Μοντέλο Κάμπελ

Ο Αλαστερ Κάμπελ έχει ένα παράπονο. Τόσοι και τόσοι έχουν ρίξει στο παρελθόν μια «τακτική ψήφο» όπως η δική του, είπε σε συνέντευξή του στη Ρεπούμπλικα. Γιατί λοιπόν αυτόν έπρεπε να τον διαγράψουν; Το έγκλημα του 62χρονου πρώην spin doctor του Τόνι Μπλερ δεν ήταν τόσο ότι για πρώτη φορά στη ζωή του ψήφισε Ελεύθερους Δημοκράτες, όσο ότι βγήκε και το είπε δημοσίως. Το ότι περίμενε να τελειώσει η εκλογική διαδικασία για να προβεί σε αυτή την αποκάλυψη δεν εξευμένισε τον Τζέρεμι Κόρμπιν. Ενώ λοιπόν δεκάδες στελέχη του Εργατικού Κόμματος που κατηγορούνται για αντισημιτισμό όχι μόνο δεν έχουν διαγραφεί, αλλά δεν έχουν κληθεί καν για εξηγήσεις, εκείνος αποπέμφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες.

Ο Κάμπελ δεν είναι απογοητευμένος από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών στη χώρα του: ο Φάρατζ αύξησε ελάχιστα τη δύναμή του σε σχέση με το 2014, ενώ την ίδια στιγμή τα φιλευρωπαϊκά κόμματα που αντιτίθενται στο Brexit ενισχύθηκαν σημαντικά. Αν τον ανησυχεί κάτι, είναι η πορεία του κόμματός του. «Από το Brexit μέχρι τον αντισημιτισμό», είπε, «το Εργατικό Kόμμα του Κόρμπιν έχει σφάλει σε όλα: έχει χάσει τις αξίες του, πάσχει από ανικανότητα, κινδυνεύει να αυτοκαταστραφεί».

Το αποτέλεσμα ήταν να προσπεράσει τους Εργατικούς, ένα κόμμα που μέχρι πριν από λίγο καιρό θεωρούνταν τελειωμένο: οι Ελεύθεροι Δημοκράτες. Το Κίνημα Αλλαγής, πάλι, όχι μόνο δεν γνώρισε έναν παρόμοιο εξευτελισμό, αλλά εκπλήρωσε έναν βασικό του στόχο, να εκτοπίσει από την τρίτη θέση τη Χρυσή Αυγή. Πρέπει λοιπόν να είναι ικανοποιημένο;

Οχι. Και ο λόγος δεν είναι μόνο ότι απέτυχε να εκμεταλλευτεί την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και του Ποταμιού ή ότι ο καταποντισμός της Χρυσής Αυγής οφείλεται εν μέρει στην ανάδυση του κόμματος του Βελόπουλου. Αλλά και ότι κάποιοι από όσους ψήφισαν ΚΙΝΑΛ την περασμένη Κυριακή μπορεί στις εθνικές εκλογές να στραφούν σε ένα άλλο κόμμα, να ακολουθήσουν δηλαδή το «μοντέλο Κάμπελ». Για να σφραγίσουν μια καθαρή αλλαγή. Για να περιορίσουν την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Ή απλώς για να στείλουν ένα μήνυμα σε μια παράταξη που τους εκφράζει όλο και λιγότερο.

Το κόμμα της Φώφης Γεννηματά μπορεί να ελπίζει σε μια συναισθηματική ψήφο: η ιστορία του είναι βαριά, το όνομα «ΠΑΣΟΚ» εξακολουθεί να εκφράζει χιλιάδες ψηφοφόρους, ένα λαϊκιστικό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να κερδίσει τη μάχη του μεσαίου χώρου. Ενα μέρος των κεντροαριστερών ψηφοφόρων του Ποταμιού θα παραμείνει αναγκαστικά σε αυτόν τον χώρο. Τέτοιου είδους λόγοι όμως δεν διαγράφουν σοβαρά λάθη του παρελθόντος, όπως ο οπορτουνισμός στο Μακεδονικό ή ο στρουθοκαμηλισμός στα κοινωνικά νομοσχέδια. Ούτε σχετίζονται με τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει μια περισσότερο ή λιγότερο ισχυρή κυβέρνηση Μητσοτάκη.

«Αυτό το Εργατικό Κόμμα οδεύει προς τη λήθη» λέει ο Κάμπελ. Να μια λέξη που στοιχειώνει πολλούς στην Ευρώπη.