Χρήση προϊόντων κάνναβης: μύθοι και αλήθειες

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ε{ARX}νάντια στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την τοξική και όχι δημιουργική αντιπαράθεση, ενόψει των προσεχών εκλογών, μία ακόμη τοποθέτηση για την κάνναβη ίσως φαντάζει εκτός τόπου και χρόνου… Και όμως, επειδή αυτό το διαχρονικά σοβαρό ιατροκοινωνικό πρόβλημα είναι και πολιτικό και επίκαιρο, πιστεύω πως θα έπρεπε να αποτελέσει πλέον αντικείμενο σοβαρού προβληματισμού στην agenda της νέας κυβέρνησης για τους παρακάτω λόγους:
παρ’ όλες τις από μακρού επιστημονικά αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με την ασφάλεια / τοξικότητα της ελεύθερης χρήσης των όποιων προϊόντων της κάνναβης, είτε θηλυκής (C. indica με υψηλή συγκέντρωση THC) είτε αρσενικής (C. sativa με χαμηλότερη), σε συνδυασμό με τις αμφιλεγόμενες θεραπευτικές δράσεις των κανναβινοειδών (π.χ. χρόνιο πόνο, ναυτίες χημειοθεραπείας, επιληψία κ.ά.), διαπιστώνουμε ότι συνεχίζεται, δυστυχώς, η παθητική σύγχυση που οριοθετείται ακούσια ή εκούσια στην παγίδα του δίπολου: δαιμονοποίηση / απενοχοποίηση της χρήσης της από τον άνθρωπο.
Από τη μια, μόλις πρόσφατα, η Διεθνής Επιτροπή του ΟΗΕ για τον Ελεγχο των Ναρκωτικών κωδικοποίησε τους πραγματικά υπαρκτούς κινδύνους, επισημαίνοντας ότι «αν τα προγράμματα ιατρικής χρήσης κανναβινοειδών δεν ελέγχονται επαρκώς, μπορεί να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία και να αυξήσουν τη χρήση μη ιατρικής κάνναβης στους ενηλίκους, αφού αποδυναμώνεται η αντίληψη του κοινού για τις συνέπειες από τη χρήση της ψυχαγωγικής κάνναβης».
Από την άλλη, η ψήφιση του σχετικού νόμου (4523/18), που αφορά την αδειοδότηση εταιρειών καλλιέργειας και παραγωγής ιατρικής κάνναβης, φαίνεται πως χρήζει σοβαρών παρεμβάσεων, αφού δεν διασφαλίζει επαρκώς τον αυστηρό κρατικό έλεγχο / υποδομές σε όλα τα στάδια παραγωγής, τιτλοποίησης (THC/CBD) και διακίνησης των προϊόντων.
Συνέπεια της παροιμιώδους διαχρονικής μας προχειρότητας είναι και η εντυπωσιακή άνθηση μιας αθρόας και κυρίως ανεξέλεγκτης εισαγωγής, διαφήμισης και ελεύθερης κατανάλωσης προϊόντων «ακίνδυνης κάνναβης», όπως: ειδών άρτου, βουτύρου, πρωτεϊνών, λιναρόσπορων, ελαίων, καλλυντικών, super foods από κάνναβη, αλλά και «ψυχαγωγικών» ανθέων κάνναβης, χαμηλής (?) περιεκτικότητας στην αποδεδειγμένα ψυχοδραστική THC. Αλήθεια, ποιος επίσημος φορέας ελέγχει την ακριβή χημική σύσταση αυτών των προϊόντων και το περίφημο πλαφόν <0,2% σε THC, που πωλούνται και από περίπτερα;
Επειτα απ’ όλα αυτά, οφείλουμε πραγματικά να αισθανόμαστε ασφαλείς, όταν μάλιστα μόλις προχθές το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης έκρουσε με τη σειρά του τον κώδωνα του κινδύνου, διαπιστώνοντας αύξηση 46% νεοεισερχόμενων χρηστών κάνναβης που αναζήτησαν υποστηρικτική θεραπεία αποτοξίνωσης, ποσοστό μεγαλύτερο των θυμάτων ηρωίνης, στη χώρα μας; Οι καιροί ου μενετοί!
Γεώργιος – Αλβέρτος Καρίκας
Διδάκτωρ Πανεπιστημίων Αθηνών / Manchester, ομότιμος καθηγητής, ΤΕΙ Αθηνών / Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

