Το σχήμα {CR}των ρούχων {CR}που έρχονται

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Στη μέση του χειμώνα, στην αρχή μιας νέας δεκαετίας. Είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να υπολογίσουμε το κεφάλαιο που η μόδα μάς παραδίδει να διαχειριστούμε. Καθώς η προηγούμενη δεκαετία ήταν το αποκορύφωμα των τάσεων και της «γρήγορης μόδας». Με ταχύτητα κλεισίματος των βλεφάρων τα μίνι έγιναν skinny, οι πλατφόρμες χαμήλωσαν σε vintage παπούτσια του τένις, αυτά με τη σειρά τους έγιναν μεγαλόσχημα αθλητικά sneakers με υψηλή τεχνολογία σόλας και υψηλή τιμή, για να δώσουν τη θέση προβολής σε μαύρες μπότες με χοντρή σόλα οδοντωτού σχήματος ως το ιδανικό υβρίδιο που διευκολύνει το βάδισμα, κρατάει ζεστά τα πόδια και συνομιλεί με την ένταση μιας εμφάνισης που δεν επιδιώκει να ανήκει σε κάποιο ορισμένο φύλο.

Ανάμεσα στη Γη και τη Σελήνη. Ιδανική στιγμή για να δούμε το μέλλον της μόδας μέσα από μια εξελισσόμενη συζήτηση για την αειφορία, την εξέλιξη νέων υλικών και τη νανοτεχνολογία του Διαστήματος. Η βιομηχανία της μόδας, ένας από τους κυρίαρχους πρωταγωνιστές στη μόλυνση του περιβάλλοντος και στην κατάχρηση των πόρων, εξαπολύει εκστρατείες για μετριοπαθή κατανάλωση καλώντας όσους και όσες αγαπάνε τα ρούχα, την αλλαγή της εμφάνισης και τη δυναμική της επιτελεστικότητας που προσφέρουν τα παιχνίδια των μεταμορφώσεων του styling να προσγειωθούν στην ασφαλή περιοχή της σύνεσης. Υποκρισία; Προφανώς ναι, αφού η γενιά Z ντύνεται με τα αποφόρια της «γρήγορης μόδας» ψωνίζοντας φορέματα των 12 ευρώ μέσα από αμφιλεγόμενης εργασιακής ηθικής «επωνυμίες – brands» που ανεβάζουν κάθε δύο ώρες φωτογραφίες νέων ρούχων στο Instagram.

ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ. Το άλλο ισχυρό επιχείρημα σε αυτή την αλλαγή παραδείγματος και της απόρριψης του κυνηγιού της ολοένα νέας μόδας είναι το κάλεσμα στην εξερεύνηση της έννοιας του «άχρονου χρόνου» και της εφαρμογής του στο σύστημα της μόδας. Μιλάμε για μια μέθοδο αφαίρεσης της μνήμης από ρούχα που έχουν παρελθόν. Για σχήματα που ενώ θα θυμίζουν άλλες δεκαετίες και ο χαρακτήρας τους θα εξυπηρετούσε περασμένες καθημερινότητες επανέρχονται ως έκφραση μιας αισθητικής αξίας με αντοχή στον χρόνο.

Στο πέρασμα της δεκαετίας που έκλεισε η μόδα δεν επινόησε νέο ντιζάιν. Η παγκοσμιοποιημένη ζήτηση νέων τάσεων χρονικά δεν της επέτρεψε να κάνει πειραματισμούς με τη σιλουέτα του σώματος. Γι’ αυτό και η επιστροφή στη μόδα περασμένων δεκαετιών έγινε με προθέσεις έρευνας αρχείου, εκλεκτικής ανάμειξης στοιχείων από διαφορετικούς χρονικούς ορίζοντες. Με κριτήριο την καθαίρεση ενός γούστου συνυφασμένου σε κώδικες συνδυασμού χρωμάτων και υλικών, η αχρονική προσέγγιση προτάσσει τώρα το εντυπωσιακό και όχι το καλαίσθητο, το τολμηρό μαζί με στοιχεία αμφισβήτησης της ποιότητας κατασκευής. Σε αυτήν τη λογική η ίδια μόδα που τα τελευταία χρόνια έπλεξε το εγκώμιο στον ανώνυμο τεχνίτη και ανέδειξε τη χειροποίητη αξία του ρούχου, τώρα μας προτρέπει να δούμε διαφορετικά την ύλη τους. Ως τη σύγκλιση των δικών μας επιθυμιών με μια προέκταση της μνήμης που θα υποδέχεται και δεν θα απορρίπτει. Είτε παλιά είτε νέα, το σχήμα των ρούχων που έρχονται, για τη μόδα, δεν θα είναι ντεμοντέ.