Λένα Δροσάκη

Ονειρο είναι η βίωση μιας σειράς εικόνων, ήχων, συναισθημάτων που τις περισσότερες φορές δημιουργούν μια αλλοπρόσαλλη ιστορία κατά τη διάρκεια του ύπνου. Το περιεχόμενο των ονείρων δεν έχει συνήθως τη λογική αλληλουχία της φυσικής πραγματικότητας και είναι πέρα από τον συνειδητό έλεγχο αυτού που το βιώνει. Σχετικά με την ερμηνεία των ονείρων έχουν ασχοληθεί πολλοί ψυχαναλυτές όπως ο Φρόιντ. Πίστευε ότι κάθε ανθρώπινη πράξη δεν συμβαίνει τυχαία αλλά υποκινείται ως έναν βαθμό από το υποσυνείδητο. Ο άνθρωπος στη σημερινή κοινωνία καταστέλλει τις επιθυμίες και τα ένστικτά του τα οποία του βγαίνουν στη διάρκεια των ονείρων. Ο Φρόιντ υποστήριζε πως το υποσυνείδητο χρησιμοποιεί μια συμβολική γλώσσα για να εκφραστεί. Το υποσυνείδητο είναι το μέρος του συνειδητού το οποίο ενεργεί έξω από το πλαίσιο της άμεσης αντίληψης. Μια αποθήκη πληροφοριών, επιθυμιών, παρορμήσεων τα οποία δύνανται να επανέλθουν στη συνείδηση και να επηρεάζουν τη συμπεριφορά του ατόμου. Συνείδηση είναι η νοητική δυνατότητα ενός ατόμου να γνωρίζει και να κατανοεί τον εαυτό του, το περιβάλλον του μέσα του και έξω του.

Πολλοί λένε ότι το υποσυνείδητο μας μιλάει και εκεί θα βρούμε τις απαντήσεις να μάθουμε να το ακούμε και να ερμηνεύουμε όσα μας λέει. Το ένστικτό μας συνδέεται στενά με το υποσυνείδητο. Μπορεί να το ονομάζουμε προαίσθημα, στην πραγματικότητα αποτελεί αντανάκλαση του υποσυνείδητού μας. Μας ενθαρρύνει να κάνουμε τη σωστή επιλογή, είναι σημαντικό να είμαστε προετοιμασμένοι να το ακούσουμε. Πρέπει να αλλάξουμε ό,τι μας πληγώνει και ό,τι μας καταπιέζει και να θεραπεύσουμε τις πληγές μας. Πρέπει να αρχίσουμε να δίνουμε σημασία στα όνειρά μας. Το υποσυνείδητο δεν θα κουραστεί ποτέ να μας στέλνει μηνύματα και σήματα ότι πρέπει να αλλάξουμε μονοπάτι και να δώσουμε προσοχή στις λύσεις που βρίσκονται μπροστά μας.

Η μεταφορά της συνείδησης ως εσωτερικής φωνής ή εσωτερικού φωτός έχει παρακινήσει πολλές φορές αξιόλογες πράξεις για το κοινό καλό και αποτέλεσε αντικείμενο πολλών εξεχόντων παραδειγμάτων στη λογοτεχνία, στη μουσική, στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Ο Σωκράτης λέει: «Σε μένα λοιπόν αυτό άρχισε να υπάρχει από τότε που ήμουνα παιδί, είναι μια φωνή που ακούω, η οποία, όποτε την ακούω, πάντοτε με αποτρέπει από κάτι που πρόκειται να κάνω. Και ποτέ δεν με προτρέπει σε τίποτε. Αυτή είναι που με εμποδίζει να ασχοληθώ με την πολιτική. Και μου φαίνεται ότι κάνει πολύ καλά που με εμποδίζει γιατί θα είχα αφανιστεί, και ούτε εσάς θα είχα ωφελήσει σε τίποτα ούτε τον εαυτό μου».