Η «ανάσταση» του Ρεθύμνου

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Τ{ARX}ο όμορφο και γραφικό Ρέθυμνο για άλλη μία φορά ταλανίζεται από τα δαιμόνιά του. Ακραίες μορφές εγκληματικότητας, σε δυσανάλογο πλήθος και μέγεθος συγκριτικά με το μέγεθος της πόλης.
Απαγωγές, αποπλανήσεις ανηλίκων από καθηγητές, θανατηφόρα και μη κρούσματα αλκοολισμού με ανήλικους πρωταγωνιστές, η πονεμένη υπόθεση «Γιακουμάκη», ναρκωτικά, οπλοφορία και οπλοχρησία, ένοπλες συμπλοκές με την Αστυνομία αποτελούν μια σύντομη σκιαγράφηση της εγκληματικότητας αυτής της παραθαλάσσιας και τουριστικής περιοχής.
Αυτές τις ημέρες εμφανίστηκε και μια νέα μορφή σωματικής και ψυχολογικής βίας. Ενός μαθητή Δημοτικού λίγο έξω από το Ρέθυμνο, τον οποίο χτυπούσαν οι συμμαθητές του αλύπητα επειδή η μητέρα του είναι από την Τουρκία. Σε κεντρικό ραδιοφωνικό σταθμό του Ηρακλείου ειπώθηκε πως η μητέρα του είναι βαπτισμένη χριστιανή, αλλά παρ’ όλα αυτά το παιδί δέχεται σωματική βία και έχει εγκαταλείψει το σχολείο του.
Την ίδια στιγμή παρακολουθώ τα βίντεο προβολής του νησιού μας διαφόρων φορέων που καταδεικνύουν τη λεβεντογέννα Κρήτη ως τόπο φιλοξενίας τουριστών, ως έναν παράδεισο ο οποίος υποδέχεται τους επισκέπτες του ανεξαρτήτως εθνικότητας και θρησκείας.
Τελικά ποια «Κρήτη» από τις δύο υπάρχει; Ή μήπως υπάρχουν και οι δύο και καθημερινώς αντιμάχεται η μία την άλλη;
Σε κάθε περίπτωση, το πλέον ανησυχητικό φαινόμενο είναι η εμφάνιση παιδιών Δημοτικού με τάσεις βίας απέναντι στο διαφορετικό – οι αυριανοί εκκολαπτόμενοι «καπεταναίοι» και αρνητικοί πρεσβευτές του νησιού μας.
Ποια είναι άραγε η ευθύνη της τοπικής κοινωνίας, της δημοτικής Αρχής και κυρίως της πανεπιστημιακής κοινότητας, η οποία οφείλει να θεραπεύσει αυτά τα φαινόμενα, εάν θέλουμε πραγματικά να είμαστε υπερήφανοι για το νησί μας και την ιστορία του;
Το Ρέθυμνο οφείλει να «αναστηθεί» και σε αυτό θα συμβάλει ο κάθε πολίτης, ο δάσκαλος, οι πολιτικοί άρχοντες, ο γονέας αφιερώνοντας χρόνο με τα παιδιά του.
Εχοντας εργαστεί στην πόλη του Ρεθύμνου και έχοντας διδάξει σε δημόσιο σχολείο στην ενδοχώρα του νομού, γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους, φιλόξενους και ντόμπρους στον χαρακτήρα τους. Αυτούς τους Κρητικούς για τους οποίους θέλουμε να υπερηφανευόμαστε.
Δρ Γιώργος Τριανταφύλλου
Εκπαιδευτικός – κοινωνιολόγος