Ενα φιλάκι είναι λίγο, πολύ λίγο

Οι Εσκιμώοι για να φιληθούν, τρίβουν μεταξύ τους τις μύτες τους. Δεν το ‘ψαξα ποτέ να δω αν όντως ισχύει αλλά επειδή μου το ‘χε πει η μάνα μου, αυτό το φιλί έγινε έκτοτε το φιλί μας. Πώς νομίζετε ότι τα αρχαία αγάλματα, το πρώτο που χάνουν είναι οι μύτες τους; Φυσικά υπάρχει πάντα η εναλλακτική της χειραψίας, αλλά και πάλι. Με τόσα αγάλματα κουλά από τον αγκώνα, η αρχαιολογική σκαπάνη όλο και κάτι θα έπρεπε να έχει ψυλλιαστεί για τη διακύμανση του συναισθήματος στον αρχαίο κόσμο.

Για μισό λεπτό όμως. Πώς βρέθηκα ξαφνικά να ψάχνω βιντεάκια από Ολυμπιακούς και Παγκόσμια Πρωταθλήματα παρελθόντων ετών; Με μειωμένη συγκέντρωση, είναι η αλήθεια, παρακολουθούσα το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξάγεται αυτές τις μέρες στην Ντόχα του Κατάρ ώσπου το μάτι μου σκάλωσε στην τελετή απονομής μεταλλίων του Μαραθωνίου γυναικών. Εχασα κάτι; Ακούστηκε τίποτα για τον Σεμπάστιαν Κόου και μέσα στα τόσα δεν το πήρα είδηση; Γεγονός είναι πάντως ότι περνώντας από τον λαιμό των νικητριών την κορδέλα με το μετάλλιο, ούτε αυτός σηκώθηκε στα νύχια του ούτε εκείνες έσκυψαν από το βάθρο τους για τον συγχαρητήριο ασπασμό. Απλώς τις έπιασε από τους ώμους και τις ταρακούνησε ελαφρά, τύπου «είσαι μεγάλος ρε μεγάλε»… Αισθάνθηκα αίφνης ότι, για λόγους που μου διαφεύγουν, κάποιοι συμπεριφέρθηκαν στον επίσημο καλεσμένο τους, πρόεδρο της IAAF και θρύλο των μεσαίων αποστάσεων, σαν να ήταν ένας εν δυνάμει δράκος, ένας αληταράς, ένας κοινός εφαψίας, ένας Χάρβεϊ Γουάινστιν γκρρρ και ρόαρρρ.

Για να μην το ξεχειλώσω κι άλλο, είπα να προσέξω καλύτερα τις νικήτριες. Μια Κενυάτισσα, μια αθλήτρια από το Μπαχρέιν και μία από τη Ναμίμπια. Μήπως αυτό το μη μου άπτου έγινε προς αποφυγήν παρεξηγήσεων μεταξύ χριστιανικού και μουσουλμανικού κόσμου που τώρα τελευταία είναι πολλές; Κι αν υποθέσουμε ότι οι αθλήτριες υπερασπίζονταν τις πεποιθήσεις τους πιο πολύ από τις επιδόσεις τους, τότε ποιος τις ανάγκασε να τους βγει η γλώσσα γραβάτα για να διεκδικήσουν το πιο ψηλό σκαλί με τα σορτσάκια τους και μ’ ένα χαμόγελο ίσαμε τ’ αφτιά;

Δεν είναι μόνο το μεσοβέζικο καταριανό ταμπεραμέντο που ευνοεί τέτοιου είδους συγχύσεις. Συμβαίνουν κι αλλού και συγκεκριμένα στη με – το – ένα – πόδι – στον – λάκκο Μεγάλη Βρετανία. Δεν θα μακρηγορήσω. Εντελώς πρόσφατα, μια ρεπόρτερ της «Γκάρντιαν» αναφέρει ότι παρατήρησε σεξιστική συμπεριφορά στη δουλειά της. Σε όλες τις δουλειές, για την ακρίβεια. Διότι δεν είναι δυνατόν φέρ’ ειπείν να εύχεσαι happy birthday με απλή χειραψία στους άντρες συναδέλφους και τις γυναίκες να τις πλακώνεις στα ματς μουτς. «Interesting!» σκέφτηκε η καλή εφημερίδα κι αντί να αρχειοθετήσει αμέσως το ρεπορτάζ στον κάλαθο, έβαλε το θέμα σε διαδικτυακή διαβούλευση και ψηφοφορία. Και μετά μου λες πώς επικρατούν τα Brexit…