«Ικέτιδα» από {LF}το Ιράν

Στα χρόνια του MeToo και του μεταφεμινισμού, στην εποχή που μια λοξή ματιά μπορεί να θεωρηθεί σεξουαλική παρενόχληση και οι ακτιβίστριες της  Δύσης προπηλακίζουν στο μετρό τους άνδρες που κάθονται με ανοιχτά πόδια, εκλαμβάνοντάς το ως επίδειξη αρρενωπότητας, υπάρχει δίπλα μας ένας μεγάλος, «μακρινός» κόσμος. Εκεί που οι γυναίκες είναι «λιγότερο» άνθρωποι, σχεδόν καθόλου πολίτες, οι γυναικοκτονίες καθημερινότητα και η καταγγελία τους πράξη κολάσιμη. Ενας κόσμος που, εκ της αντιδιαστολής, αναδεικνύει τη σημαντικότητα του «ευρωπαϊκού τρόπου ζωής».

Από αυτόν τον κόσμο μάς ήρθε η 37χρονη Σαραρέ Κχαντεμί μαζί με την 6χρονη κόρη της Ντιάνα. Από το θεοκρατικό Ιράν. Και είναι σαν να αυτονομήθηκε μέσα στους αιώνες από τις «Ικέτιδες» του Αισχύλου, της πρώτης σωζόμενης τραγωδίας από την αρχαία ελληνική γραμματεία, εκεί όπου πρωτογίνεται λόγος υπέρ της αξιοπρέπειας της γυναίκας. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, η Σαραρέ δραπέτευσε από την πατρίδα της για να περισώσει όχι απλώς την αξιοπρέπειά της αλλά τη ζωή της. Τη δική της και της κόρης της. Τον Αύγουστο πέρασε τα σύνορά μας αλλά, επειδή είχε εκδοθεί από την Ιντερπόλ βάσει του ιρανικού νόμου, συνελήφθη στον Εβρο. Η ίδια οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού και η κόρη της σε κέντρο φιλοξενίας.

«Αν επιστρέψω θα με σκοτώσουν». Η ιστορία της Σαραρέ δεν είναι παρά καθημερινές «σκηνές από έναν γάμο» στο Ιράν. Αυτό που στη Δύση λέμε ενδοοικογενειακή βία. Και που στην παγκόσμια γλώσσα των γυναικών μεταφράζεται σε ξύλο, πολύ ξύλο. Σακάτεμα από το ξύλο. Σε έναν τέτοιο ξυλοδαρμό, ο άντρας της Σαραρέ της έσπασε το χέρι. Αλλά επειδή, σύμφωνα με τον νόμο του Ιράν, της έδωσε μια συμβολική αποζημίωση, το αδίκημα θεωρήθηκε ως μη γενόμενο. Και το ξύλο συνεχίστηκε. Εως που η γυναίκα δεν άντεξε, πήρε το παιδί της και έφυγε. Αυτό στο Ιράν, όπου αναγνωρίζονται δικαιώματα μόνο στον άντρα αφέντη, σημαίνει απαγωγή ανηλίκου. Πέραν τούτου, ο άντρας της Σαραρέ, προκειμένου να εκδοθεί ένταλμα σύλληψης από την Ιντερπόλ, την κατηγόρησε για απιστία αλλά και για συμμετοχή σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Για το πρώτο, αρκεί η διατύπωση της υποψίας του συζύγου ώστε να θεωρηθεί de facto. Ως προς το δεύτερο, όποιος πολίτης του Ιράν ζητήσει άσυλο σε άλλη χώρα, θεωρείται, ούτως ή άλλως, «προπαγανδιστής κατά του καθεστώτος και εχθρός του». Η ποινή, εφόσον μάλιστα πρόκειται για γυναίκα, θάνατος δια λιθοβολισμού. Την επιμέλεια της ανήλικης κόρης θα αναλάβει, βεβαίως, ο πατέρας της. Που σημαίνει ότι στα εννέα της χρόνια θα μπορεί να την παντρέψει με όποιον εκείνος θέλει. Γι’ αυτό και η Σαραρέ, από την πρώτη μέρα της κράτησής της, απευθύνει έκκληση στην ελληνική κοινωνία και τους έλληνες δικαστές να μην εκδοθεί, να μην τη στείλουν εκείνη στον θάνατο και το κορίτσι της στον εφιάλτη της σεξουαλικής κακοποίησης. «Θέλω να μείνω στην Ελλάδα, δεν θέλω να επιστρέψω στο Ιράν. Αν επιστρέψω θα με σκοτώσουν. Δεν φοβάμαι για μένα, αλλά το παιδί μου. Αν με σκοτώσουν τι θα απογίνει η κόρη μου; Ο άνδρας μου τη χτυπούσε. Μια φορά την τραυμάτισε στο κεφάλι».

