Ο γκροτέσκος άνθρωπος

Λογοτεχνικά μιλώντας, ο Αντερσον αποτυπώνει έναν νέο ανθρωπότυπο, το καθημαγμένο εκείνο είδος ανθρώπου που αντάλλαξε την αλήθεια του, την έμπρακτη μετοχή σε μια βιωμένη αλήθεια, με την κατοχή μιας ορθολογικής ιδέας από το πλήθος εκείνο που συναπαρτίζει την ιδεολογία του αμερικανικού ονείρου. Ομως ο Αντερσον, όπως κι ο Τσέχοφ ή αργότερα ο Κάρβερ, βγήκε έξω στους δρόμους και χάλασε τα παπούτσια του αναζητώντας τους ήρωές του. Ετσι, λοιπόν, έστησε στα πόδια τους λογοτεχνικούς ήρωες οι οποίοι παραμένουν αξεδιάλυτα ανθρώπινοι, χαρακτήρες με σάρκα και οστά. Γι’ αυτό και η διηγηματογραφία του Αντερσον αφήνει χαραγμένες στη μνήμη τού αναγνώστη εικόνες προσώπων και όχι γεγονότα ή συμβάντα.

Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα επιστολής του στον Κένεθ Ντάβενπορτ στα 1937: «Μου φαίνεται πως όταν μιλάς για λογοτεχνικούς χαρακτήρες προβαίνεις σε έναν αλλόκοτο διαχωρισμό των ανθρώπων στα διηγήματα από τους ανθρώπους στη ζωή. Μου φαίνεται, όμως, ότι στη σύγχρονη ζωή και στην πραγματικότητα, σε κάθε ζωή, όπου η πλειονότητα των ανθρώπων υποκινείται αναγκαστικά από το κίνητρο του κέρδους, καθίσταται για όλους εμάς αδύνατο να είμαστε οτιδήποτε άλλο πέρα από γκροτέσκοι». Τον γκροτέσκο άνθρωπο ο Αντερσον τον πρωταντίκρισε, μ’ άλλα λόγια, στον καθρέφτη. Κι έπειτα στον δρόμο.

Από το επίμετρο του Σπύρου Γιανναρά στο «Θάνατος στο δάσος» του Sherwood Anderson, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ερμα