Βρίζοντας το κοινό

Αν κρίνω από τη στάση του Παύλου Πολάκη και του Δημήτρη Τζανακόπουλου στην Προανακριτική για τη Novartis, στο κόμμα αυτό ένα πράγμα μόνο ξέρουν. Να φωνάζουν. Οση σοσιαλδημοκρατία κι αν φέρει στον ΣΥΡΙΖΑ η Γέφυρα και λοιπές δυνάμεις, το νόημα θα το δίνει η κλάψα του Τζανακόπουλου και η μόνιμη οργή του Πολάκη – δύο μαρτύρων στην υπόθεση, που ασχέτως αν τους πρότειναν η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ, αυτονόητα εξαιρούνται από την Προανακριτική. Θα τους επισημαίνουν τους κοινοβουλευτικούς κανόνες, θα επικαλεστούν την πλειοψηφία, θα αναφέρουν ανάλογες εξαιρέσεις στο παρελθόν, αλλά ο Πολάκης θα ωρύεται. Γιατί το κοινοβουλευτικό παιχνίδι είναι γι’ αυτόν «παπαριές»! Νόμος είναι το δίκιο του φωνακλά.

Αλλά μπορεί ο νέος ΣΥΡΙΖΑ, ο σοσιαλδημοκρατικός, ο ΣΥΡΙΖΑ της «κανονικότητας» να υπάρξει χωρίς να βρίζει, χωρίς γκρίνια, φωνές και απειλές, χωρίς κηρύγματα απείθειας; Μπορεί ο Ραγκούσης να αποδεχτεί ότι η διερεύνηση μιας υπόθεσης που διακινήθηκε ως σκάνδαλο και αποδείχτηκε φιάσκο είναι δημοκρατική υποχρέωση του κοινοβουλίου και όχι «χουντοεξεταστική»;

Ξέρουν άραγε τι θέλουν στον ΣΥΡΙΖΑ; Εχουν επίγνωση τι κόμμα έχουν και τι κόμμα γυρεύουν; Μπορεί, όντως, να μεταλλαχθεί σε ισχυρή πολιτική δύναμη σε συνθήκες κανονικότητας; Πιθανόν κάποιοι, που ονειρεύονται να συνεχίσουν να παίζουν ρόλο, να είναι έτοιμοι για την εξαγγελλόμενη στροφή. Δεν είμαι βέβαιος ότι, μαζί με τον Πολάκη ή τον Ραγκούση, είναι έτοιμος και ο ίδιος ο Τσίπρας.

Το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο πολιτικός λόγος του οποίου αρχίζει και τελειώνει στις ρητορικές του ακτιβισμού, πήγε να ξεσκάσει στην ορεινή Αρκαδία. Σε μια ταβέρνα, σηκώθηκε και να χορέψει (χωρίς να ξέρει χορό). Ανευ σημασίας περιστατικό, αν δεν βρισκόταν σε μια συντροφιά στην οποία αρκετοί κάπνιζαν, μολονότι ήταν κλειστός δημόσιος χώρος.

Περιστατικό χωρίς σημασία; Περιστατικό με μεγάλη σημασία. Διότι η «κανονικότητα», στην οποία ο Τσίπρας καλεί το κόμμα του σε στοχαστικές προσαρμογές, προϋποθέτει όχι απλώς τήρηση αλλά διεκδίκηση της νομιμότητας. Μπορεί;

Προσωπικώς, πολύ αμφιβάλλω. Κι είναι ακριβώς αυτή η σχέση με την κανονικότητα, η άρνηση των κανόνων της, που υπονομεύει την προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στις νέες συνθήκες. Ας το πάρουν όμως απόφαση: ο οιονεί «αντιμνημονιακός» εμφύλιος τελείωσε – ο ίδιος ο Τσίπρας υπέγραψε τη συνθηκολόγηση μια καλοκαιρινή ημέρα σε ένα κότερο. Ας το πει και του Πολάκη.