Η ιλαροτραγωδία των πρωταγωνιστών

Χάνεις τη μία ευκαιρία. Αλλά γιατί να μην αρπάξεις την επόμενη; Χάνεις το Νομπέλ Ειρήνης. Αλλά γιατί να μην προσπαθήσεις για το Νομπέλ Λογοτεχνίας;

Μια τόσο υψηλή επιδίωξη δεν είναι από τα πράγματα που λέγονται στην πολιτική. Κατά πάσα πιθανότητα, δεν είναι ούτε από τα πράγματα που γίνονται. Μπορεί όμως να συγκρατήσει κανείς τον υπαινιγμό του Αλέξη Τσίπρα: «Ολοι», είπε, «θέλουν να γράψουν κι ένα βιβλίο για την περίοδο του πρώτου εξαμήνου του 2015, ίσως κάποια στιγμή και ο βασικός πρωταγωνιστής, εγώ να αισθανθώ την ανάγκη να τοποθετηθώ με ονόματα και διευθύνσεις».

Ο υπαινιγμός δεν είναι απλός. Στην ουσία πρόκειται για μια επανατοποθέτηση τόσο απέναντι στην Ιστορία όσο και απέναντι στην Τέχνη. Με την ταινία του Γαβρά να παίζει ακόμη στις αίθουσες, όπου ο ίδιος εμφανίζεται περίπου ως κομπάρσος του Βαρουφάκη, ο πρώην πρωθυπουργός σπεύδει να διεκδικήσει τον ρόλο που του ανήκει. Τον ρόλο του πρωταγωνιστή σε μια ιστορία που θα γράψει ο ίδιος.

Είναι το σημείο όπου πραγματικά η μεγάλη Τέχνη συναντά τη μεγάλη Ιστορία. Ο Αλέξης Τσίπρας θα γράψει ασφαλώς την ιστορία του με τον τρόπο του Τσόρτσιλ: «Η  Ιστορία», είχε πει εκείνος, «θα είναι καλή μαζί μου επειδή σκοπεύω να τη γράψω εγώ ο ίδιος». Την έγραψε, πράγματι. Και στο τέλος κέρδισε και ένα Νομπέλ Λογοτεχνίας.

Είναι ασφαλώς από εκείνες τις περιπτώσεις που η Ιστορία μπορεί να επαναληφθεί μόνο ως φάρσα. Οχι πως λείπει η φιλοδοξία από τον άνθρωπο που πίστεψε πως θα αναγνωριζόταν από το Παρίσι, τη Ρώμη και τη Μαδρίτη ως αδιαφιλονίκητος ηγέτης κάποιου «μετώπου του Νότου» που θα έκανε την υπόλοιπη Ευρώπη να υποκλιθεί και τις αγορές να τρέμουν. Μόνο που τώρα η τραγωδία του ’15 έχει τελειώσει. Τώρα, είτε ως επαναλαμβανόμενη ιστορία είτε ως αναμασημένο παρελθόν, είναι η ώρα της φάρσας.

Και είναι η ώρα της φάρσας επειδή είναι αδύνατον να μη διακρίνει κανείς το φαρσικό στοιχείο στη δήλωση ενός πρώην πρωθυπουργού που λέει πως θα μιλήσει «με ονόματα και διευθύνσεις». Ποιον απειλεί ο πρώην πρωθυπουργός; Μπορεί να απειλεί τον Ολάντ που αποκάλυψε πριν από τρία χρόνια πως η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου ζητούσε από τον Πούτιν να τυπώσει δραχμές στη Μόσχα; Τον Στουρνάρα που απλώς υπενθύμισε αυτό που είχε πει ο Ολάντ; Τον Βίζερ που εκτίμησε πως χωρίς την υπερήφανη διαπραγμάτευση του ’15 το ΑΕΠ της χώρας θα ήταν μεγαλύτερο κατά τουλάχιστον ένα πέμπτο; Τον Σπίγκελ που ήταν μάλλον αιχμηρός με την αντιληπτική ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα όταν είπε πως εκείνος χρειάστηκε έξι μήνες για να καταλάβει ό,τι είχε καταλάβει ο Βενιζέλος μέσα σε 24 ώρες και ο Σαμαράς σε μια – δυο εβδομάδες;

Μα κανένας από αυτούς δεν ήταν πρωταγωνιστής το καλοκαίρι του ’15. Κι αυτό δεν είναι παρά ένα δράμα πρωταγωνιστών – ή μάλλον η ιλαροτραγωδία του Τσίπρα και του Βαρουφάκη, του Παππά και του Καμμένου. Από αυτήν την άποψη, ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί να απειλεί κανέναν άλλον εκτός από τον τότε υπουργό των Οικονομικών του. Δεν μπορεί παρά να απειλεί με αποκαλύψεις τον Βαρουφάκη. Τον άνθρωπο που έγραψε την Ιστορία όχι απλώς για να είναι καλή μαζί του αλλά για να τον αποθεώσει εντελώς.