Ο πιο καλός (και μόνος) μαθητής

Μια δασκάλα για έναν μαθητή. Εναν μαθητή που θέλει οπωσδήποτε να σπουδάσει και να γίνει δάσκαλος. Ετσι ξεκίνησε χθες η εκπαιδευτική χρονιά στο δημοτικό σχολείων των Αρκιών, στο βόρειο συγκρότημα των Δωδεκανήσων. Ετσι είχε ξεκινήσει και πέρυσι, και την προηγούμενη χρονιά. Η εκπαιδευτικός Μαρία Τσιαλέρα υπηρετεί φέτος για τρίτη χρονιά στο μοναδικό δημοτικό σχολείο του νησιού και διδάσκει τον μοναδικό μαθητή του. Ο δεκάχρονος Χρήστος όμως δεν παραιτείται εύκολα. Κάνει διαδικτυακά μαθήματα Αγγλικών (μετά την προσφορά μεγάλου φροντιστηρίου στη Λέρο να τον βοηθήσει), έχει εξασφαλίσει τις σπουδές του στη Λευκωσία (καθώς τα έξοδά του θα καλύψει η Ομοσπονδία Παροικιακών Σωματείων Ρόδου) και την επόμενη χρονιά θα αναζητήσει το «ενδιάμεσο» κομμάτι: τις σπουδές στο γυμνάσιο και στο λύκειο.

Κάτι που δεν είναι εύκολο, καθώς θα πρέπει να μετακομίσει σε άλλο νησί αφού το δικό του νησί έχει μόνο δημοτικό. Ετσι, στο δικό του νησί ούτε ένας από τους 33 κατοίκους του δεν έχει φτάσει ως σήμερα στη βαθμίδα του λυκείου.

Ολα τα παραπάνω αποτελούν ένα από τα πρόσωπα της Ελλάδας. Μιας χώρας με ιδιαίτερο εκπαιδευτικό μοντέλο. Μιας χώρας που έχει σχολεία με 2 ή 3 μαθητές, παιδιά που σηκώνουν τη σημαία και παρελαύνουν μόνα τους, δασκάλες που ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να διδάξουν έναν μαθητή, σχολικές αίθουσες μοναχικές, αλλά και σχέσεις μοναδικής ομορφιάς.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ. Η Μαρία Τσιαλέρα ωστόσο, στην «αυγή» της νέας σχολικής χρονιάς, μιλώντας στα «ΝΕΑ» εκφράζει την αυτονόητη διαπίστωση: Η χώρα μας δεν έχει ολοκληρωμένη νησιωτική πολιτική. Οι άνθρωποι που κατοικούν στα ακριτικά νησιά της είναι απομονωμένοι, ξεχασμένοι, παλεύουν οι ίδιοι να ξεφύγουν από τις παρενέργειες της απομόνωσης. Δεν υπάρχουν σκάφη κλειστού τύπου να μεταφέρουν  τους μαθητές τους σε άλλα νησιά για να τελειώσουν το σχολείο. Δεν υπάρχουν κρατικές δομές να τους υποστηρίζουν. «Το γεγονός ότι δεν σπούδασαν αυτοί οι άνθρωποι είναι σε μεγάλο βαθμό ευθύνη της πολιτείας» αναφέρει.

Η περίπτωση των Αρκιών είναι ένα κομμάτι της μεγάλης εκπαιδευτικής εικόνας της χώρας μας. Ενας μόνο μαθητής στο δημοτικό σχολείο και μία μόνο δασκάλα. Σίγουρα δεν μπορείς να αφαιρεθείς στο μάθημα ή να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο, σίγουρα δεν μπορείς να γράψεις σημειωματάκα στον διπλανό σου ή να σιγογελάσεις για να μη σε ακούσουν. Ομως μπορείς να αφαιρεθείς συζητώντας! Μπορείς να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο παρέα με τη δασκάλα σου, μπορείς να «οδηγήσεις» το μάθημα αλλού, εκεί που κινείται το δικό σου ενδιαφέρον.

«ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΩ ΕΔΩ». Στην πραγματικότητα, στους Αρκιούς το δημοτικό σχολείο υπάρχει μόνο εξαιτίας του ενός μαθητή του. Και η δασκάλα του δεν είναι εκεί, δίπλα του, γιατί μαζεύει μόρια για δυσπρόσιτες περιοχές ώστε να μονιμοποιηθεί. Είναι μια μόνιμη εκπαιδευτικός, με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, που έχει επιλέξει το μικρό αυτό νησάκι του Νοτιοανατολικού Αιγαίου για να ζήσει.

«Είμαι πολύ χαρούμενη που διδάσκω σε αυτό το νησί» λέει η Μαρία Τσιαλέρα. «Ηταν το μόνο σχολείο που δήλωσα και ήθελα να υπηρετήσω. Το σκεφτόμουν από το 2017, που υπηρετούσα στη Λέρο, ότι κάποτε θέλω να έρθω εδώ» προσθέτει με ενθουσιασμό.

Ο Χρήστος, ο μαθητής της, είναι ο μικρότερος γιος μιας επταμελούς οικογένειας, τα περισσότερα παιδιά της οποίας δεν συνέχισαν τις σπουδές τους μετά το δημοτικό. Πρόκειται βέβαια για το παιδί που ήταν ο μοναδικός μαθητής και σημαιοφόρος πέρυσι που έκανε παρέλαση στους Αρκιούς για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Ως μαθητής ήθελε υποστήριξη, είχε αυξημένες ανάγκες κοινωνικοποίησης, αλλά και προσοχής. Τα προηγούμενα δυο χρόνια όμως έκανε εκδρομές με τη δασκάλα του, επισκέφθηκε σχολεία με περισσότερους μαθητές, συνάντησε μέχρι και τους «διαδικτυακούς» του συμμαθητές στα Αγγλικά, έπαιξε μαζί τους.

«Η ζωή μας εδώ είναι η απομονωμένη ζωή ενός μικρού ακριτικού νησιού» λέει η Μαρία Τσιαλέρα. «Αν και τα τελευταία χρόνια το νησί μας έχει γίνει διάσημο στο εξωτερικό και φέτος είχε πολύ μεγάλη τουριστική κίνηση» αναφέρει χαρακτηριστικά.