Ευρωεκλογές: συστημική {LF}ή αντισυστημική ψήφος

Η ψήφος στις εκλογές ήταν απολύτως «συστημική». Σε πρώτο άκουσμα κάτι τέτοιο ηχεί ανατρεπτικό, ωστόσο όλα τα τελευταία χρόνια το σύνολο σχεδόν της χώρας έχει μετατοπισθεί δραματικά.

Τα πάντα ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2017 όταν έκλεισε η δεύτερη αξιολόγηση αναίμακτα, χωρίς καβγάδες με τους θεσμούς, χωρίς επιπλήξεις και χωρίς επιπλέον μέτρα για να μπαλώσουμε ό,τι δεν είχε γίνει μέχρι εκείνη την ώρα ή για να εξασφαλίσουμε τους στόχους που απέμεναν.

Τότε ακριβώς ήταν που οι έλληνες πολίτες ένιωσαν ότι «Πιάσαμε τον πάτο του βαρελιού» και δεν έχει πλέον πιο κάτω. Αντε να παραμείνουμε εδώ ή να αρχίσουμε σταδιακά να ανεβαίνουμε προς τα πάνω.

Απόδειξη για αυτό είναι ότι το 65% της κοινής γνώμης δήλωνε και δηλώνει ότι «η κατάσταση που βιώνουμε είναι δεδομένη και από εδώ και πέρα θα ζούμε κάπως έτσι».

Αυτό κατά το μοντέλο της Κέμπλερ Ρος (τα 6 στάδια του πένθους, σοκ, άρνηση, οργή, παζάρι, κατάθλιψη και τέλος αποδοχή) σημαίνει ότι πάνω από το 60% των Ελλήνων οδεύει προς την «Αποδοχή».

Το παραπάνω μετατοπίζει την προηγούμενη ανάγκη της κοινωνίας από την «Αντισυστημική Ανθρωποκεντρικότητα» στη «Νέα Κανονικότητα». Σε αυτήν την κατάσταση της Νέας Κανονικότητας οι πολίτες επιθυμούν Ενδυνάμωση, Ασφάλεια, Αυτοεκτίμηση / Υπερηφάνεια και Νόημα Ζωής για από εδώ και πέρα. Κοινώς επιστροφή σε μια ζωή με νόημα (μελέτη Luminous MRB Hellas).

Την ίδια στιγμή με ιδιαίτερα «σοφιστικέ» στατιστικές αναλύσεις (ιδιαίτερη επεξεργασία στοιχείων ΔιαΝΕΟσις) φαίνεται ότι εκτός από την κίνηση της χώρας προς τη «Συστημικότητα» υπάρχει κίνηση και προς την έννοια της «Παράδοσης». Με λίγα λόγια, στη χώρα έχει αρχίσει να εμφανίζεται το φαινόμενο ενός «Νεο-Συντηρητισμού», καθώς παράλληλα υπάρχει αύξηση του Segment των Ελλήνων με το όνομα «Λαϊκή Βάση», μιας και αυτή η ομάδα κινήθηκε από το 30% της περιόδου 2016-2017 στο 45% της περιόδου 2017-2018.

Τα χαρακτηριστικά δε αυτής της ομάδας είναι:

– Nα μείνουμε στο ευρώ.

– Αποστροφή στις άλλες εθνότητες / μετανάστες.

– Βαθύτατα συντηρητικοί (π.χ. ομοφυλοφιλία, εργασιακές σχέσεις κ.τ.λ.).

– Υπερήφανοι για την ελληνική καταγωγή.

– Αποστρέφονται «Κομμουνισμό» και «Αριστερά».

– Οχι όμως και φανατικοί υποστηρικτές του Φιλελευθερισμού.

– Χαμηλή σχέση με Πολιτισμό & Internet.

– Ενημερώνονται από την τηλεόραση.

– Μεγαλύτερες ηλικίες – αλλά όχι άνω των 65 ετών.

