Από το ύψος του πήχη στο ύψος του χρέους

Πόσο ψηλά μπορεί να ανεβάσει κανείς τον πήχη; Πολύ ψηλά. Να αναγγείλει, ας πούμε, μια ρύθμιση για την προστασία της πρώτης κατοικίας προβλέποντας ότι θα σπεύσουν να επωφεληθούν πολλοί ιδιοκτήτες τα στεγαστικά δάνεια των οποίων έχουν κοκκινήσει. Πόσοι; Χιλιάδες. Πόσες χιλιάδες; Τουλάχιστον 150.000, έλεγε τον περασμένο Ιούνιο ο τότε αρμόδιος υπουργός, μέλος μιας κυβέρνησης που, μεταξύ άλλων, είχε εκλεγεί με το σύνθημα «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη».

Παρά την πύρινη διαβεβαίωση, τελικά ήταν πολλά τα σπίτια που κατέληξαν στα χέρια των τραπεζιτών. Αλλά με αυτήν την περίφημη ρύθμιση προστασίας της πρώτης κατοικίας θα υψωνόταν επιτέλους μια ασπίδα πάνω από τις στέγες των κόκκινων δανειοληπτών. Ποιος νόμος Κατσέλη; Είχε έρθει επιτέλους η ώρα της πλατφόρμας. Το κράτος θα επιδοτούσε με 150 εκατομμύρια τις δόσεις των στεγαστικών δανείων τις οποίες αδυνατούσαν να καταβάλουν οι ιδιοκτήτες.

Αυτό που είχαν να κάνουν εκείνοι δεν ήταν παρά να μπουν στην ηλεκτρονική πλατφόρμα της Ειδικής Γραμματείας Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους και να καταθέσουν την αίτηση. Και δεν θα ήταν μόνο μια ανακούφιση γι’ αυτές τις χιλιάδες των δανειοληπτών που θα αποπλήρωναν τα δάνειά τους με κρατική επιδότηση. Θα ήταν και για μια κυβέρνηση που έψαχνε χιλιάδες ψήφους ενόψει των εκλογών της 7ης Ιουλίου.

Ηταν μόλις χθες όμως όταν το υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε μια ανακοίνωση σχετικά με τη σωτήρια ρύθμιση. Η ανακοίνωση δεν ήταν ακριβώς πανηγυρική. Ελεγε πάντως πως έως την Τρίτη 15 Οκτωβρίου του σωτήριου έτους 2019, είχε εγκριθεί μόλις «η πρώτη κρατική επιδότηση δόσης στεγαστικού δανείου σε οφειλέτη ο οποίος ρύθμισε τις οφειλές του μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας για την προστασία της πρώτης κατοικίας».

Μόλις ένας οφειλέτης σε 3,5 μήνες. Και οι υπόλοιποι, τουλάχιστον, 149.999; Αν υποθέσει κανείς ότι ο τότε αρμόδιος υπουργός, ο Γιάννης Δραγασάκης, παρέμενε στη θέση του, πότε υπολόγιζε πως θα πέρναγε τον πήχη του; Πόσο θα χρειαζόταν για να φτάσει σε αυτά τα δυσθεώρητα ύψη όπου ο ίδιος είχε εκτοξεύσει τις προσδοκίες; Θα μπορούσε να υπολογίσει αναλογικά τον χρόνο λαμβάνοντας υπόψη του πως από την ημέρα που άνοιξε η πλατφόρμα έως σήμερα έχουν υποβληθεί μόλις 140 αιτήσεις.

Αλλες 17 ρυθμίσεις δανείων, λέει η ίδια ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, έχουν υποβληθεί από τις τράπεζες σε δανειολήπτες. Κοινώς, οι τραπεζίτες κυνηγάνε τους οφειλέτες για να μην τους πάρουν τα σπίτια. Αλλά εκείνοι γιατί δεν συγκινούνται; Γιατί από αυτόν τον μακρύ κατάλογο των οφειλετών που μέτρησε με τόση επιμέλεια ο τότε υπουργός αναζήτησε τη σωτηρία στην πλατφόρμα μόνο ένας;

Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι η τότε κυβέρνηση και ο υπουργός της αγνόησαν μια βασική παράμετρο του προβλήματος. Οπως ενημέρωσε αρμοδίως τη στήλη η συνάδελφος Μαρία Βουργάνα, η παράμετρος αυτή είναι το ύψος του χρέους που λέει πως χρήση της ρύθμισης μπορούν να κάνουν μόνο όσοι χρωστούν κάτω από 130.000 ευρώ.

Με άλλα λόγια, ο τότε υπουργός φρόντισε να στείλει στα ύψη τον πήχη των προσδοκιών, αλλά άφησε εκτός ρύθμισης τα στεγαστικά δάνεια που είχαν φτάσει στα ίδια δυσθεώρητα ύψη. Και όπως φαίνεται, τα δάνεια αυτά ήταν πολλά. Πολλά και κατακόκκινα που χάθηκαν ανάμεσα στις υψηλές προσδοκίες και τα κούφια συνθήματα.