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΡΑΥΓΗ. Είναι αλήθεια ότι τη σπαρακτική κραυγή αγωνίας αυτής της γυναίκας η ελληνική κοινωνία την άκουσε και τη συμμερίστηκε. Ακόμη και οι συγκρατούμενές της στον Κορυδαλλό στάθηκαν στο πλευρό της. Το θέμα – όπως έγινε και με τους οκτώ τούρκους αξιωματικούς που δεν εκδόθηκαν, τελικά, στη χώρα τους – ανέδειξε ο Απόστολος Δοξιάδης. Στον δικό του δημοφιλή λογαριασμό στα σόσιαλ μίντια, «ανέβηκε» πρώτα η περιπέτεια της Σαραρέ. Και, γνωρίζοντας καλά τη δύναμη του μέσου, απευθύνθηκε σε όσους τον «ακολουθούν»: «Φίλες και φίλοι, όσες και όσοι νοιάζεστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όσες και όσοι έχετε δημόσια φωνή, είτε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε τα ΜΜΕ, διαδώστε και υποστηρίξτε το αίτημα της Σαραρέ. (…) Αναπαράγετε και διαδώσετε αυτή την ανάρτηση, καθώς και κάθε άλλη σχετική με το θέμα».

Με τον πολλαπλασιατικό τρόπο που λειτουργεί το Διαδίκτυο η έκκληση της Σαραρέ «ακούστηκε» αρκετά δυνατά από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από τα ΜΜΕ. Αν και εντελώς συμβολική, η συλλογή υπογραφών υποστηρίχθηκε από χιλιάδες πολίτες παρότι συνέπεσε με την εισβολή στη Συρία.

Η ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΦΗΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ. Αντίθετα, τα κόμματα έδειξαν να κωφεύουν. Με εξαίρεση την πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ Φώφη Γεννηματά που έγραψε, μεταξύ άλλων, στο Facebook. «Η Σαραρέ Κχαντεμί είναι μια γυναίκα – μητέρα που αναζητά ελευθερία και ασφάλεια γι’ αυτήν και την 6χρονη κόρη της Ντιάνα. Μακριά από τη βία και την κακοποίηση του περιβάλλοντός της. Την ακούμε με σεβασμό. Με αίσθημα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει το καταφύγιο για τη Σαραρέ και τη Ντιάνα. Η απόρριψη του αιτήματος έκδοσής της είναι μονόδρομος».

Χθες, μάλιστα, αντιπροσωπεία του Κινήματος έκανε παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τον Αρειο Πάγο ώστε να μην εκδοθεί η γυναίκα και το παιδί της. Συμμετείχαν τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου Θόδωρος Μαργαρίτης και Παύλος Χρηστίδης, η βουλευτής Νάντια Γιαννακοπούλου και τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής Ζέφη Δημαδάμα, Δημήτρης Οικονόμου, Δημήτρης Στάμου, Τάσος Δαρσινός, Δημήτρης Μάντζο, Βασίλης Χρονόπουλος. «Η σημερινή παρέμβαση είναι ένα μήνυμα αλληλεγγύης στη Σαραρέ και σε όλους τους κατατρεγμένους ανθρώπους. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας, ενός πρόσφυγα που αρνείται τη βία και τις διακρίσεις. Είναι η ιστορία των ανθρώπων που διεκδικούν έναν καλύτερο κόσμο. Είμαστε μαζί τους, είμαστε δίπλα τους» δήλωσε ο Θόδωρος Μαργαρίτης.