Σάτιρα κοντά στο ύφος του Αλεν

«H πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας» («The Fall of the American Empire», Καναδάς, 2018). Κοινωνική του Ντενί Αρκάν.

Ο Καναδός σκηνοθέτης Ντενί Αρκάν του οποίου η «Επέλαση των βαρβάρων» («συνέχεια» της δικής του «Παρακμής της αμερικανικής αυτοκρατορίας») απέσπασε το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας 2003, μας προσφέρει μια δροσερή, εύστροφη ηθικοπλαστική σάτιρα της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας, όπου ενώ το χρήμα φαίνεται να είναι η «πηγή του Κακού»,

εντέλει μπορεί να αξιοποιηθεί με τον καλύτερο τρόπο. Χωρίς να χάσει τη ματιά του από αυτή καθαυτή την πλοκή (ένας άντρας μπλέκει σε φασαρίες από τη στιγμή που αποφασίζει να κρατήσει τα χρήματα μιας ληστείας στην οποία υπήρξε μάρτυρας), ο Αρκάν ενδιαφέρεται πάνω απ’ όλα για τις συμπεριφορές των χαρακτήρων του στους οποίους χαρίζει σπαρταριστούς, πανέξυπνους διαλόγους πολύ κοντά στο ύφος του Γούντι Αλεν (ένα παράδειγμα είναι η μανία του κεντρικού ήρωα να χρησιμοποιεί διαρκώς τσιτάτα φιλοσόφων και συγγραφέων). Παίζουν: Αλεξάντρα Λαντρί, Μαξίμ Ρουά, Ερίκ Μπρουνό κ.ά.

Βαθμολογία: 7

Δεσμοί αίματος (La misma sangue, Αργεντινή / ΗΠΑ, 2019). Κοινωνικό δράμα του Μιγκέλ Κοχάν.

Εκνευριστικά ειπωμένο οικογενειακό θρίλερ που για κάποιους λόγους (τους οποίους ομολογώ δεν μπόρεσα να καταλάβω) θέλει να δείχνει περισσότερο περίπλοκο απ’ όσο στην ουσία είναι: πραγματεύεται το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τον θάνατο μιας γυναίκας (Παουλίνα Γκαρσία) που βρέθηκε νεκρή στο υπόγειο του σπιτιού ενός τυροκόμου, ο οποίος έχει οδηγήσει σε οικονομικό αδιέξοδο την ζωή του (Οσκαρ Μαρτίνεζ). Είναι τόσο προφανής η λύση του μυστηρίου που το μόνο που μένει είναι ο μέθοδος που ο σκηνοθέτης Μιγκέλ Κοχάν έχει επιλέξει να παρουσιάζει την ιστορία που καταλήγει πληκτική. Το ότι αρκετές ταινίες από την Αργεντινή παίζονται εδώ και λίγο καιρό στις αίθουσες («Το ένστικτο της ζωής», «Κόκκινη έκλειψη», «Το αριστούργημά μου») δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι όλες αξίζουν.

Bαθμολογία: 3

«Τα παράπονά σας στον έφορο» («Jusqui’ici tout va bien», Γαλλία, 2018). Κωμωδία του Μοαμέντ Αμιντί.

Στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του με την Εφορία, ο Ζιλ Λελούς μεταφέρει την επιχείρησή του (κάτι σχετικό με εμπόριο Τέχνης) από το κέντρο του Παρισιού σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές των περιχώρων της γαλλικής πρωτεύουσας. Με αυτόν τον τρόπο, βέβαια, μια υποβαθμισμένη συνοικία μπορεί να αναβαθμιστεί, κάτι που φαίνεται να είναι το «μήνυμα» μιας ταινίας που συχνά γίνεται κουραστική και προβλέψιμη με τον Λελούς μονίμως αγχωμένο, εκνευρισμένο, στα όρια του εμφράγματος.

Βαθμολογία: 3

Ο χορός της ζωής μου (Yuli, Διεθνής συμπαραγωγή, 2018). Βιογραφική της Ιθιάρ Μπολάιν.

Καλοφτιαγμένο αλλά και αδιάφορο βιογραφικό δράμα για τον διάσημο κουβανό χορευτή Κάρλος Ακόστα, ο οποίος μάλιστα παίζει στην ταινία (τον εαυτό του, όπως είναι σήμερα). Το κέντρο βάρους της ιστορίας πέφτει πάνω στον Ακόστα ως παιδί (Εντισον Μανοέλ Ολβέρα) και τη σχέση του με έναν σκληρό, αγράμματο πατέρα, ο οποίος ωστόσο αντιλαμβανόταν την αξία του γιου του και ήθελε να τον δει να διαπρέπει. Ενάρετες προθέσεις αλλά και μια ταινία κατώτερης δυναμικής των προηγούμενων της Ιθιάρ Μπολάιν («Η ελιά», «Ακόμα και η βροχή») που είναι σύζυγος του σκωτσέζου σεναριογράφου Πολ Λάβερτι (μόνιμης πένας του Κεν Λόουτς), ο οποίος και εδώ υπογράφει το σενάριο.

