Τι προβλέπει το αμερικανικό μοντέλο και πώς λειτουργεί

Η πρόβλεψη για προσωπική χρεοκοπία υιοθετήθηκε πριν από χρόνια σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, για να αντιμετωπίζεται το θέμα των ιδιωτών με μεγάλα χρέη που δεν μπορούν να τα αποπληρώσουν. Η σχετική νομοθεσία επιτρέπει – υπό προϋποθέσεις – σε ιδιώτες που βρίσκονται σε συγκεκριμένες δικαιοδοσίες – πολιτείες των ΗΠΑ ή άλλες ειδικές συνθήκες – να δηλώνουν χρεοκοπία. Σύμφωνα με αμερικανικά δικηγορικά γραφεία, στις ΗΠΑ ο όρος χρεοκοπία για ιδιώτες αναφέρεται στη νομική διαδικασία κατά την οποία οι οφειλέτες μπορούν να πετύχουν μερική ή ολική ελάφρυνση των χρεών τους. Αυτό γίνεται είτε με προσφυγή στο λεγόμενο άρθρο 7 ή το άρθρο 13.
Συνήθως στις ΗΠΑ ο όρος προσωπική χρεοκοπία αναφέρεται σε προσφυγή στο άρθρο 7 της σχετικής νομοθεσίας, όπου δικαστήριο καλείται να αποφασίσει για τα χρέη του οφειλέτη. Σε αυτή την περίπτωση ο οφειλέτης παρουσιάζει στο δικαστήριο πλήρη λίστα των πιστωτών και των χρεών του. Επίσης ορίζεται διαχειριστής της περιουσίας του. Ανάλογα με τη συγκεκριμένη περίπτωση αλλά και τους ομοσπονδιακούς και πολιτειακούς νόμους, ορισμένα από τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη παραχωρούνται σε διαχειριστή που τα πουλά για να αποπληρώσει πιστωτές. Στους οφειλέτες συχνά επιτρέπεται να διατηρήσουν κάποια προσωπική τους περιουσία και το δικαίωμα χρήσης της κατοικίας τους.
Για να προσφύγει κανείς στο δικαστήριο με βάση το άρθρο 7 θα πρέπει πρώτα να έχει μπει υποχρεωτικά σε πρόγραμμα παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών για να εκτιμηθεί η οικονομική του κατάσταση. Εκεί μπαίνουν στο μικροσκόπιο το εισόδημα και τα περιουσιακά στοιχεία του και αποφασίζεται εάν και σε ποιο βαθμό μπορεί να αποπληρώσει μέρος, τουλάχιστον, των χρεών.
Επίσης μπορεί να γίνει προσφυγή για προσωπική χρεοκοπία με βάση το λεγόμενο άρθρο 13. Με βάση την προσφυγή αυτή ο οφειλέτης προτείνει σχέδιο αποπληρωμής χρεών με βάση τα διαθέσιμα εισοδήματα. Συνήθως αυτό διαρκεί από τρία έως πέντε χρόνια.













