Σταυροδρόμι αποφάσεων

Στη δεκαετία που έκλεισε πριν από λίγες ημέρες, ο Ολυμπιακός ήταν αναμφίβολα η κορυφαία ομάδα της Ευρωλίγκας με δύο κατακτήσεις του τροπαίου (2012, 2013) και άλλους δύο τελικούς μέσα σε αυτό το διάστημα, χαμένους κόντρα στους γηπεδούχους, τόσο το 2015 (Ρεάλ Μαδρίτης) όσο και το 2017 (Φενέρμπαχτσε).

Η ομάδα που θα παραταχθεί απόψε στο γήπεδο της Βαλένθια για την πρεμιέρα του δευτέρου γύρου στην Ευρωλίγκα δεν θα θυμίζει σε τίποτε αυτή την ομάδα που έλαμψε τα περασμένα χρόνια στα γήπεδα της Ευρώπης.

Η καταστροφική (σχεδόν) διετία του Ντέιβιντ Μπλατ, άφησε πολλές πληγές σε συνδυασμό με κάποιους λάθος χειρισμούς των αδελφών Αγγελόπουλων.

Είτε χάσει, είτε νικήσει απόψε, η χρονιά μοιάζει προκαθορισμένη με παίκτες να αλλάζουν, παίκτες να είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν μετά τα τελευταία… επεισόδια μεταξύ των ξένων και γενικά οι επιλογές που άφησε παρακαταθήκη ο αμερικανοϊσραηλινός τεχνικός ήταν η μία χειρότερη από την άλλη, έχοντας βέβαια και εξαιρέσεις (όπως ο Πολ για παράδειγμα).

Ουσιαστικά επί αδελφών Αγγελόπουλων στο τιμόνι, ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι που μοιάζει πολύ με αυτό που ήταν όταν πρωτοξεκινούσαν να ενισχύουν την ομάδα εκεί στο μακρινό 2004, πριν πάρουν εξ ολοκλήρου το πακέτο των μετοχών και την ομάδα (2009) όπου και μεγαλούργησαν.

Πλέον πρέπει να βγουν (πάλι) μπροστά και να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις για να «χτίσουν» με έναν προπονητή από το πάνω ράφι, τον νέο Ολυμπιακό που θα μπορεί να σταθεί ανταγωνιστικά στη νέα δεκαετία (και ας μην πάρει πάλι τον τίτλο και μάλιστα back to back).

Μπορεί να φαίνεται ότι υπάρχει χρόνος, αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς. Πρέπει το συντομότερο να βρεθεί ο νέος τεχνικός (όχι μόνο για το επόμενο διάστημα ως το φινάλε της σεζόν που για τους Ερυθρόλευκους φαίνεται να τελειώνει στις αρχές Απριλίου) που θα χτίσει από την αρχή μαζί με τη διοίκηση.

Το χρωστάνε στην ιστορία της ομάδας, αλλά και τη δική τους που έφτιαξαν μαζί της.