Σχεδόν προεκλογικά…

Πόσο εύκολα παραμυθιαζόμαστε οι άνθρωποι! Δεν εννοούμε τα λόγια των πολιτικών και το τι ψηφίζουμε – αυτό είναι μια άλλη ιστορία – όσο το να πιστεύουμε πως η αναμονή των εκλογικών αποτελεσμάτων, όσο συγκλονιστικά και αν θα είναι, θετικά ή αρνητικά, για εμάς, δικαιολογούν να αναβάλλουμε καθετί που έχει έναν επείγοντα χαρακτήρα για την προσωπική μας ζωή. Σάμπως και να χρειάζεται να έχουν ξεφουσκώσει όλοι, σε σχέση με έναν σκοπό, που για άλλους ευχάριστα και για άλλους δυσάρεστα ολοκληρώθηκε, για να αναγνωρίσει ο καθένας μας πως υπάρχουν προβλήματα εντελώς ιδιωτικής σημασίας που καμιά προεκλογική ή αμέσως μετεκλογική ατμόσφαιρα δεν θα μπορούσε να επουλώσει παρά μονάχα αν τα είχε αντιμετωπίσει κανείς κατά πρόσωπο.

Με παρεπόμενο αυτής της ατμόσφαιρας ένα συχνά αφόρητο αίσθημα μοναξιάς καθώς συνειδητοποιεί ακόμη και ένας στοιχειωδώς ευαίσθητος άνθρωπος, μέσα στο συγγενικό και φιλικό περιβάλλον του, πως θα πρέπει να έχει υπάρξει ένα αποτέλεσμα κρίσιμο, υποτίθεται, για το σύνολο, αν και στην ουσία βραχυπρόθεσμα ελάχιστα πράγματα πρόκειται να αλλάξουν – αν αλλάξουν – για να δοθεί η δέουσα σημασία στο δικό του πρόβλημα. Ποτέ η μονάδα δεν αναμετράται σε σχέση με την κοινωνία τόσο αποφασιστικά όσο μέσα σε μια ατμόσφαιρα που φαίνεται οι επικείμενες κάθε φορά εκλογές να διεκδικούν τα πάντα και ποτέ δεν αισθάνεται η μονάδα τόσο βαθιά ηττημένη και περιττή, σαν να έχει εξαιρεθεί ενός παιχνιδιού, που όλοι συνομολογούν την προτεραιότητά του, όσο τώρα που ως μέλος μιας κοινότητας και η ίδια δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνεται μέσα σε μια απτά εκφραζόμενη για όλους μέριμνα.

Οσες ουρές και αν έχει «βοηθήσει» κανείς να σχηματιστούν σε νοσοκομεία, σε εφορίες, σε στάσεις αυτοκινήτων, μπορεί να διασκεδάζεται μέσα του η εντύπωση και να χρεώνει το καθετί σε ένα ανοργάνωτο και ανίκανο κράτος, δεν συγκρίνεται όμως σε τίποτα η αγανάκτησή του με αυτή που νιώθει, χωρίς επιπλέον να μπορεί να την εκφράσει, μέσα σε μια μονοπωλημένη από τις εκλογές ατμόσφαιρα καθώς αν τολμούσε να εκφράσει το προσωπικό του πρόβλημα, αν δεν τον λοιδορούσαν, θα τον αγνοούσαν οπωσδήποτε. Ακόμα και ένας βαριά άρρωστος που σε κανονικές, μη προεκλογικές συνθήκες, θα μπορούσε η οιμωγή του να γίνει σεβαστή, σχεδόν χαιρέκακα, έστω και σύνειδα, οι άλλοι του δείχνουν πως αν τύχει και το εκλογικό αποτέλεσμα είναι γι’ αυτούς το προσδοκώμενο, δεν έχει καμιά σημασία που ο ίδιος ενδεχομένως δεν θα ζει για να συνεορτάσει μαζί τους.

Οι ακραίες περιπτώσεις δείχνουν πάντα το τι συμβαίνει στο κέντρο και όταν νοσεί η περιφέρεια σημαίνει πως πολύ ουσιαστικά και επείγοντα προβλήματα έχουν παροπλιστεί ώστε, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, να μεταβάλλεται σε μια τελείως ναρκοθετημένη περιοχή που να μην προοιωνίζεται τίποτε σε σχέση όσα εξαγγέλλονταν. Για να υπάρξει ισόρροπο αποτέλεσμα ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις σε μετεκλογική περίοδο, που είναι και η απέραντα διαρκέστερη σε σχέση με την προεκλογική, χρειάζεται αυτή η τελευταία, όσο κρίσιμη και αν είναι, να μη λειτουργεί ως άλλοθι προκειμένου να αντιμετωπίζει κανείς στο φτερό τα μεγάλα προβλήματα της ζωής που δεν χωράνε συμβιβασμούς και δεν διασκεδάζονται όπως το οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα.