Υποκρισία Βρυξελλών,{CR} ανεπάρκεια Αθηνών

Με την Ευρώπη και πάλι απούσα, η Ελλάδα καλείται για μία ακόμα φορά να τα βγάλει πέρα με το μεταναστευτικό και το προσφυγικό πρόβλημα, σήμερα δε, σε συνθήκες που απειλούν ακόμα περισσότερο να ανάψουν φωτιά από ό,τι και το 2015. Χωρίς μέσα, χωρίς επαρκείς πόρους, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς ελπίδα. Η ευρωπαϊκή απραξία δεν είναι βέβαια τυχαία: το μόνο που ενδιαφέρει αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις στη λεγόμενη «κοινή» ευρωπαϊκή πολιτική, είναι να φύγει το πρόβλημα μακριά τους. Ετσι, εκείνο που τελικά διαμορφώνουν δεν είναι ούτε «κοινή», ούτε «ευρωπαϊκή», αλλά ασφαλώς είναι πολιτική, με θύματα τους ίδιους τους ανθρώπους που βιώνουν αυτή την τραγωδία χωρίς τέλος και, ταυτόχρονα, την Ελλάδα η οποία κινδυνεύει να καταρρεύσει από το βάρος που και πάλι της επιβλήθηκε.

Πρέπει να μην ξεχνά κανείς ότι από όλους όσους ζουν σήμερα την κόλαση της Μόριας ή άλλων αντίστοιχων σημείων στην ελληνική επικράτεια, ουδείς σχεδόν επιθυμεί να παραμείνει εδώ. Αν ήταν στο χέρι τους, δεν θα έμεναν ούτε λεπτό. Η κοινή τους επιθυμία είναι να φτάσουν στη Γερμανία ή σε άλλες εύρωστες οικονομικά χώρες και απλώς η Ελλάδα είναι γι’ αυτούς – και φυσικά για τους διακινητές τους – η γέφυρα για να το κάνουν.

Ομως, οι… φιλάνθρωποι Ευρωπαίοι που κλαίνε και σκίζουν τα ιμάτιά τους για τους ανθρώπους αυτούς νυχθημερόν στις τηλεοράσεις, κάνουν τον βλάκα όταν το θέμα φτάνει στην ουσία. Η Ελλάδα έχει επιλεγεί ουσιαστικά ως μόνιμος σταθμός μετεπιβίβασης για τους δύσμοιρους αυτούς ανθρώπους, όμως χωρίς τελικό προορισμό. Η πολιτική που ασκείται πρακτικά τους θέλει να παραμείνουν εδώ επ’ αόριστον: η Τουρκία δεν μπορεί να ελεγχθεί, οι ευρωπαϊκές χώρες δεν τους θέλουν και το επιβάλλουν, τι άλλο μένει παρά η προφανής εύκολη λύση μιας χώρας που, αν και ψελλίζει συνεχώς ότι δεν πρόκειται για δικό της πρόβλημα αλλά πρόβλημα της Ευρώπης, δεν τολμά ουσιαστικά να αντιδράσει; Η Ελλάδα δεν αντέδρασε ούτε καν η κυβέρνηση των Σκοπίων έστησε φράχτη στα σύνορα. Ο φράχτης πληρώθηκε από την κυβέρνηση της Αυστρίας και η κατασκευή του παραβίασε κάθε έννοια «κοινού» ευρωπαϊκού κεκτημένου. Η Ελλάδα δεν αντέδρασε ούτε καν τη στιγμή που σκοπιανοί αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων παραβίασαν τα σύνορα και άρχισαν να επιχειρούν βίαια στο ελληνικό έδαφος. Δεν αντέδρασε όταν ατύπως εξαιρέθηκε από τους εταίρους της από την εφαρμογή του Σένγκεν. Λέξη. Κουβέντα.

Η υποκρισία της «κοινής» Ευρώπης είναι τέτοια που, παρά τη διατρανωμένη «πίστη» της ότι «οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται», σπεύδει να αλλάξει την, ούτως ή άλλως ανενεργή συμφωνία για το Μεταναστευτικό όπως απαιτεί ο Ερντογάν. Είναι τέτοια, που, παρά τα όσα λέει, αφήνει και σήμερα ολοκληρωτικά τη βόμβα στα χέρια μιας πτωχευμένης Ελλάδας – γι’ αυτό άλλωστε και μπορεί να το κάνει τόσο εύκολα. Αλλά και γιατί η πολιτική τάξη της χώρας υπήρξε – όχι τώρα, εδώ και πολύ καιρό -, για ακόμα μία φορά ανάξια των περιστάσεων, ανίκανη, στοιχειωδώς έστω, να την προστατεύσει. Οχι νοικιάζοντας… χιλιάδες διαμερίσματα, ούτε χτίζοντας καλύτερες και περισσότερες Μόριες ανά την Ελλάδα, που ούτε αυτό μπορεί, αλλά απαιτώντας επιτέλους να αντιμετωπιστεί από τους «εταίρους» της στοιχειωδώς ως κράτος.