Μπουρλότο

Στο Μαρούσι, ένα μεσοαστικό προάστιο. Κάτω από πολυκατοικίες με διαμερίσματα αγορασμένα με δάνειο, που το πιθανότερο είναι πολλοί από τους ιδιοκτήτες τους να προσπαθούν να έρθουν σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με το fund που το έχει αγοράσει. Αλλά και στην Κυψέλη. Εκεί όπου οι «ορίζοντες» φτάνουν έως τον ακάλυπτο του απέναντι κτιρίου. Αυτές τις γειτονιές διάλεξαν οι λεγόμενοι αντιεξουσιαστές προχθές το βράδυ για να επιδοθούν σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής. Διότι είναι γνωστό ότι μετά τα μεσάνυχτα η εξουσία, η πλουτοκρατία, η συστημικότητα, η κρατική αναλγησία μεταμφιέζεται για να μπορεί να κυκλοφορεί και να παρκάρει το αυτοκίνητό της σε αυτές τις περιοχές. Οι επαναστάτες της διπλανής κατάληψης που νιώθουν ότι η κόκκινη παντιέρα της εξέγερσης απειλείται από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα των Εξαρχείων και χορεύουν floss dance το «Bella Ciao» από τη διασκευή του «Casa di Papel» δεν πρέπει να νιώθουν και πολύ καλά τελευταία. Οποια εκδοχή και να ισχύει από αυτές που περιγράφει πιο πάνω ο Δημήτρης Μανιάτης, μοιάζουν εγκλωβισμένοι στη μεγάλη στροφή της Ιστορίας, στην ακόμη μεγαλύτερη, θεωρώ, της ελληνικής κοινωνίας και στους τσιμεντόλιθους της Ματρόζου. Και ο εγκλωβισμός φέρνει απομόνωση. Και η απομόνωση πυροδοτεί σύγχυση. Και η σύγχυση προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο εγκλωβισμό.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, μέχρι πριν από ελάχιστα χρόνια ο μέσος Ελληνας έκλεινε το µάτι στις αντιεξουσιαστικές – οιασδήποτε μορφής – δράσεις. Ακόμη και οι, κατά δήλωσή τους, άθεοι έχουν κάπου στο μυαλό τους την πεποίθηση ότι είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά ένας πλούσιος να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού, όπως γράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς (και δίπλα στον πλούτο κολλάει και η εξουσία). Δεν είμαστε, βλέπετε, προτεστάντες ώστε να απενοχοποιούμε τον πλούτο, εφόσον, βεβαίως, είναι ανταποδοτικός. Μόνο που οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει. Πέρα από ιδεολογίες, ο κόσμος μπάφιασε από το μπάχαλο. Και οι αντιεξουσιαστές είναι πλέον σαν εξόριστοι στις δικές τους κεντρικές λεωφόρους.