόσο ψηλά. Η 36χρονη Τζοχάνσον είναι υποψήφια εις διπλούν: για το α’ γυναικείου ρόλου στην «Ιστορία γάμου» και για το β’ γυναικείου για το «Tζότζο» (ίσως το σκάνδαλο των εφετινών βραβείων, με τις έξι υποψηφιότητες που έχει μαζέψει).

Υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσες να πεις ότι έχει έρθει η στιγμή της, μόνο που όλα δείχνουν ότι το Οσκαρ α’ γυναικείου ρόλου θα δοθεί τελικά στη Ρενέ Ζελβέγκερ που έκανε comeback με την «Judy» όπου υποδύεται την Τζούντι Γκάρλαντ στα τελευταία της. Οσο για το β’ ρόλου, δεν φαίνεται να το χάνει η Λόρα Ντερν, η οποία μάλιστα παίζει σε μία από τις ταινίες με την Τζοχάνσον, την «Ιστορία γάμου», όπου υποδύεται μια δικηγόρο «killer». Τόσο η Ζελβέγκερ όσο και η Ντερν έχουν σαρώσει στα βραβεία που έχουν προηγηθεί, επομένως το μόνο που μένει είναι ένα διθυραμβικό φινάλε με ένα Οσκαρ.