Παρθενορραφή

Λέξη βγαλμένη από τα έγκατα άλλων εποχών που παραπέμπει σε αναχρονιστικά ταμπού, δυστοπικές γειτονιές, προκαταλήψεις που θέλουν τη γυναίκα αντικείμενο προς παράδοση σε άριστη κατάσταση από τον έναν «ιδιοκτήτη» στον επόμενο. Πρόκειται για την αποκατάσταση του παρθενικού υμένα όταν το κορίτσι ήταν «χαλασμένο». Να ράψουν την αμαρτωλή, να τη μαντάρουν, να μη φαίνεται η «τρύπα» στην πρόσοψη της οικογενειακής τιμής.

Πώς θυμήθηκα τώρα από το πουθενά την παρθενορραφή; Από το πουθενά; Οχι, από το προαύλιο και τα πέριξ του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, την ΑΣΟΕΕ, έρχεται. Από τις δηλώσεις των στελεχών της αντιπολίτευσης. Από τα «φοιτητικά» συνθήματα στις πορείες. Από το ιερό μένος που διακινούν τα διαδικτυακά παπαγαλάκια. Από τις κραυγές μιας εξεγερσιακής ατμόσφαιρας που καλλιεργείται συστηματικά μεν, εντελώς μπουταλάδικα δε. Ολα αυτά αντιλαλούν «παρθενορραφή».

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί, από το μετερίζι της αντιπολίτευσης αυτήν τη φορά, να κάνει total come back ως «παρθένα». Πώς όμως; Το παραστράτημα έγινε όχι μόνο σε πανελλήνια μετάδοση, όχι μόνο με χορούς και νταούλια στο Σύνταγμα, αλλά και δημοσία δαπάνη. Παρθενορραφή στην τόσο κοντινή μνήμη των πολιτών δεν μπορεί να κάνει ούτε ο καλύτερος χειρουργός του κόσμου. (Πόσο μάλλον η κυρία Φωτίου που είναι και του Πολυτεχνείου). Πώς θέλει τώρα να ανεμίσει την μπαντιέρα της ιδεολογικής του παρθενίας όταν επί τεσσεράμισι χρόνια σφιχταγκαλιάστηκε με τους ακροδεξιούς Ανελίτες; Οταν ακόμη και σημερινοί του βουλευτές ανήκαν μέχρι πριν από λίγο καιρό στους ΑΝΕΛ και μία από τους έξι ευρωβουλευτές του ήταν στελεχάρα τους; Αφού «ήσαν οι δύο εις σάρκα μίαν». Δεν είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και αυτού του είδους οι κομματικοί γάμοι δεν είναι ποτέ λευκοί.

Το κόμμα της αντιπολίτευσης ξανακατεβαίνει, στην άσφαλτο και το Διαδίκτυο, σαν αθώα κορασίδα, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 2011. Σαν να μην έλιωσε τις βαριές μπότες του «πολακισμού» στις λεωφόρους της εξουσίας. Λες και το αποτέλεσμα των εκλογών δεν το διαμόρφωσαν αυτά ακριβώς τα σουλάτσα του. Ξέθαψε από τις πλατείες των Αγανακτισμένων το «Η χούντα δεν τελείωσε το ’73». Τι είναι τέλος πάντων αυτή η προσομοίωση χούντας που τέλειωσε το 2015 και ξανάρχισε το 2019; Που φορτίζει και ξεφορτίζει; Μπαταρία κινητού;

«Δεν μπορείς να μάθεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκυλί» λέει μια παροιμία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να «γαβγίσει» σε άλλη γλώσσα εκτός από αυτήν των καταλήψεων και των αμφιθεάτρων.

Το μαρτυρά το «κοκοράκι» στη φωνή του Νίκου όταν, έξω από την ΑΣΟΕΕ, καλούσε σε παλλαϊκό ξεσηκωμό. Ξεχνώντας ότι από το «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» μεσολάβησε το «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά στην εξουσία» όπως καταγράφηκε στις εκλογές του Ιουλίου. Αυτήν την εξουσία που ξέβαψε το χρώμα της επανάστασης και δεν μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά του σε ένα σεντόνι να το κρεμάσουν από το παράθυρο μήπως και διασωθεί η τιμή της παρθενίας.