Με το βλέμμα στην έξοδο

Οι οργανωτικοί Γερμανοί, οι φιλοσοφούντες Γάλλοι, οι μεσογειακοί Ισπανοί, οι εναλλακτικοί Ολλανδοί, οι θερμόαιμοι Ιρλανδοί, οι συντηρητικοί Πολωνοί. Με δύο λόγια, η πολυμορφία και πολυπολιτισμικότητα της Ευρώπης. Ο,τι ακριβώς κάνει την Ευρωπαϊκή Ενωση σημαντική και ενδιαφέρουσα. Αλλά, συγχρόνως, και ό,τι προκαλεί τις ταλαντεύσεις ως προς τις ισορροπίες μεταξύ των λαών της. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, καταγράφονται και αυτά στο γκάλοπ που έκανε η Kantar με αφορμή το Brexit.

Για παράδειγμα, οι Γερμανοί δίνουν το χαμηλότερο ποσοστό θετικής αξιολόγησης στον Μπόρις Τζόνσον. Ενα μηδαμινό 4%. Στον αντίποδα, ένας, σχεδόν, στους πέντε Πολωνούς έχει καλή γνώμη για τον βρετανό πρωθυπουργό. Οι πρώτοι γνωρίζουν πολύ καλά – και έχουν πληρώσει ακόμα ακριβότερα και πολιτικά αλλά και ως προς την εθνική τους συνείδηση – τι σημαίνει ένας «ηγέτης» να παίρνει στον λαιμό του έναν λαό. Οι δεύτεροι έχουν αναδείξει τον συντηρητικό, λαϊκιστή και εθνικιστή Γιαροσλάβ Κατσίνσκι.

Οσον αφορά τις επιπτώσεις του Brexit στην πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τέσσερις, περίπου, στους πέντε Γερμανούς (και από κοντά οι «απομακρυσμένοι» Ιρλανδοί) θεωρούν ότι θα είναι αρνητικές. Στη Γαλλία το αντίστοιχο ποσοστό πέφτει στο μισό. Δύο στους πέντε Γάλλους.

Και πάλι η ιστορική μνήμη και αλήθεια δίνει τις απαντήσεις. Ο γερμανικός λαός έχει βιώσει με οδυνηρό τρόπο τη διάσπαση του κράτους του. Κι αυτό ακριβώς τον έφερε στον πυρήνα της Ενωμένης Ευρώπης. Από την άλλη, η Γαλλία, μια πρώην αποικιοκρατική χώρα, δεν έχει και πολλές τραυματικές εμπειρίες από απώλεια δικών της εδαφών.

Με μικρές, σχετικά, αποκλίσεις ένας στους δύο ευρωπαίους πολίτες – από το συγκεκριμένο δείγμα – δεν συμφωνεί να επιτρέψει η ΕΕ την περαιτέρω παράταση της προθεσμίας εξόδου. Τριάμισι χρόνια μετά την ψηφοφορία υπέρ του Brexit, η ιστορία αυτή έχει κουράσει. Και το γενικό συμπέρασμα ότι η Μεγάλη Βρετανία θα ταλαιπωρηθεί από την έξοδο με κάνει να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν ήταν διαφορετικό το πρώτο γράμμα. Αντί για Β, G.