Γαλλική «Εμμονή»

Η μόνη εκ των νέων ταινιών για την οποία εκφέρεται άποψη είναι η «Εμμονή» («Un intime conviction», 2018), ένα γαλλικό δικαστικό δράμα του Αντουάν Ραϊμπόλ, η προβολή του οποίου είχε γίνει πριν από αρκετό καιρό. Ενας άνθρωπος (Λοράν Λουκάς) κατηγορείται για τη δολοφονία της γυναίκας του. Γιατί όμως; Εφόσον δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που να τον ενοχοποιούν, δεν υπάρχει καν η σορός της γυναίκας του. Υπάρχει μόνον η υποψία ότι εφόσον η γυναίκα εξαφανίστηκε και δεν έχει δώσει σημεία ζωής, ο σύζυγος «θα πρέπει» να είναι ο δολοφόνος. Τι θα πει όμως «θα πρέπει»; Στην εποχή των social media, των fake news και της κακής λειτουργίας των ΜΜΕ όπου ο καθένας, αναπόδεικτα, λέει το μακρύ του και το κοντό του, δικάζει και καταδικάζει από τον καναπέ του σπιτιού του, το θέμα της «Εμμονής» είναι ασφαλώς πολύ δυνατό και επίκαιρο. Ζωές καταστρέφονται σαν να μην έχει γίνει τίποτε και πάμε παρακάτω. Και είναι κρίμα που αυτό το θέμα κατά κάποιο τρόπο ακυρώνεται μέσα από την κουραστική και αδικαιολόγητα μπερδεμένη αφήγηση που σου κάνει σούπα το μυαλό με τις δεκάδες λεπτομέρειες, τα δεκάδες πρόσωπα και τις παντελώς άχρηστες πληροφορίες στις οποίες χωρίς ουσιαστικό δραματουργικό λόγο, εστιάζει. Πρωταγωνιστεί η Μαρίνα Φουά στον ρόλο μιας γυναίκας που για τους δικούς της λόγους παθιάζεται με την προσπάθεια αθώωσης του κατηγορουμένου και ο Ολιβιέ Γκουρμέ στον ρόλο του δικηγόρου. Η σχέση τους φέρνει στο νου εκείνη των Τζούλια Ρόμπερτς – Αλμπερτ Φίνεϊ στην ταινία «Εριν Μπρόγκοβιτς».

Στις υπόλοιπες νέες ταινίες τώρα. Το αμερικανικό θρίλερ «Το Αυτό: Κεφάλαιο 2» (It: Chapter 2), είναι η συνέχεια του επιτυχημένου θρίλερ «Το Aυτό», που βασίζεται στο μπεστ σέλερ του Στίβεν Κινγκ. Το «Πού χάθηκες Μπερναντέτ;» («Where ‘d You Go, Bernadette», ΗΠΑ, 2019) του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ είναι η ιστορία μιας γυναίκας (Κέιτ Μπλάνσετ) που εξαφανίζεται μυστηριωδώς με αποτέλεσμα η κόρη της να κάνει ό,τι μπορεί για να εντοπίσει τα ίχνη της ανακαλύπτοντας έτσι συγκλονιστικά στοιχεία για την πρώτη τα οποία δεν γνώριζε. Τέλος, το «Angry birds: H ταινία 2» («The Angry Birds Movie 2», ΗΠΑ, 2019) των Θούροπ Βαν Ορμαν και Τζον Ράις, είναι η συνέχεια της επιτυχημένης ταινίας του 2016, που στηρίχθηκε στο φινλανδικό ηλεκτρονικό παιχνίδι το οποίο για ένα διάστημα είχε γίνει παγκόσμια μόδα.

Επανεκδόσεις και μια παλιά σε πρωτιά
Τρεις ταινίες από το μακρινό αλλά και το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν εμφανίζονται στις αίθουσες από αυτή την Πέμπτη και μάλιστα μία από αυτές, για πρώτη φορά σε εμπορική διανομή στις αίθουσες της χώρας μας. Πρόκειται για την «Τελευταία ταινία» («The last movie», ΗΠΑ, 1971), την οποία ο Ντένις Χόπερ γύρισε στο Περού λίγο μετά τον θρίαμβο του «Ξέγνοιαστου καβαλάρη». Ενα αναρχικό, ψυχεδελικό «ταξίδι» μέσα στον ίδιο τον κόσμο του κινηματογράφου (και όχι μόνον), η ταινία που περιγράφει τις περιπέτειες ενός κασκαντέρ (Χόπερ) στο Περού, υπήρξε παταγώδης εισπρακτική αποτυχία αλλά με τα χρόνια έγινε ο ορισμός του cult – και όχι άδικα. Ο ίδιος ο Χόπερ αργότερα θα έλεγε, ότι την έφτιαξε επειδή διάβασε αυτό που είχε πει o Ζαν Λικ Γκοντάρ: «Οι ταινίες θα πρέπει να έχουν αρχή, μέση και τέλος, όχι όμως απαραίτητα με αυτή τη σειρά».

Στην ιταλογαλλική συμπαραγωγή του 1957 «Οι νύχτες της Καμπίρια» («Le Νotti di Cabiria») ο Φεντερίκο Φελίνι αφηγείται την ιστορία μιας καλοκάγαθης πόρνης (Τζουλιέτα Μασίνα) που παρά τη διαρκή ταλαιπωρία της και το γεγονός ότι πληρώνει ακριβά την αφέλειά της, αρνείται να το βάλει κάτω και να χάσει το χαμόγελό της. Αναμφισβήτητα μια από τις πιο τρυφερές δημιουργίες του ιταλού σκηνοθέτη για την οποία θα κέρδιζε το δεύτερό του (από τα τέσσερα) Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.

Η πιο πρόσφατη των παλιών ταινιών που βλέπουμε στις αίθουσες είναι τα «Πορφυρά ποτάμια» («Les rivieres pourpes», Γαλλία, 2001). Γυρισμένη από το κάποτε οργισμένο «παιδί» του γαλλικού κινηματογράφου, τον Ματιέ Κασοβίτς («Μίσος»), η ταινία είναι ένα χορταστικότατο ψυχολογικό θρίλερ στο οποίο ο Ζαν Ρενό και ο Βενσάν Κασέλ φτιάχνουν ένα δυναμικό ντουέτο αστυνομικών που καλείται να εξιχνιάσει μια περίπλοκη υπόθεση πολλαπλών δολοφονιών. Νοσηρό, απρόβλεπτης εξέλιξης και με νουάρ αποχρώσεις, το φιλμ είναι βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Ζαν Κριστόφ Γκρανζέ και θα μπορούσες να πεις ότι είναι κάτι σαν η απάντηση των Γάλλων στο αμερικανικό «Seven» του Ντέιβιντ Φίντσερ. Η επιτυχία του είχε ως αποτέλεσμα μια συνέχεια.