Για το κορίτσι της Ανοιξης

Μια ερώτηση βγήκε απ’ τα βάθη της καρδιάς του ΣΥΡΙΖΑ διά στόματος κυρίου Φλαμπουράρη (τον οποίο ειρήσθω εν παρόδω πολύ τον συμπαθώ παιδιόθεν για προσωπικούς λόγους).

– Ηθελα να ξέρω, είπε ο υπουργός Eπικρατείας, οι Ελληνες είναι ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα των εκλογών;

Γιατί να μην είναι; Αυτοί ψηφίσανε. Οι Ελληνες. Δεν ψηφίσανε οι Αζτέκοι.

Οχι δεν είναι ευχαριστημένοι, έχουνε βάλει τις μαύρες πλερέζες και χύνουν μαύρο δάκρυ.

Δεν είναι όμως μόνο αυτή η περίπτωση που βάζει σε σκέψεις για το τι κατάλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συν αυτώ. Ακουσα κι άλλους. Η μελίρρυτος Τασία Χριστοδουλοπούλου, το ίδιο βράδυ αμέσως μετά το πατατράκ σε μια άψογη κατά τα άλλα εμφάνισή της στο γυαλί, εξήγησε ως εξής το αποτέλεσμα.

«Οχι δεν χάσαμε ούτε κερδίσαμε. Δεν είναι ήττα δεν είναι νίκη. Είναι που τελευταία έγινε συσπείρωση των ψηφοφόρων μας».

Καταλάβατε τίποτα; Από την πολλή συσπείρωση πέσανε στα Τάρταρα; Σκέψου να μην είχανε συσπειρωθεί τι είχε να γίνει. Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Οχι κυρία Χριστοδουλοπούλου μου. Δεν είναι νίκη. Δεν είναι ήττα. Είναι το μικρό φιδάκι ο Γιακουμής που καταπίνει μαρμαρόσκονη και βγάζει αγαλματάκια.

Ας μη συνεχίσω όμως άλλο για τους πεπτωκότες. Βγήκαν άλλοι και ανοίξανε το στόμα τους ύστερα από τέσσερα χρόνια που το είχαν επτασφράγιστο. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση ασχολούντο με απλά γλυκά, τρυφερά, κι ασήμαντα της καθημερινής ζωής.

Δεν πρόλαβαν να κλείσουν οι κάλπες κι άρχισαν τη σκληρή κριτική και το σφυροκόπημα. Βγήκαν σαν τις καβουρομάνες μετά την υποχώρηση της παλίρροιας να αβγατίσουν υπό το φως της πανσελήνου. Εκεί να δεις φαρμάκι. Τώρα το θυμηθήκανε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Εγώ θα σταθώ σε μια βραδιά αυτής της εβδομάδας που βγήκε ο νικητής (ας πούμε προς το παρόν) για τη δημαρχία της Αθήνας Κώστας Μπακογιάννης να φάει σε μια ταβέρνα. Μια παρέα από τη διπλανή κατάληψη, τι βρήκε να κάνει; Παραταχθήκανε όλοι έξω από το μαγαζί και με φωνές και αυτοσχέδια συνθήματα ζητούσαν να φύγει αμέσως από τα Πετράλωνα – κι όχι μόνο. Προχώρησαν και λίγο παρακάτω την επαναστατική τους κίνηση. Φώναζαν ρυθμικά το όνομα του δολοφόνου του πατέρα του. Κουφοντίνας. Κουφοντίνας…

Δεν είναι ανατριχιαστικό. Δεν είναι απεχθές. Είναι ζόφος. Είναι ο ζόφος που ζούμε σε έξαρση τα τελευταία χρόνια από τις (χαριτωμένα αποκαλούμενες από την κυβέρνηση) συλλογικότητες.

Για να επιστρέψουμε όμως σε εκείνη τη βραδιά των αποτελεσμάτων που ταρακούνησε τους πάντες, θα κρατήσω αυτή τη φωτογραφία από την είσοδο των γραφείων του κυβερνώντος κόμματος στην Κουμουνδούρου.

Ενα κορίτσι προσπαθεί να μπει αλλά τα χέρια της είναι πιασμένα. Κρατάει από δυο μπουκάλες ουίσκι στο κάθε χέρι. Προσπαθεί, λοιπόν, με τον ώμο να σπρώξει την πόρτα κι εκεί την προλαβαίνει ο φακός ενός ρεπόρτερ. Τότε το κορίτσι με το σκισμένο του μπλουτζίν και το ριγέ μπλουζάκι, σκάει ένα χαμόγελο. Μα ένα χαμόγελο. Ενα χάρμα.

Και λες γιατί άραγε να χαμογελάει; Επειδή είναι ευχαριστημένη από τα αποτελέσματα; Επειδή ντρέπεται που τη φωτογραφίζουν;

Εγώ νομίζω, στα παλιά της τα πάνινα τα αποτελέσματα. Καμιά ντροπή. Τίποτα.

Χαμογελάει στην Ανοιξη.

Στην Ανοιξη που ήρθε, και με τούτα και με εκείνα κανένας μας δεν πήρε ακόμα χαμπάρι.