Βαθμολογία: 2

«Οταν λείπει η μαμά» (Ιταλία, 2019). Kωμωδία του Αλεσάντρο Τζενοβέζι.

Ο Φάμπιο Ντε Λουίτζι θα βρεθεί προ εκπλήξεως όταν η γυναίκα του (Βαλεντίνα Λοντοβίνι) του ανακοινώνει ότι αφήνει σπίτι και παιδιά για διακοπές στην Κούβα με την αδελφή της. Το χρονοδιάγραμμα των υποχρεώσεων για το κάθε παιδί (η έφηβη, ο μεσαίος και το νήπιο) είναι πολύ πιο περίπλοκο από τη δουλειά του υπεύθυνου Ανθρώπινων Πόρων αλυσίδας σουπερμάρκετ. Με διάφορες παραλλαγές την έχουμε δει την ταινία πολλές φορές στο αμερικανικό σινεμά, οπότε δεν περνάμε άσχημα βλέποντάς την ξανά σε αυτή την ευχάριστη ιταλική κωμωδία για να περνάει η ώρα.

Βαθμολογία: 2

«Σχέδιο απόδρασης: Προσωπική υπόθεση» («Escape Plan: The Extractors», HΠΑ, 2019). Περιπέτεια του Τζον Χέρτζφελντ.

Οσοι δεν έχετε βαρεθεί να βλέπετε και να ξαναβλέπετε τον Σιλβέστερ Σταλόνε να ρίχνει σφαλιάρες και γροθιές, πόσο μάλλον επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά διάφορους ήρωες της κινηματογραφικής καριέρας του που λόγω της επιτυχίας που συνάντησαν, επανέρχονται ξανά και ξανά σε περιπετειούλες ρουτίνας, μπορείτε να το κάνετε στο τελευταίο του «Σχέδιο απόδρασης». Πλάκα έχουν οι σκηνές πολεμικών τεχνών με τον αίλουρο Κινέζο Ζιν Ζανγκ. Τίποτε άλλο.

Bαθμολογία: 1 ½

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ

«Οκτώμισι» («8 1/2», 1963, Ιταλία). Κοινωνική του Φεντερίκο Φελίνι. Ηθοποιοί: Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Κλάουντια Καρντινάλε, Ανούκ Εμέ.

Μέσα από την περιπλάνηση ενός επιτυχημένου σκηνοθέτη σε κάποια λουτρόπολη της Ιταλίας, όπου αγωνίζεται να ξεκουραστεί αλλά δεν τον αφήνουν, ο maestro Φεντερίκο Φελίνι αναρωτιέται για την ίδια του την ύπαρξη και παράλληλα μας ξεναγεί στον κόσμο του κινηματογράφου. Εναν κόσμο γοητευτικό, παράξενο, μυστηριώδη, πολυτελή αλλά συγχρόνως φτηνό και ακαθόριστο. Στο πρόσωπο του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι (το απόλυτο alter ego του Φελίνι), ο σκηνοθέτης δεν διστάζει να μεταφέρει στην οθόνη βιώματα, φοβίες, χαρές, λύπες και σχέσεις του (ιδίως με τις γυναίκες) με έναν τρόπο ονειρικό και ταυτοχρόνως εφιαλτικό. Το φιλμ κέρδισε το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας 1963 και είναι το αριστούργημα του δημιουργού του.

Βαθμολογία: 5

Η έβδομη σφραγίδα (Det sjunde inseglet, Σουηδία, 1957). Ιστορικό δράμα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν.

Μια παρτίδα σκάκι με αντίπαλους τον Χάροντα (Μπενγκτ Εκεροτ) και έναν ιππότη του Μεσαίωνα (Μαξ Φον Σίντοφ) δίνει την ευκαιρία στον Ινγκμαρ Μπέργκμαν να ξετυλίξει ένα γλαφυρό, όσο και χιουμοριστικό παραμύθι αλλά και μια από τις πιο υποβλητικές αλληγορίες που μας έχει δώσει το σινεμά. Ο Χάροντας ταυτίζεται με την αθλιότητα και τη βαρβαρότητα (μάγισσες που οδηγούνται στην πυρά, μαστιγώματα, πανούκλα) ενώ ο Ιππότης με τη χαρά και την ευδαιμονία (τραγούδια, χοροί, αγνοί χωρικοί). Ανεξάρτητα από την τολμηρότητα του θέματός της, η «Εβδομη σφραγίδα» είναι μια βαθύτατα θρησκευτική δημιουργία (ο Μπέργκμαν εμπνεύσθηκε μελετώντας θρησκευτικές εικόνες της εποχής) η πιο πλούσια σε ιδέες ταινία του και εκείνη που τον έκανε πλατύτερα γνωστό τοποθετώντας τον στους κορυφαίους του παγκόσμιου κινηματογράφου

Βαθμολογία: 5