– Εκτός αστικών κέντρων & κυρίως Βόρεια Ελλάδα.

Και ενώ αυτά επικρατούσαν στην ελληνική κοινωνία, η ρητορική της κυβέρνησης προσπαθούσε να επιβάλει το δίλημμα «Ελίτ Vs Κοινωνίας» προσπαθώντας παράλληλα να καδράρει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης πάνω στην έννοια «Ελίτ».

Αυτό έγινε διότι το δίλημμα:

– Αριστερά – Δεξιά πλέον δεν υπήρχε, διότι η Αριστερά συνεργάστηκε περίπου επί τριάμισι χρόνια με τη Δεξιά.

– Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο δεν υπήρχε, διότι νίκησε το Μνημόνιο.

– Νέο – Παλιό δεν υπήρχε, διότι το νέο συνεργάστηκε με το παλιό.

Δυστυχώς όμως για την κυβέρνηση, συγκεκριμένα γεγονότα χτύπησαν πάνω σε ένα κεντρικό συναίσθημα των Ελλήνων (το δεύτερο σε σημαντικότητα με 50% περίπου, το πρώτο είναι η Οργή με 60% που λειτουργεί ως ενισχυτής του δεύτερου) που είναι η Ντροπή.

Η αναμονή Καλύτερων Μέτρων σε σχέση με τις Προσδοκίες, οι Πρέσπες, το Μάτι, η υπόθεση Κυμπουρόπουλου και ο τρόπος προστασίας του γενεσιουργού της συγκεκριμένης υπόθεσης και τέλος η Κοτερολογία έπληξαν το «Ατρωτο της Ηθικής του ΣΥΡΙΖΑ». Κάθε ένα από μόνο του δεν θα προκαλούσε κανένα τραύμα στην κυβέρνηση, αλλά όλα μαζί λειτούργησαν σαν το μαρτύριο της κινέζικης σταγόνας, ιδιαίτερα σε μια κοινωνία που «Νεο-Συντηρητικοποιείται».

Αυτό το πλήγμα μετατόπισε το δίλημμα – λόγω και της ανάγκης κίνησης προς μια «Νέα Κανονικότητα» – προς την κατεύθυνση «Διαχείριση Φτώχειας Vs Ανάπτυξης». Και εκεί η Ανάπτυξη ήταν πολύ ισχυρότερη έννοια. Εχει δε διερευνηθεί ότι οι αριθμοί και οι έξοδοι από τα Μνημόνια δεν πείθουν τους Ελληνες. Το ρήμα «Πείθομαι από λογικά επιχειρήματα» είναι αδύναμο στο μυαλό των Ελλήνων, ασχέτως με τη γραμματολογική χρήση του. Ο Ελληνας ακούει με το ρήμα «Εμπιστεύομαι κίνητρα και DNA». Και η Ανάπτυξη είναι περισσότερο δομικό συστατικό της ΝΔ παρά του ΣΥΡΙΖΑ.

Εξάλλου ο Ελληνας είναι ένα διπολικό άτομο, καθώς την ίδια στιγμή αισθάνεται «Μεγαλειώδης» και ταυτοχρόνως «Αξιολύπητος». Π.χ. στο θέμα των Πρεσπών δεν τον ενόχλησε το περιεχόμενο της συμφωνίας, αλλά το ότι πίστευε ότι μπορεί να «επιβληθεί» στην ασήμαντη ποσότητα Σκόπια και ξαφνικά κάποιοι του είπαν ότι «ούτε εκεί σου επιτρέπεται να επιβληθείς».

Συνεπώς ο Ελληνας διάβαζε τις στρατηγικές ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ κάνοντας την αντιστοιχία «Διαχείριση Φτώχειας» με την διεσταλμένη έννοια της προς τον ΣΥΡΙΖΑ και την προσδοκία «Ανάπτυξης» προς τη ΝΔ. Η κατάληξη είναι πλέον γνωστή.

Ο Δημήτρης Μαύρος είναι πρόεδρος της MRB